Planetoidy

Kiedy w 2017 r. astronomowie po raz pierwszy w historii zaobserwowali wylatującą z Układu Słonecznego planetoidę, która dwa lata wcześniej wleciała do naszego układu planetarnego, nikt nie wiedział, skąd się ona wzięła i jak często takie obiekty do nas przylatują.

W mediach zagranicznych pojawiają się już zapowiedzi, że za kilka dni, 21 marca, w pobliżu Ziemi przeleci potężna planetoida. Przyjrzyjmy się zatem temu narzędziu potencjalnej zagłady.

O ile gwiazd i planet „ci u nas pod dostatkiem” to już dostrzeżenie planetoidy gołym okiem rzadko kiedy jest możliwe (aczkolwiek lornetka znacznie ułatwi sprawę). Dzisiaj i jutro jeszcze jest na to okazja. Na tle gwiazdozbioru Lwa przechodzi właśnie planetoidą Westa. Panie, a gdzie mam patrzeć, aby to zobaczyć? Najlepiej w stronę gwiazdozbioru Lwa. Nie...

To, że szukamy wody na powierzchni egzoplanety czy we wnętrzach księżyców, to już powszechnie wiadomo. Nikt jednak nie spodziewał się wody na powierzchni zwykłej planetoidy. Naukowcy z zespołu misji sondy Hayabusa poinformowali właśnie, że udało się ją odkryć. Oprócz wody na powierzchni planetoidy Itokawa znaleziono także materię organiczną.

Spokojnie! Planetoida Apophis nie uderzy w Ziemię w tym miesiącu. Tak naprawdę nie wiadomo czy w ogóle kiedykolwiek uderzy. Nie zmienia to faktu, że bliski przelot planetoidy w okolicach Ziemi stanowi doskonałą okazję do przetestowania technik wykrywania i monitorowania takich potencjalnie niebezpiecznych obiektów.

Dinozaury dominowały na powierzchni Ziemi aż przez 135 milionów lat, ale ich koniec był brutalny i nagły. Naukowcy znaleźli właśnie ostatni potrzebny dowód na to, że do ich zagłady doszło wskutek uderzenia w Ziemię planetoidy. 

66 milionów lat temu w ziemską atmosferę wszedł obiekt o rozmiarach kilku kilometrów. Jego uderzenie w powierzchnię Ziemi wywołało ciąg zdarzeń, który w krótkim czasie doprowadził do zagłady panujących wtedy na Ziemi dinozaurów. Avi Loeb, astrofizyk z Harvardu przekonuje, że wie co uderzyło w Ziemię.

Układ Słoneczny właśnie urósł. Naukowcy z Uniwersytetu Północnej Arizony opublikowali dane opisujące orbitę najodleglejszego spośród dotąd odkrytych obiektu Układu Słonecznego.  

W 2004 roku astronomowie odkryli planetoidę, która postawiła zazwyczaj spokojne środowisko astronomów na nogi. Analiza jej orbity wskazywała bowiem, że szansa na zdarzenie z Ziemią w 2029 r. wynosi aż 1 do 325. Teraz do tej planetoidy najprawdopodobniej poleci sonda kosmiczna.

Codziennie w atmosferę ziemską wchodzą tony kamieni kosmicznych o rozmiarach od ziarnka piasku do kilku metrów. Czasami jednak w atmosferę ziemską wejdzie coś większego, co przetrwa lot przez atmosferę i wyląduje na Ziemi jako meteoryt. Tak było np. w 2008 roku w Sudanie.

Japońscy naukowcy czekali na ten moment od ponad sześciu lat. Dzisiaj otworzono zasobnik z próbkami gruntu pobranymi z powierzchni planetoidy Ryugu.

Ruch gwiazd, planet, księżyców i sond w przestrzeni kosmicznej regulowany jest przez grawitację. Jednak dopiero teraz astronomowie odkrywają kosmiczne autostrady, którymi można lecieć ile fabryka dała.

Gdyby tak wystarczyło znaleźć jeden kamień drogocenny, który może ustawić człowieka finansowo na całe życie. A nie, już taki jest. Ma 226 km średnicy i znajduje się dzisiaj najbliżej Ziemi.

Kiedyś: jądro planetarne, dzisiaj: jedna z największych planetoid w Układzie Słonecznym. Pierwsze jej badania przeprowadzone w ultrafiolecie wskazują, że ten nietypowy obiekt rdzewieje.

Astronomowie badający trajektorię lotu 300-metrowej planety, która już za 9 lat minie Ziemię o włos, dostrzegli jeden nowy szczegół, który wskazuje, że planetoida może uderzyć w Ziemię już w 2068 r.

Zaledwie kilka dni temu amerykańska sonda OSIRIS-REx uderzyła specjalnym wysięgnikiem o powierzchnię planetoidy Bennu i pobrała próbkę materii z jej powierzchni, aby dostarczyć ją na Ziemię. Nie wszystko jednak poszło zgodnie z planem.

Po czterech latach w przestrzeni kosmicznej amerykańska sonda OSIRIS-REx opuściła się dzisiaj na powierzchnię planetoidy Bennu, gdzie podjęła próbę zebrania niewielkiej ilości materii z powierzchni i odleciała z powrotem na orbitę. Do zdarzenia doszło 330 mln km od Ziemi.

Krążąca od niemal dwóch lat wokół planetoidy Bennu sonda o rozmiarach dużego vana już we wtorek spróbuje pobrać z jej powierzchni trochę pyłu, który następnie zostanie wysłany w kierunku Ziemi. Manewr pobrania regolitu jest jednak obarczony sporym ryzykiem.

Już za kilka dni, 20 października sonda OSIRIS-REx, która od końca 2018 r. krąży wokół planetoidy Bennu zbliży się do niej, i pobierze z powierzchni od 60 do 2000 g materii, które w 2021 r. zostaną wysłane w kierunku Ziemi, gdzie wylądują 24 września 2023 r. Ostatnio jednak naukowcy odkryli na planetoidzie coś wyjątkowego.

No dobra, nie drzazgi, a pył. Naukowcy pracujący w zespole misji OSIRIS-REx donoszą, że wokół planetoidy znajduje się sporo pyłu, który po prostu uniósł się z jej powierzchni. Aktywność obserwowana na powierzchni planetoidy tylko wspiera teorię według której są to całkiem dynamiczne obiekty.