Coś nietypowego wypływa na wody UE. Zwodują pływające gniazdo dronów
Portugalia szykuje okręt, którego dotąd nie miało żadne państwo Unii Europejskiej. Dronowiec ma jeszcze w tym roku wejść do służby jako pływający lotniskowiec dla dronów.
Klasyczne lotniskowce to symbol morskiej potęgi, ale także gigantyczne obciążenie dla budżetów. Jeden amerykański atomowy kolos potrafi kosztować kilkanaście miliardów dolarów, a nawet mniejsze jednostki pozostają poza zasięgiem większości krajów. Portugalia wybrała inną drogę. Zamiast utrzymywać flotę samolotów załogowych, inwestuje w platformę stworzoną od początku z myślą o systemach bezzałogowych.
Dronowiec to w praktyce okręt-matka dla dronów. Zamiast hangarów dla wielkich samolotów bojowych ma przestrzeń do obsługi bezzałogowców. Na pokładzie NRP D. João II znajdzie się miejsce na drony powietrzne startujące z płaskiego pokładu, jednostki nawodne patrolujące powierzchnię wody oraz roboty podwodne zdolne schodzić na duże głębokości. Taki okręt jest tańszy w budowie i utrzymaniu niż klasyczny lotniskowiec, a dla średniego państwa morskiego może oznaczać skok możliwości operacyjnych.
Parametry, które robią wrażenie
Nowy okręt portugalskiej marynarki wojennej nosi imię króla Jana II, jednego z architektów dawnej potęgi morskiej kraju. Symbolika nie jest przypadkowa, bowiem Lizbona chce znów opierać swoją pozycję na morzu, tyle że w wersji na XXI w.
Dronowiec ma długość 107,6 m i prędkość dochodzącą do 15,5 węzła, co odpowiada mniej więcej 29 km/h na pełnym morzu. Załoga zasadnicza liczy 48 osób, ale konstrukcja przewiduje miejsce dla 42 dodatkowych specjalistów – naukowców, operatorów bezzałogowców, analityków danych. W sytuacjach kryzysowych okręt może tymczasowo przyjąć kolejne 100-200 osób, np. ewakuowanych z rejonu konfliktu czy klęski żywiołowej.
Szeroki pokład o długości około 94 m posłuży jako mini lotnisko dla dronów powietrznych, a także lądowisko dla średnich śmigłowców pokroju NH90 lub SH60. Konstrukcja jest przygotowana również na przyjęcie ciężkiego śmigłowca bazującego na lądzie, co zwiększa elastyczność w operacjach ratowniczych i logistycznych.
W środku przewidziano miejsce na 18 standardowych kontenerów, które mogą pełnić funkcję laboratoriów, modułów medycznych (w tym komór hiperbarycznych) czy zaplecza logistycznego. Do tego dochodzi przestrzeń na 18 lekkich pojazdów, w tym karetki pogotowia, oraz dziesięć łodzi ponad podstawowy zestaw wyposażenia okrętowego.
Kolejnym ważnym elementem jest dźwig o udźwigu 30 ton przy 14 m wysięgu, pozwalający na samodzielne wodowanie ciężkiego sprzętu z pokładu, oraz miejsce dla pojazdu ROV Luso, zdalnie sterowanego robota zdolnego zejść na głębokość nawet 6000 m. To oznacza możliwość pracy przy badaniu głębin, inspekcji kabli czy wraków tam, gdzie nurkowie nie mają szans dotrzeć.
To prawdziwy morski kameleon
NRP D. João II został zaprojektowany jako wielofunkcyjna platforma morska, co w praktyce oznacza maksymalną modułowość. Systemy pokładowe są ułożone tak, by można je było stosunkowo szybko demontować i zastępować innymi. Inżynierowie odpowiedzialni za projekt mówią wprost: w ciągu tygodnia okręt da się przestawić z konfiguracji badawczej na patrolową albo ratowniczą.
To podejście przypomina budowę z klocków: stały pozostaje kadłub, napęd i podstawowa infrastruktura, natomiast ładunek misji ulega wymianie. Kontenery mogą stać się laboratoriami oceanograficznymi, polową izbą przyjęć lub centrum analizy danych z czujników i dronów. Hangary można przeorganizować pod konkretny typ bezzałogowców, a przestrzeń na pokładzie – pod lądowanie śmigłowców lub rozstawienie dodatkowych anten i masztów.
Przeczytaj także:
Takie rozwiązanie wydłuża żywotność okrętu, bo łatwiej dopasować go do kolejnych generacji sprzętu. Pozwala także reagować na sytuację strategiczną – innego zestawu narzędzi wymaga misja badawcza na Atlantyku, innego wspieranie operacji NATO w rejonie wrażliwej infrastruktury krytycznej. Okręt ma być w pełni gotowy do służby już w drugiej połowie tego roku.
*Grafika wprowadzająca: Marinha Portuguesa, AI
