NASA szykuje astronautom kuloodporne kamizelki, bo w kosmosie jest niebezpiecznie

Aktualnie prototypy skafandrów księżycowych nie mają łatwego życia. W Centrum Badawczym Glenna mierzą się z 12-metrowym działem, które wystrzeliwuje w ich kierunku metalowe pociski z zawrotną prędkością 1000 m/s. Dla porównania pociski wystrzeliwane z pistoletów i rewolwerów mają prędkość ok. 200-400 m/s.

Mówiąc w największym skrócie, napastnikiem będzie natura. Astronauci znajdujący się na powierzchni Księżyca jednocześnie znajdują się w przestrzeni kosmicznej. Jakby nie patrzeć, między powierzchnią Ziemi a przestrzenią kosmiczną mamy mniej więcej 100 km sensownej atmosfery. Na Księżycu jednak nie ma po niej ani śladu. Astronauta stojący na powierzchni Księżyca jednocześnie wystawiony jest na działanie całej przestrzeni kosmicznej. Brak atmosfery sprawia, że mikrometeoryty zmierzające w stronę Księżyca nie mogą wyhamować/spłonąć w jego atmosferze, więc z pełnym impetem uderzają w jego powierzchnię… albo w astronautę stojącego na jego powierzchni.

Ryzyko jest szczególnie duże, bowiem skafandry kosmiczne muszą być całkowicie szczelne, aby utrzymać odpowiednie ciśnienie wewnątrz. Każdy otwór spowodowany przez mikrometeoryt może doprowadzić do śmierci astronauty.

Testy skafandrów księżycowych przeprowadzane są w komorze próżniowej i rejestrowane za pomocą specjalnych kamer. Naukowcy wciąż testują różne rodzaje materiałów, aby sprawdzić, który ostatecznie powinien znaleźć się w docelowych skafandrach dla ludzi lecących na Księżyc.

Trochę zdumiewający jest fakt, że po dekadzie prac rozwojowych wciąż nie wiadomo, z czego będzie zbudowany skafander księżycowy. Trudno uwierzyć, że w latach sześćdziesiątych XX wieku udało się to zrobić w krótszym czasie, a następnie z sukcesem przeprowadzić kilka udanych misji księżycowych. Tak czy inaczej, do 2025 r. już niedużo zostało, więc wkrótce zobaczymy czy uda się człowiekowi wrócić na Księżyc.