Leci nisko i omija radary. Nowy pocisk ma razić cele 280 km dalej
Turcja pokazała broń dla państw, które chcą dalekiego uderzenia, ale nie chcą za każdym razem czekać na zgodę Waszyngtonu. Kara ATMACA oferuje 280 km zasięgu, leci nisko jak pocisk manewrujący i daje Ankarze własną rękę do rażenia celów daleko za linią frontu.
Porównanie Kara ATMACA do ATACMS jest oczywiście bardzo kuszące, bo oba systemy oferują dalekie, precyzyjne uderzenie z lądu. Technicznie to jednak zupełnie inne rozwiązanie. ATACMS leci po trajektorii balistycznej lub quasi-balistycznej. Wznosi się wysoko, potem spada na cel z dużą prędkością. Kara ATMACA jest pociskiem manewrującym. Ma lecieć nisko, korzystać z rzeźby terenu i docierać do celu drogą, która nie musi być prostą kreską na mapie.
To naprawdę duża różnica. Pocisk balistyczny jest szybki, ale jego tor można wykrywać i przewidywać inaczej niż trasę nisko lecącego pocisku manewrującego. Kara ATMACA ma wygrywać nie wysokością i prędkością spadania, tylko profilem lotu, trasą omijającą radary, naprowadzaniem wielowarstwowym i uderzeniem w końcówce z użyciem głowicy obrazującej w podczerwieni.
Dla dowódcy oznacza to broń do uderzania w zaplecze przeciwnika bez konieczności wysyłania samolotów nad silną obronę przeciwlotniczą. Dla przeciwnika natomiast kolejny typ zagrożenia, który trzeba wykryć, sklasyfikować i zniszczyć, zanim przeleci zbyt nisko i zbyt blisko celu.
Kara ATMACA ma bić przede wszystkim w zaplecze, nie w okopy
Roketsan podaje tutaj zasięg 280 km. To wartość, która w świecie pocisków z całą pewnością nie jest przypadkowa. Jest blisko 300 km, ale jej nie przekracza. 300 km to ważny próg w reżimie kontroli technologii rakietowych MTCR, szczególnie w połączeniu z ładunkiem o masie 500 kg. Kara ATMACA według danych producenta ma głowicę 250 kg, więc mieści się poniżej tej najbardziej drażliwej granicy.
Przy takim zasięgu i głowicy mówimy o pocisku do stanowisk dowodzenia, węzłów logistycznych, składów amunicji, radarów, elementów obrony przeciwlotniczej, baz, przepraw, centrów łączności i infrastruktury używanej przez wojsko.
Pamiętajmy, że zniszczenie jednego magazynu daleko za frontem potrafi zmienić tempo ostrzału na całym odcinku, trafienie w punkt dowodzenia może sparaliżować planowanie, a uderzenie w radar albo wyrzutnię przeciwlotniczą otwiera drogę kolejnym środkom rażenia. Dalekie pociski nie służą więc tylko do generowania większego huku. Służą do rozbijania kręgosłupa systemu przeciwnika.
Głowica to dopiero początek. Prawdziwa siła pocisku tkwi w jego oczach
Głowica odłamkowo-burząca zastosowana w Kara ATMACA z efektem penetracyjnym ma sens przy celach infrastrukturalnych i wojskowych obiektach o pewnym stopniu ochrony. Najciekawsza część pocisku siedzi jednak nie w samym silniku, lecz w sposobie, w jaki ma znaleźć drogę do celu. Znajdziemy tutaj INS, GPS, wysokościomierz barometryczny, wysokościomierz radarowy, TRN i głowicę IIR.
INS, czyli nawigacja inercyjna, pozwala pociskowi liczyć własne położenie bez ciągłego pytania satelitów. GPS z kolei pomaga korygować trasę, jeśli sygnał jest dostępny. Wysokościomierze pilnują natomiast lotu na odpowiednim pułapie. TRN, czyli nawigacja według ukształtowania terenu, pozwala porównywać przebieg trasy z zapisanymi danymi o terenie. Głowica IIR w końcowej fazie patrzy na cel w podczerwieni i pomaga trafić precyzyjniej.
Zobacz także:
Po co tyle warstw? Nowoczesna wojna to nie jest spokojny przelot po wcześniej zaplanowanej trasie. Przeciwnik zakłóca GPS, fałszuje sygnały, stawia radary, maskuje cele i próbuje zniszczyć pocisk, zanim ten jeszcze dotrze. Im więcej sposobów orientacji, tym mniejsza szansa, że jedno zakłócenie wyśle broń w pole.
