Robot zamiast żołnierza. Ripsaw M1 to nowa pięść Marines
To nie jest czołg bez załogi, lecz lekki, robotyczny nośnik sensorów i uzbrojenia. Marines chcą, żeby na najniebezpieczniejsze odcinki pola walki coraz częściej jechała maszyna, a nie człowiek.
Ripsaw M1 wygląda dosłownie jak pojazd z pogranicza robotyki, wojska i filmu science fiction. Textron Systems i Howe & Howe nie pokazali kolejnego efektownego prototypu po to, by zachwycić publiczność agresywną sylwetką. To demonstrator technologii zaprojektowany pod konkretny problem Marines: jak zwiększyć zasięg rozpoznania i siłę ognia niewielkich, rozproszonych pododdziałów, nie wysyłając ludzi w pierwszej kolejności pod ogień przeciwnika.
M1 jest bezzałogowym pojazdem lądowym. W odróżnieniu od klasycznego wozu bojowego nie ma chronić załogi pancerzem, bo załogi w środku po prostu nie ma. Jego zadanie jest inne. Ma działać jako wysunięty sensor, nośnik uzbrojenia, przynęta, wsparcie przeciw dronom albo szybki transporter zestawu misyjnego. Może więc pojechać tam, gdzie wysłanie patrolu oznaczałoby niepotrzebne ryzyko.
Marines od kilku lat przebudowują się pod wojnę, która może wyglądać inaczej niż klasyczne operacje lądowe w Iraku czy Afganistanie. W centrum ich myślenia są teraz działania przybrzeżne, wyspy, rozproszone stanowiska, szybkie przerzuty i współpraca z flotą. W takim świecie duże, ciężkie platformy są potrzebne, ale nie zawsze niestety wystarczają. Czasem bardziej liczy się to, kto szybciej wykryje cel, przekaże dane, odpali niewielki efektor i natychmiast zmieni pozycję.
Mały, szybki i elektryczny. Ripsaw M1 nie udaje czołgu, bo nim nie jest
Najłatwiej byłoby nazwać Ripsaw M1 robotycznym czołgiem, ale to byłoby zbyt mylące. To nie jest opancerzona bestia mająca przyjąć na siebie ogień przeciwnika i przełamywać obronę. Konstrukcja jest znacznie lżejsza i bardziej nastawiona na mobilność, transport oraz elastyczne użycie.
Pojazd waży ok. 1,95 t, a jego dopuszczalna masa całkowita wynosi ok. 2,86 t. Oznacza to, że może przyjąć ok. 907 kg ładunku misyjnego. To bardzo dużo jak na platformę tej wielkości. M1 ma ok. 3,2 m długości, 1,5 m szerokości i 1,2 m wysokości, więc jest znacznie bardziej kompaktowy, niż typowy pojazd bojowy. Taki profil ułatwia transport, maskowanie i działanie w miejscach, gdzie większe maszyny miałyby problem z manewrowaniem.
Ripsaw M1 ma osiągać ok. 85 km/h, a w trybie wolniejszym poruszać się z prędkością ok. 32 km/h. Do tego dochodzi promień skrętu ok. 2,3 m, prześwit ok. 46 cm i zdolność pokonywania wody o głębokości ok. 1,2 m. Te parametry dobrze pokazują, że nie chodzi o pojazd do przejazdu po równym poligonie. Marines potrzebują maszyny, która poradzi sobie w terenie przybrzeżnym, w mieście, w ciasnych przejazdach, na wyspie, przy plaży, w porcie albo w strefie, gdzie infrastruktura jest uszkodzona.
Najciekawszy jest jednak tutaj sam napęd. Ripsaw M1 jest pojazdem całkowicie elektrycznym i ma oferować ok. 48 km cichego zasięgu. W wojsku cisza to cecha taktyczna. Pojazd o niższej sygnaturze akustycznej trudniej wykryć z wyprzedzeniem, a w misjach rozpoznawczych albo zasadzkowych może to decydować o powodzeniu zadania.
Jego największą bronią może być płaski pokład
Najważniejszy element Ripsaw M1 może i nie wygląda efektownie, ale może okazać się nieoceniony. To płaski, modułowy pokład, na którym można instalować różne zestawy misyjne. Pojazd nie jest więc projektowany jako jeden zamknięty system z jedną funkcją. Ma być nośnikiem, który można przebudować pod konkretne zadanie.
Dziś może dostać sensory do rozpoznania, obserwacji i wskazywania celów. Jutro wyrzutnię amunicji krążącej. Innym razem zestaw do fizycznego zwalczania dronów, system walki elektronicznej, ładunek logistyczny albo wyposażenie inżynieryjne. Dla pododdziału działającego daleko od dużych baz taka elastyczność jest bezcenna. Zamiast czekać na zupełnie inny pojazd, można zmienić konfigurację tego samego robota.
