Przenośne fabryki dronów. Będą powstawać pod nosem wroga
Amerykanie przesuwają produkcję dronów bliżej potencjalnego pola walki. Do Indo-Pacyfiku trafią kontenerowe mikrofabryki xCell oraz ponad 200 bezzałogowców Tempest, które mają pozwolić jednostkom działać nawet wtedy, gdy porty, lotniska i długie szlaki zaopatrzenia znajdą się pod presją.
Pakiet obejmuje 5 mobilnych jednostek xCell, czyli mikrofabryk zamkniętych w kontenerowym formacie, oraz ponad 200 dronów Tempest. Część produkcji, napraw i odtwarzania strat ma odbywać się nie daleko na zapleczu, ale możliwie blisko obszaru operacji.
Indo-Pacyfik to obszar definiowany przez gigantyczne, oceaniczne odległości i oparcie na wrażliwej infrastrukturze portowej oraz lotniczej. W obliczu otwartego kryzysu, te rozciągnięte do granic możliwości linie zaopatrzeniowe błyskawicznie stają się najsłabszym ogniwem. Konieczność transportowania gotowych dronów przez pół świata ułatwia przeciwnikowi zadanie – wystarczy precyzyjnie uderzyć w kilka kluczowych portów, by całkowicie odciąć wysunięte jednostki od niezbędnego sprzętu.
xCell ma skrócić cały łańcuch. Mikrofabryka może produkować, naprawiać i odtwarzać część zdolności na miejscu. To nie jest tylko drukarka 3D w kontenerze, ale mobilny węzeł utrzymania sprzętu, który ma działać tam, gdzie tradycyjna logistyka byłaby za wolna albo zbyt narażona na niebezpieczeństwa.
Tempest ma być dronem do szybkiego odtwarzania strat
Drugim elementem całości jest Tempest. To modułowy bezzałogowiec projektowany z myślą o współpracy z xCell, a więc nie jako pojedynczy produkt oderwany od systemu produkcji, lecz jako część całego ekosystemu. Maszyna ma zasięg ok. 640 km, może utrzymywać się w powietrzu do 6 godzin i przenosić ładunek o masie ok. 4,5 kg.
Takie parametry pozwalają wykorzystać ją do rozpoznania, obserwacji, wskazywania celów, a w odpowiedniej konfiguracji także do misji uderzeniowych jednorazowego użycia. ISR oznacza tu zbieranie informacji, obserwację i rozpoznanie. Chodzi o to, by wojsko lepiej widziało, co dzieje się poza bezpośrednim zasięgiem własnych sensorów.
W wojnie dronowej liczy się jednak nie tylko to, co dana maszyna potrafi w idealnych warunkach. Równie ważne jest tempo uzupełniania strat. Drony mogą być zestrzeliwane, zakłócane, uszkadzane przez pogodę, zużywane w misjach albo tracone przy atakach na cele. Jeżeli zastąpienie utraconej maszyny zajmuje tygodnie, przewaga szybko znika. Jeżeli część napraw i produkcji można przenieść bliżej jednostek, dowódcy zyskują znacznie większą elastyczność.
Prawdziwą bronią może być tu tempo
Cały program wykracza daleko poza standardowe postępowanie przetargowe na kolejną flotę bezzałogowców. Stany Zjednoczone de facto testują tu zupełnie nowy paradygmat operacyjny. W koncepcji to nie absolutne zaawansowanie techniczne pojedynczego drona decyduje o zwycięstwie, ale przemysłowa zwinność armii: jej zdolność do błyskawicznej produkcji, lokalnej naprawy i natychmiastowej modyfikacji sprzętu pod presją czasu. APFIT, czyli program przyspieszający pozyskiwanie i wdrażanie innowacyjnych technologii, ma skracać drogę między obiecującym rozwiązaniem a użyciem przez wojsko.
Zobacz także:
Kto szybciej odtworzy utracone zdolności, ten dłużej utrzyma tempo działania. W wojnie dronów nie wystarczy mieć dobry bezzałogowiec. Trzeba mieć sposób, by produkować kolejne, naprawiać uszkodzone i dostosowywać je do zmieniającej się sytuacji.
