Kosmici ukrywają się na naszych oczach? Dziwna teoria robi furorę
Zespół z Japonii opracował model, w którym życie nie musi być wykrywane przez jeden gaz w atmosferze. Wystarczy wzór powtarzający się między planetami.
Większość dotychczasowych pomysłów na wykrycie życia poza Ziemią opierała się na poszukiwaniu konkretnego sygnału: gazu w atmosferze, nietypowej chemii albo śladu technologii. Nowa praca proponuje zupełnie inną drogę. Zamiast wypatrywać jednego dowodu życia na pojedynczej planecie, badacze chcą szukać wzorów widocznych w całych grupach egzoplanet. Ich zdaniem życie mogłoby zdradzać swoją obecność nie przez jeden spektakularny znak, lecz przez statystyczny porządek, który zostawia po sobie w skali wielu światów.
Nie jedna biosygnatura, ale wzór rozlany po wielu planetach
Punktem wyjścia dla autorów jest problem, z którym astrobiologia zmaga się od lat. Tradycyjne biosygnatury, takie jak określone gazy atmosferyczne, mogą dawać fałszywe alarmy, bo część z nich może powstawać także bez udziału organizmów żywych. Z kolei technosygnatury, choć potencjalnie bardziej jednoznaczne, wymagają bardzo mocnych założeń o tym, jak rozwija się obca cywilizacja i jakich technologii używa. Właśnie dlatego badacze postanowili odsunąć na bok pytanie o to, jak dokładnie wygląda życie, i zaproponowali metodę bardziej agnostyczną, czyli niezależną od jednej konkretnej definicji biologii.
Ich pomysł opiera się na dwóch bardzo szerokich założeniach. Po pierwsze, życie mogłoby rozprzestrzeniać się między planetami, np. w formie panspermii. Po drugie, mogłoby z czasem zmieniać środowisko planet, na które trafia. Jeśli oba procesy rzeczywiście zachodzą, to w danych obserwacyjnych powinny pojawić się powtarzalne związki między położeniem planet, a ich właściwościami. Mówiąc prościej, planety zmienione przez życie mogłyby zacząć przypominać się nawzajem bardziej, niż wynikałoby to z czystego przypadku.
Badacze zbudowali model, w którym życie przeskakuje między światami
Zespół Harrisona B. Smitha i Lany Sinapayen nie analizował jeszcze prawdziwych katalogów egzoplanet w poszukiwaniu gotowego śladu obcych organizmów. Zamiast tego badacze stworzyli model, w którym życie mogło rozprzestrzeniać się między układami gwiazd i modyfikować cechy kolejnych planet. W takim scenariuszu każda zajęta planeta staje się bardziej podobna do świata, z którego przyszło życie, niż byłaby bez takiego procesu. To właśnie z takiego efektu miałyby rodzić się wykrywalne korelacje statystyczne.
Taka koncepcja nie faworyzuje od razu planet ziemiopodobnych. Autorzy nie mówią, że szukajmy światów podobnych do Ziemi, bo tylko tam może istnieć życie. Ich metoda ma być właśnie niezależna od takich założeń. Nie ocenia z góry, które planety są dobre dla życia, tylko szuka grup obiektów, które są do siebie bardziej podobne, niż pozwalałby na to losowy rozkład cech i położeń.
To nie jest dowód na kosmitów, ale nowa strategia filtrowania danych
To nie jest oczywiście wykrycie życia ani nawet ślad życia na konkretnej egzoplanecie. To propozycja nowej strategii obserwacyjnej, która na razie została pokazana na symulacjach. Dalsze prace będą musiały uwzględnić bardziej realistyczne dane planetarne i dynamikę galaktyczną. Zanim taka metoda trafi do praktyki obserwacyjnej, trzeba będzie sprawdzić, jak działa na rzeczywistych katalogach obiektów i czy rzeczywiście potrafi odróżniać sygnał biologiczny od naturalnej różnorodności planet.
Przeczytaj także:
Jednocześnie autorzy pokazują, że taka strategia może być bardzo użyteczna z praktycznego punktu widzenia. Nie chodzi o to, by od razu wykryć wszystkie planety z życiem, ale by ograniczyć liczbę fałszywych trafień i lepiej wybierać cele do dalszych obserwacji. Lepiej przecież wskazać kilka szczególnie podejrzanych grup planet, niż bez końca ścigać pojedyncze, niejednoznaczne biosygnatury.