To świetnie wpisuje się w MOSA, czyli Modular Open Systems Approach. W uproszczeniu chodzi o projektowanie sprzętu tak, aby nie był zamknięty w jednym, sztywnym ekosystemie producenta. Otwarta, modułowa architektura ma ułatwiać dokładanie nowych sensorów, uzbrojenia, oprogramowania i systemów łączności bez przebudowy całego pojazdu od zera. Dla wojska to bardzo ważne, bo sprzęt kupowany dzisiaj musi dać się modernizować przez lata.
W przypadku robotów bojowych ma to jeszcze większe znaczenie. Pole walki zmienia się błyskawicznie. Drony, systemy zakłócające, algorytmy rozpoznawania celów, miniaturowe sensory i amunicja krążąca rozwijają się szybciej niż klasyczne platformy pancerne. Pojazd zamknięty technologicznie może zestarzeć się, zanim naprawdę wejdzie do służby. Modułowy robot ma większą szansę nadążyć za tym tempem.
Marines chcą wysłać robota przed człowiekiem
Ripsaw M1 ma wspierać dwie ważne platformy Marines: Advanced Reconnaissance Vehicle oraz Amphibious Combat Vehicle. Pierwsza z nich, ARV, ma być następcą starszych pojazdów rozpoznawczych i pełnić rolę ruchomego węzła sensorów, łączności i rażenia. Druga, ACV, to nowoczesny amfibijny pojazd bojowy przeznaczony do przerzutu Marines z morza na ląd i dalszego działania po zejściu z plaży.
W takim układzie robot nie zastępuje głównych pojazdów. Ma je po prostu odciążać i chronić. Może wyjechać przed załogowy wóz, sprawdzić drogę, wykryć drona, przenieść sensor bliżej celu albo odpalić amunicję krążącą bez wystawiania Marines na bezpośredni ostrzał. To klasyczny przykład współpracy platform załogowych i bezzałogowych.
Pamiętajmy, że współczesne pole walki stało się przezroczyste w stopniu, którego armie jeszcze niedawno nie doświadczały. Tanie drony obserwują ruchy pododdziałów, amunicja krążąca poluje na pojazdy, artyleria reaguje na dane z sensorów, a łączność może zostać wykryta albo zakłócona. W takim środowisku każda dodatkowa maszyna, która może przejąć część ryzyka, ma znaczenie.
Ripsaw M1 nie usuwa oczywiście żołnierza z wojny, ale może przesunąć człowieka o kilkaset metrów, 1 km albo kilka minut dalej od pierwszego kontaktu z przeciwnikiem. W walce to ogromna różnica.
Hard-kill przeciw dronom, czyli koniec z samym zakłócaniem
Jedną z najważniejszych zapowiadanych ról Ripsaw M1 jest zwalczanie dronów metodą hard-kill. To oznacza fizyczne niszczenie celu, a nie tylko zakłócanie jego łączności albo nawigacji. System walki elektronicznej może oślepić, zagłuszyć albo zmylić drona, ale nie zawsze daje pewność, że cel został wyeliminowany. Hard-kill ma dawać efekt bardziej jednoznaczny. Dron po prostu przestaje istnieć jako zagrożenie.
Robotyczny pojazd z zestawem antydronowym może pełnić funkcję ruchomej tarczy. Nie chodzi o to, że samodzielnie zamknie całe niebo. Chodzi o dodanie kolejnej warstwy obrony na poziomie pododdziału. Jeśli robot wykryje i zniszczy drona, którego inaczej trzeba byłoby zwalczać z pozycji obsadzonej przez ludzi, zysk jest oczywisty.
Amunicja krążąca zmienia go z obserwatora w myśliwego
Ripsaw M1 ma też służyć jako platforma do odpalania amunicji krążącej. To tak naprawdę bardzo ciekawy element całości, bo przesuwa pojazd z roli oczu w stronę pięści. Amunicja krążąca to uzbrojenie, które po starcie może przez pewien czas pozostawać w powietrzu, szukać celu albo czekać na jego wskazanie, a następnie uderzyć jak jednorazowy dron bojowy.
Dla Marines taki nośnik może być bardzo przydatny, bo rozproszony pododdział na wyspie albo w strefie przybrzeżnej nie zawsze będzie miał natychmiastowy dostęp do lotnictwa, artylerii okrętowej czy ciężkich wyrzutni. Mały robotyczny pojazd z zestawem amunicji krążącej może dać mu własny, lokalny środek precyzyjnego rażenia. To zwiększa samodzielność i skraca czas między wykryciem a uderzeniem.
Przeczytaj także:
To właśnie dlatego M1 jest czymś więcej, niż tylko pojazdem zwiadowczym. Może działać w łańcuchu: podjechać, rozpoznać, przekazać dane, a w niektórych konfiguracjach także odpalić efektor. W nowoczesnej walce liczy się nie tylko sama broń, ale szybkość zamknięcia całego procesu od wykrycia celu do jego zniszczenia. Takie roboty jak Ripsaw M1 mają ten proces przyspieszyć i po prostu uczynić mniej ryzykownym dla ludzi.
