Kosmos

Wyobraźcie sobie taką sytuację: astronomowie odkrywają nowy obiekt w Układzie Słonecznym, niewielki, drobny wręcz, ale poruszający się tak, że jego pochodzenie wydaje się nienaturalne. Przechwytujemy go i okazuje się, że to wytwór obcej cywilizacji. Brzmi nierealistycznie? Avi Loeb z Harvardu pyta: a właściwie dlaczego?

Rozlewająca się po świecie pandemia zakażeń koronawirusem SARS-CoV-2 uziemiła, a przynajmniej spowolniła działania także całego sektora kosmicznego.

Mijający właśnie rok 2020 obfitował w naprawdę wiele odkryć astronomicznych, ale także wiele wydarzeń w sektorze eksploracji przestrzeni kosmicznej.

Elon Musk jest chyba jedyną osobą na świecie, która kilkanaście lat temu stwierdziła, że fajnie byłoby polecieć na Marsa i stworzyć tam kolonię rodem z filmów sci-fi i od tego czasu konsekwentnie zmierza do realizacji tego celu.

Jak co roku, zgodnie z tradycją amerykańska Federalna Agencja Lotnictwa  wydała św. Mikołajowi pozwolenie na lot nad terytorium Stanów Zjednoczonych i wykonywanie niezbędnych międzylądowań na dachach poszczególnych domów. W tym roku jednak św. Mikołaj postanowił rozszerzyć zakres swoich usług.

Pod grubą skorupą lodową pokrywającą największe księżyce Urana, przedostatniej (jak na razie) planety Układu Słonecznego, mogą skrywać się rozległe oceany ciekłej wody.

Niezależnie od tego, jak będzie się rozwijała pandemia w nadchodzących miesiącach, faktem jest, że w lutym na Marsa dotrze cała armada misji kosmicznych z Ziemi. NASA już nakręca atmosferę.

Z jednej strony trudno odrzucić w całości teorię, która zakłada, że jesteśmy jedyną, zaawansowaną cywilizacją we wszechświecie. Według wyliczeń dr Franka Drake’a, we Wszechświecie może istnieć 250 tys. wysokorozwiniętych form życia, dysponujących technologią, dzięki której mogą one odwiedzać naszą planetę. Z drugiej strony: żadna z nich, jak dotąd, nie zdecydowała się na publiczny kontakt z ludzkością. Dlaczego?

Codziennie w atmosferę ziemską wchodzą tony kamieni kosmicznych o rozmiarach od ziarnka piasku do kilku metrów. Czasami jednak w atmosferę ziemską wejdzie coś większego, co przetrwa lot przez atmosferę i wyląduje na Ziemi jako meteoryt. Tak było np. w 2008 roku w Sudanie.

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna nadal jest nieszczelna. Dotychczasowe wysiłki ostatecznie nie zdały się na nic.

Tym naukowcom to naprawdę nigdy nie jest mało. Kilkukrotnie znaleźli już najodleglejszą (dotąd odkrytą) galaktykę i wciąż wyglądaj,ą czy nie uda się zobaczyć czegoś jeszcze kawałek dalej. No i proszę - znowu. Poznajcie...

Gdzie się podział lit, który powstał w Wielkim Wybuchu? Odpowiedź na to kosmologiczne pytanie mogą przynieść najnowsze badania dwóch bardzo starych białych karłów.

Najlepsze promocje to są te, w których w ogóle nie trzeba za nic płacić, a dostaje się coś wyjątkowego. Taka promocja będzie do wykorzystania już w poniedziałek wieczorem. Zamiast robić bardzo długi wstęp do tekstu (tak jak zrobiłem to przed chwilą, a potem przez przypadek skasowałem całość) najpierw napiszę wam, o co chodzi, a potem...

Choć w Polsce tuż po świętach zostaną wprowadzone obostrzenia, to kilkadziesiąt milionów kilometrów od Ziemi będzie dzień jak co dzień. Już 27 grudnia do Wenus po raz pierwszy zbliży się sonda Solar Orbiter, która zmierza w kierunku Słońca.

A to ciekawe. Astronomowie poszukujący sygnałów od obcych cywilizacji, tzw. technosygnatur zarejestrowali dość nietypowy sygnał. Źródło? Najprawdopodobniej okolice najbliższej nam gwiazdy – Proximy Centauri. Mogło być lepiej?

'- Warstwy! Cebula ma warstwy! Ogry mają warstwy! Cebula ma warstwy, dociera? – ogry mają warstwy… aaaach! - mówił bohater Shreka. Teraz okazuje się, że Mars też jest jak Shrek. I cebula.

Każda masywna galaktyka ma w swoim centrum supermasywną czarną dziurę. A przynajmniej tak się do niedawna wydawało. Astronomowie mają jednak problem ze znalezieniem bardzo dużej czarnej dziury.

Nie zdając sobie z tego sprawy, ludzie stworzyli sobie kosmiczną osłonę przed wysokoenergetycznym promieniowaniem słonecznym.

Chiński program kosmiczny odniósł kolejny sukces. Próbki gruntu księżycowego oraz próbki pobrane spod powierzchni dotarły w środę na Ziemię.

Do Ziemi dotarł sygnał radiowy wyemitowany przez planetę znajdującą się 51 lat świetlnych od nas. Dobrze, że kosmosu akurat wtedy słuchały radioteleskopy.