Media społecznościowe

Zawsze, gdy okazuje się, że internet to przestrzeń publiczna taka sama, jak “real”, znajdą się osoby krzyczące wszem i wobec “CENZURA! Cenzurują jak za PRLu!”. Temat nośny, a sprawa rzekomych zaleceń odnośnie zachowania w mediach społecznościowych dziennikarzy TVN się przyjęła. Są kliki, jest impreza. Z prostej sprawy jaką jest wyczucie co wypada a co nie, robi się krucjatę na wolność słowa. Jeśli ktoś myślał, że dziennikarze są bezstronni i trzymają się zasad etycznych, to oto ma dowód - to wszystko bajka.

Na Twitterze obserwuje mnie aktualnie 6129 innych kont. Specjalnie nie piszę 'osób' w kontekście tego, co za chwilę chcę napisać. 6,1 tys. to całkiem sporo jak na polskiego Twittera. Szczerze mówiąc nie znam zbyt wielu Polaków z większym licznikiem obserwujących. Niestety - mam złą wiadomość dla siebie i większości z nich - duży odsetek z nich to albo konta fake'owe albo nieaktywne. Przynajmniej jeśli wierzyć narzędziu od StatusPeople.

Dla niektórych osób dekada to krótka chwila na przestrzeni całego życia. W historii internetu 10 lat to bardzo duża perspektywa czasowa. Dlatego też warto przyjrzeć się temu, jak zmieniła się sieć oraz zwrócić uwagę na na to jak z niej korzystamy obecnie w porównaniu z tym, jak korzystaliśmy 10 lat temu. Kilka dni temu Ewa Lalik przybliżyła nam wszystkim Internet oraz świat nowych technologii, w którym żyliśmy 5 lat temu. Udowadniając, że okres 5-ciu lat to wieczność w sieci. Dziś wybierzemy się w podróż w czasie aż do roku 2002 roku, czym jest aż 10 lat w historii internetu?

“Media społecznościowe, społeczności są przyszłością!”. Tak co najmniej od dwóch latach mówią wszelcy eksperci od internetu. Obok tego modny stał się slogan “płatne treści przyszłością sieci, nie ma od nich ucieczki”. Tylko, że płatne treści nie idą specjalnie w parze z mediami społecznościowymi. Te pierwsze zakładają intymne, wręcz wyizolowane obcowanie z treścią, te drugie opierają się na dzieleniu praktycznie wszystkim. Co za sens dzielić się płatną treścią w społeczniościówce, skoro znajomi i tak po kliknięciu jej nie zobaczą, bo nie zapłacili?

Lata 90' w sieci wygrało chyba mimo wszystko Yahoo!, pierwsza dekada XXI wieku niekwestionowanie należy do Google'a, zaś Facebook ma spore szanse by "zwyciężyć" drugą. Ten serwis, fenomen, wydarzenie, jako pierwszy na świecie połączył tak gigantyczną bazę osób, odsyłając nieco do lamusa e-mail, komunikatory czy podstawowe funkcje telefonów komórkowych. Na całym świecie korzysta z niego kilkaset milionów osób, jednak wielu internautów nie szczędzi mu także krytyki.

Narzędzia do zarządzania mediami społecznościowymi, tak zwane agregatory, istnieją od dłuższego czasu i mają się dobrze, bo pozwalają na śledzenie aktywności z wielu stron w jednym miejscu. Ułatwiają śledzenie treści, publikowanie, odpowiadanie. Jednak dziś na Twitterze po raz kolejny został poruszony temat, który męczy mnie od dawna: agregatory, zwłaszcza te profesjonalne, to rozbudowane narzędzia, czasem płatne, z mnóstwem funkcji i opcji. Ja marzę (i wiem, że nie tylko ja) o prostym narzędziu służącemu jednemu celowi - śledzeniu wątków i komentarzy spod wpisów z różnych miejsc.

„API Twittera zawiera więcej zasad niż Korea Północna” – te dość ostre w swoim wydźwięku oraz zaskakujące słowa na łamach, nomen omen, Twittera wypowiedział Aaron Levie. Czy zmiany, jakie wprowadza Twitter są na tyle restrykcyjne, że czeka nas niemała rewolucja? Wydaje się, iż tak. Przyczyna jest bardzo prosta – pieniądze.

Sieci społecznościowe opanowały internet i na każdym kroku możemy coś polubić, o czymś tweetnąć, dać łapkę w górę lub w dół, albo po prostu zaplusikować. Oczywiście ta ostania opcja cały czas nie jest jeszcze tak popularna i powszechna jakby chciał tego internetowy gigant, który ją stworzył. Pisaliśmy o tym nie raz, że Google cały czas rozwija swojego Plusa i sprawia, że portal staje się coraz bardziej przyjemny dla użytkowników i zaczyna być ciekawą alternatywą m.in. dla Facebooka. W końcu nadeszła też pora na spersonalizowane adresy URL, prowadzące do profili na G+.

Płatna alternatywa dla Twittera? Zdaniem ponad 10 tysięcy fundatorów projektu App.net, którzy wpłacili do tej pory 670 tysięcy dolarów to dobry pomysł. Doskonały pomysł przyniósł buntowników gotowych płacić co najmniej 50 dolarów rocznego abonamentu pozwalającego korzystać z projektu i chyba dla nikogo więcej.

Twitter nie jest może najpopularniejszym serwisem społecznościowym w Polsce, ale do jego używania nie trzeba nikogo na siłę namawiać. Liczba użytkowników ćwierkacza stale rośnie i jest on doskonałym narzędziem pozwalającym na szybką wymianę informacji. Niewątpliwą zaletą Twittera jest spora liczba mobilnych aplikacji, które ułatwiają przeglądanie zasobów sieci z poziomu smartfona. Do grona takich dobrych programów dołączył właśnie Slices.

Okazuje się, że media chętniej powołują się na doniesienia z Facebooka i Twittera, niż te płynące z radia i telewizji. Porównując portale społecznościowe z dużymi graczami na rynku prasowym okazuje się, że obie strony internetowe zajęłyby kolejno piąte i szóste miejsce w rankingu.

W walentynki 2005 roku Chad Hurley, Steve Chen i Jawed Karima tworzą w sieci portal, w którym każdy może udostępnić własne filmy. Serwis stał się tak wielkim przebojem, że dziś nie wyobrażamy sobie bez niego internetu i mimo że został przejęty przez firmę Google, wciąż się rozwija. Jednak po tych siedmiu latach od stworzenia You Tube'a dwójka jego założycieli wraca z nowym pomysłem. Czy będzie to kolejny sukces?