Kraków znowu mnie załatwił. Tutaj autobusy po prostu znikają
Stołeczne Królewskie Miasto Kraków. Europejska metropolia, miasto królów, smoków, noblistów, zapiekanek na Okrąglaku i… komunikacji miejskiej, która traktuje rozkład jazdy bardziej jak wskazówkę.
Budzik dzwoni, zbierasz się w rekordowym tempie, połykasz niedojedzoną kanapkę, żeby tylko zdążyć. Stajesz na przystanku, gotowy do rozpoczęcia dnia. I wtedy zaczyna się poranna krakowska ruletka, w której stawką są twoje nerwy i punktualność w pracy.
Są w tym mieście rzeczy, których nie potrafią logicznie wyjaśnić nawet najlepsi fizycy kwantowi. Jedną z nich jest zjawisko znikającego autobusu albo tramwaju na pierwszym przystanku. Stoisz pod samym punktem startowym – powiedzmy na Woli Duchackiej, na Płaszowie czy na pętli na Kurdwanowie. Widzisz przez siatkę te rzędy równo zaparkowanych Solarisów i pięknych Wiedeńczyków. Jesteś dosłownie na pierwszym, startowym punkcie całej trasy. Zgodnie z elementarną logiką pojazd powinien po prostu wyjechać zza bramy, podjechać kilka metrów, otworzyć drzwi i punktualnie, co do sekundy, wpuścić zaspanych pasażerów.
Co jednak dzieje się w rzeczywistości? Na tablicy Systemu Informacji Pasażerskiej widzisz dumny komunikat: 1 min. Patrzysz z nadzieją w stronę wyjazdu z zajezdni – pusto, żywej duszy. Po chwili tablica bezdusznie zmienia się na > 1 min, po czym zapowiadany autobus lub tramwaj po prostu znika z ekranu, rozpływając się w cyfrowym niebycie. Kurs widmo. Wyparował. W jaki absurdalny sposób pojazd może złapać opóźnienie albo całkowicie zaginąć w akcji, zanim w ogóle ruszy w trasę? Czy wchłonęła go jakaś anomalia czasoprzestrzenna tuż za szlabanem? Tego nie wie nikt. Ty za to wiesz jedno: właśnie spóźniłeś się do pracy.
Cyfrowe duchy i brutalne dane
Możemy się śmiać przez łzy z tych miejskich legend o tramwajach widmo, ale za tym codziennym wkurzeniem stoją twarde, nieubłagane liczby. Główną bolączką krakowskiego systemu komunikacji wcale nie są nieprzewidywalne korki na Alejach Trzech Wieszczów. Prawdziwą plagą są tzw. wypadające kursy.
O co w tym wszystkim chodzi? Proste, o pieniądze i potężne braki kadrowe. W szczytowych momentach kryzysu MPK brakowało ponad stu kierowców. Efekt na poziomie logistyki jest więc bolesny: dyspozytor o poranku patrzy na grafik i fizycznie nie ma kogo posadzić za kółkiem. Albo inny kierowca zrobi opóźnienie na pierwszym kółku i później już to jakoś leci, bo nie ma kto wyjechać z rezerwy, chociaż autobusy stoją na placu. Już wiesz, dlaczego niektóre kursy linii 164 w godzinach szczytu bardzo często w ogóle nie wyjeżdżają z pętli na Piaskach Nowych, chociaż nieopodal jest zajezdnia Wola Duchacka?
Płać za bilet i płacz na przystanku
Wszystko to byłoby może do przełknięcia i wybaczenia w małym miasteczku. Ale my mówimy o drugiej co do wielkości metropolii w Polsce! Włodarze miasta robią absolutnie wszystko, żeby zniechęcić nas do samochodów i wyrzucić auta z centrum. Likwidują kolejne miejsca parkingowe, stawiają słupki na potęgę i windują ceny w strefach płatnego parkowania do granic absurdu. Oczywiście nie wspomnę o kontrowersyjnej Strefie Czystego Transportu.
Przekaz z magistratu jest krystalicznie jasny: Obywatelu, przesiądź się na zbiorkom! Uratujesz w ten sposób planetę, rozładujesz miejskie korki i zrobisz coś dobrego dla sąsiadów. Pytanie tylko: jak mam się przesiąść do systemu, na którym kompletnie nie mogę polegać?
Zobacz także:
Spóźnienie do pracy to nerwy, narastający stres, krzywe spojrzenia przełożonych, a dla wielu osób konkretne ucięcie wypracowanej premii. Twojego szefa naprawdę nie obchodzi, że krakowskie MPK znów gra z mieszkańcami w chowanego i nie potrafi wypuścić pojazdu na czas. Pracodawca widzi jedynie stanowisko, przy którym o 8:00 nie ma pracownika, a być powinien.
