Meteoryty

Dwa obiekty z zupełnie różnych światów spotkały się ze sobą przypadkiem na powierzchni Czerwonej Planety. Jeden z nich był zwykłym kamieniem, drugi wyrafinowanym produktem trwającej miliony lat ewolucji. Brzmi jak początek dobrej powieści science-fiction, jednak to tylko opis spotkania, do którego doszło na Marsie.

Wyobraź sobie, że jesteś naukowcem, który różnymi metodami próbuje z powierzchni Ziemi ustalić gdzie w przestrzeni kosmicznej znajdują się warunki sprzyjające powstaniu życia, gdzie możemy poszukiwać podstawowych komponentów, które niezbędne są do powstania życia takiego, jakie znamy z powierzchni naszej planety. I wtedy okazuje się, że gdzieś na Ziemi odpowiedzi na to pytanie same spadają z nieba i niemalże wpadają przypadkowym ludziom w ręce.

Prawie pół miliona lat temu, poruszający się z ogromną prędkością strumień gorącego gazu naszpikowanego mikrometeorytami, uderzył w Antarktydę. Gaz powstał po tym, jak w ziemskiej atmosferze eksplodował obiekt, który przyleciał do nas z przestrzeni kosmicznej. Całe znajdujące się na powierzchni kontynentu życie wyparowało w jednej chwili, a ślady tej katastrofy można znaleźć do dzisiaj.

Codziennie w atmosferę Ziemi wchodzi kilka ton kosmicznych kamieni. Czasami są to większe głazy, a czasami jest to jedynie kosmiczny pył. Większość tych obiektów ulega spaleniu w ziemskiej atmosferze i nigdy nie dociera do powierzchni planety. Nieliczne są na tyle duże, że choć tracą sporą część swojej masy, to ich fragmenty przeżywają lot i uderzają w Ziemię. Teraz naukowcy chcą znaleźć i wyłowić jedną taką skałę. Dlaczego?

Kula ognia na niebie i powalone tysiące drzew. Tak wyglądała katastrofa tunguska. Na dobrą sprawę, do tej pory nie wiadomo, co ją wywołało. Ale wszystko wskazuje na to, że to tylko planetoida, która odbiła się od naszej atmosfery. W innym przypadku ludzkość miałaby przechlapane.

Meteoryt Hypatia to zlepek gazu z supernowej z pyłem z obłoku międzygwiazdowego, który powstał jakieś 4,5 miliarda lat temu. Ostatecznie kilka miliardów lat później obiekt ten wszedł w atmosferę Ziemi i częściowo spłonął. To, co po nim pozostało, spadło na pustynię w Egipcie. Brzmi mało prawdopodobnie, ale badania naukowców to potwierdzają.

Naukowcy z Japonii poinformowali właśnie o tym, że w trzech meteorytach, które spadły na powierzchnię Ziemi odkryli wszystkie pięć zasad azotowych niezbędnych do powstania cząsteczek DNA i RNA, które stanowią podstawę życia na Ziemi.

Zardzewiała buda dla psa z blachy falistej trafiła do katalogu domu aukcyjnego Christie’s. Wbrew pozorom jest to wyjątkowa buda, która ma swój związek z historią ewolucji Układu Słonecznego.

ALH 84001 to oznaczenie, które kilkanaście lat temu pojawiało się na okładkach wszystkich czasopism. To meteoryt marsjański odkryty na Antarktydzie w 1984 roku. Do mainstreamu trafił, gdy naukowcy wykazali, że znaleźli w nim ślady po materii organicznej.

Meteor rozświetlił na kilka sekund niebo nad środkową Europą. Jeżeli wczoraj wieczorem zauważyłeś chwilowe, znaczące pojaśnienie nieba nad rejonem Śląska i Małopolski, to nie jesteś sam. Ten sam dziwny efekt świetlny widziało wiele osób nie tylko z Polski, ale także z Czech, a nawet Słowacji i Węgier.

Miliarderzy spędzają lata na tworzeniu swoich rakiet i statków kosmicznych, aby choć na chwilę polecieć w przestrzeń kosmiczną. Ruth Hamilton z Kanady nie musi lecieć w kosmos. To kosmos przyleciał do niej.

Temat uderzenia w Ziemię potężnej planetoidy, która mogłaby doprowadzić do zagłady ludzkości powraca do mediów regularnie. Zazwyczaj w takich artykułach przywołuje się najbardziej klasyczne przypadki takie jak planetoida, która zabiła dinozaury 65 mln lat temu, meteoroid, którego upadek w 1908 r. powalił drzewa w promieniu 40 km w rejonie Podkamiennej Tunguzkiej w Rosji, czy w końcu najnowszy meteoroid, który w 2013 r. wszedł w atmosferę Ziemi nad Czelabińskiem w Rosji. Jednak to przypadek z Bliskiego Wschodu sprzed 3600 lat może wywoływać najwięcej przerażenia.

Kilka miesięcy temu nocne niebo nad brytyjskim hrabstwem Gloucestershire rozświetliła jasna smuga światła. Dzięki nagraniom z licznych kamer udało się ustalić, że za jej powstanie odpowiedzialna była niewielka kosmiczna skała, której część przetrwała lot przez atmosferę i uderzyła w ziemię.

Według naszej obecnej wiedzy Słońce wraz z całym otaczającym je układem planetarnym powstało ok. 4,6 mld lat temu, czyli ok. 9 mld lat po powstaniu Wszechświata. Naukowcy przekonują, że energetyczne cząstki wyemitowane przez dopiero co uformowane Słońce, wciąż mogą się znajdować w jądrze Ziemi.

Kiedy myślimy o tym co z kosmosu spada na Ziemię, na myśl automatycznie przychodzą meteoryty. Naukowcy z Francji dowiedli jednak, że jest jeszcze coś i jest tego dużo więcej.

Spójrzcie na zdjęcie ilustrujące ten artykuł: kamień jak kamień, prawda? Nic z tego, ten konkretny kamień, a właściwie meteoryt jest bardzo wyjątkowy.

Codziennie w atmosferę ziemską wchodzą tony kamieni kosmicznych o rozmiarach od ziarnka piasku do kilku metrów. Czasami jednak w atmosferę ziemską wejdzie coś większego, co przetrwa lot przez atmosferę i wyląduje na Ziemi jako meteoryt. Tak było np. w 2008 roku w Sudanie.

Odkrycie fosforowodoru w chmurach Wenus zwróciło oczy całego świata na drugą planetę od Słońca, która ostatnie kilka dziesięcioleci spędziła w cieniu Marsa. Teraz sytuacja się zmieniła. Pojawiły się już wstępne koncepcje nowych misji do chmur Wenus. Niektórzy nawet marzą o skale z powierzchni Wenus.

Astronomowie monitorujący nocne niebo za pomocą sieci teleskopów Global Meteor Network zarejestrowali nad północnymi Niemcami nietypowego i dość rzadkiego gościa.

Najnowsze badania przeprowadzone przez badaczy wskazują, że być może Ziemia wcale nie potrzebowała uderzenia planetoidy czy komety, aby na jej powierzchni pojawiła się woda.