Fotoreporterzy protestują przeciwko fotografom z iPhone'ami

Stowarzyszenie Fotoreporterów przesłało list do polityków, w którym prezentują sytuację, w jakiej aktualnie ta grupa zawodowa się znajduje. Głównym motorem napędowym listu jest fakt zwolnienia fotoreportera zatrudnionego w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i zastąpienia go umową z firmą zewnętrzną. Jedni doszukują się tu przesłanek politycznych, inni odmiennych powodów. Ocenę warto zostawić jednak portalom zajmującym się polityką.

To co nas porusza, to kwestia praw i tego, że fotoreporter z zawodem stawia się ponad zwykłymi użytkownikami, którzy licencji na robienie zdjęć swoim iPhone'em z 8 megapikselami nie dostali. Nie ukończyli też przy okazji ASP, czy filmówki i nie płacą składek jakiemuś tam stowarzyszeniu fotoreporterów.

Osoby z zainstalowanym Instagram na swoim telefonie nie mogą nazywać się fotografami, tak jak nie każdy kto ma bloga może nazwać się dziennikarzem, a ten kto relacjonuje wydarzenie na Twitterze korespondentem wojennym. Fotografia, pisanie, śpiewanie, aktorstwo - to sztuka, ale też praca, jak również często pasja wymagającą praktyki, umiejętności, talentu i chociażby odrobiny wiedzy. Faktem jest, że „nie każdy umie uchwycić sedno”, ale prawdą jednocześnie jest także to, że aby je uchwycić nie zawsze trzeba mieć sprzęt za kilkadziesiąt tysięcy złotych i 20 lat praktyki.

W otwartym liście Stowarzyszenia fotoreporterów zawartych jest kilka absurdalnych wręcz cytatów:

I dalej:

czy jeszcze tutaj:

Z drugiej strony, w tym samym piśmie padają całkiem mądre stwierdzenia:

Ta dyskusja dowodzi jednemu - po jednej stronie barykady stoją starzy „zbetoniali” twórcy liczący na specjalne traktowanie z racji swojego zawodu, którzy nie chcą dopuścić do wiadomości faktu, że dziś tworzyć może każdy bez względu na wykształcenie, bo liczą się predyspozycje i umiejętności. Na wolnym rynku każdy taki podmiot powinien ze sobą konkurować i zwycięsko powinien wyjść najlepszy.

Z drugiej strony mamy wcale nie lepszy obraz 'dzieci sieci', tekstów ACTA na Pudelku, Torrentów i Megavideo, którzy uważają, że wszystko co w sieci należy się za darmo, że można do woli ściągać filmy, muzykę i gry.

A potrzebny jest wyważony złoty środek. Na próżno jednak szukać go w zapisach prawnych, czy systemach edukacji. On powinien już dawno ukształtować się w ludzkich umysłach. Na razie niestety jednak wciąż za mało jest zdrowo rozsądkowego podejścia.