książki

Michał Szafrański jest postacią, której nikomu przedstawiać nie trzeba. Jego blog, Jak Oszczędzać Pieniądze oraz podcast Więcej Niż Oszczędzanie Pieniędzy przyciąga co miesiąc setki tysięcy odbiorców. O jego nowym projekcie - książce "Finansowy ninja" - słychać ostatnio wszędzie, a ja miałem przyjemność porozmawiać z Michałem o procesie jej wydania, wchodząc w szczegóły, których nie ujawniłby żaden wydawca.

Na pewno znacie Cacao DecoMorreno i jego książkę „Najwyższa jakość”, która ukazała się nakładem wydawnictwa Extra Ciemne. Nie znacie? To poznajcie.

„Bip, bip, bip, bip - oto dzwoni Alarm Decyzji i wywołuje Twe nazwisko. Nadszedł czas, by dokonać pierwszego wielkiego wyboru dnia danych, komputerowego ekwiwalentu pierwszego poprawnego odróżnienia pasty do zębów od tubki z kremem do pięt. Zły wybór rzuci cień na cały nadchodzący dzień”.

Diabli nadal Internet i redaktorów. Połączenie jednego z drugim powoduje przekroczenie masy krytycznej.

Od dłuższego czasu nie mogę się oprzeć wrażeniu, że Książki Google Play to okropnie zmarnowany potencjał. Google stworzył wewnątrz swojego ekosystemu potężną, relatywnie dobrze uposażoną księgarnię, ale… nic z tego nie wynika, a też obecność książek w Sklepie Play nigdy nie była przez giganta jakoś szczególnie podkreślana. Patrzę jednak na nowy projekt Google Creative Labs i widzę, że sytuacja może się niebawem odmienić.

Miesiąc wystarczył, by facebookowy fanpage, Recenzje z Lubimy Czytać, zyskał ogromną popularność. Aktualnie lubi go w serwisie społecznościowym blisko 26 tysięcy użytkowników. Nie trzeba było długo czekać, aby strona fanowska wzbudziła pierwsze kontrowersje. 

Przeczytałem. I jestem zażenowany, zdegustowany i zdruzgotany tym, jak bezczelnie można zszargać imię wielkiego zmarłego pisarza. „Co nas nie zabije”, czyli czwarta powieść z cyklu Millennium napisana przez Davida Lagercrantza - wynajętego przez spadkobierców twórcy serii Stiega Larssona autora, to gniot jakich mało.

Autorzy literatury science-fiction nigdy nie wpadli na to, jak w przyszłości będzie łatwo kraść. To tylko wskazuje, że szeroko pojęta ludzkość jest znacznie bardziej przystosowana do rzeczywistości, niż pisarze. Czyli ci wszyscy intelektualiści, lekkoduchy i morfiniści.

Równo o 1:00 czasu polskiego zrealizowany został mój pre-order na nową powieść z serii „Millennium” pt. „The Girl in the Spider’s Web” (polski tytuł „Co nas nie zabije” jest tak beznadziejnie głupi, że nie będę go używał pisząc o tej powieści). W momencie, gdy dotknąłem ekranu mojego Kindle’a, by rzucić się w wir czytania, po raz kolejny dopadły mnie wątpliwości, czy aby na pewno powinienem to robić.

Czy wiesz że: ponad 358 milionów ludzi w południowej Afryce nadal nie ma dostępu do czystej wody pitnej? Specjalnie dla nich naukowcy we współpracy z organizacją WATERisLIFE przygotowali… specjalną książkę. Która nie tylko uczy o zagrożeniach związanych ze spożywaniem niefiltrowanej wody, ale przede wszystkim, czyni ją zdatną do picia.

Każdy kto porusza się po polskim Internecie, z pewnością słyszał o Jasonie Huncie. A jeśli nie, to o uszy powinno obić mu się nazwisko Tomek Tomczyk. O Kominku nie wspominając. Miałem dziś okazję porozmawiać z Jasonem o jego nowej książce, bo szczerze mówiąc - rzadko widzę na naszym rynku tak dobrze rozegrane samopublikowanie.

Jest pewna prawda, która funkcjonuje we wszystkich dziedzinach handlu, niezależnie od branży - dobry produkt nie wystarczy. Trzeba go jeszcze umiejętnie sprzedać. A żeby tego dokonać, w naturalnej kolei rzeczy potrzebna jest odpowiednia promocja. Jakie opcje w tym zakresie mają pisarze? To zależy od sposobu, w jaki zdecydowali się wydać swoją książkę.

Co do tego, że media działają w sposób nieobiektywny nikt już nie ma wątpliwości, jednak nie każdy zdaje sobie sprawę, że to, co dostajemy w postaci produktu - programu rozrywkowego czy informacyjnego - jest często okupione aż tak dużym nieprofesjonalizmem. Te i inne prawdy związane z działaniem polskich mediów, głównie telewizji, wyjawia Piotr Szumlewicz w swojej książce "Wielkie pranie mózgów. Rzecz o polskich mediach".

Niezależnie od tego, jaką drogę wydawniczą uznamy za najbardziej dla nas odpowiednią, zanim książka dotrze do finalnego odbiorcy musi przejść przez młyn procesu wydawniczego. Manuskrypt, by dotrzeć do rąk czytelnika ma przed sobą długą drogę, która w każdym modelu wydawniczym, nawet self-publishingu, wygląda bardzo podobnie.

A więc napisałeś książkę. Przeczytałeś ją trzydzieści razy, wygładziłeś wszelkie niedoskonałości, pokazałeś gronu najbliższych, które z entuzjazmem poklepało Cię po plecach wieszcząc wielką karierę i prosząc, byś o nich pamiętał, gdy już będziesz sławny. Lecz samo napisanie dzieła jest niestety tylko ułamkiem drogi, którą książka przebywa od głowy pisarza do rąk odbiorcy. Podstawową kwestią jest to, aby nasza książka w ogóle została wydana.

Programów do pisania i edycji tekstu jest na rynku zatrzęsienie, jednakże kiedy przychodzi do napisania książki, wybór odpowiednich narzędzi staje się dość kłopotliwy. Wszystko dlatego, że tak długie formy jak beletrystyka, czy literatura faktu mają swoje specyficzne potrzeby, a przede wszystkim, ich końcowy rozmiar bywa naprawdę ogromny. Wobec tego pierwszym krokiem pisarza przed przelaniem swojego pomysłu na papier, będzie odpowiedni wybór narzędzi.

Być pisarzem… codziennie rano siadać do klawiatury z kubkiem pełnym gorącej kawy na podorędziu i wsłuchując się w głosy szepczących do ucha muz, kreślić słowa poruszające serca i umysły. Tworzyć dzieła, które sprzedadzą się w setkach tysięcy egzemplarzy, a samemu nie wystawiać głowy poza drewnianą chatkę nad jeziorem, nie licząc obowiązkowych wyjazdów na spotkania autorskie i gale nagród literackich. Piękna wizja, prawda?

Cyfryzacja dóbr kultury, w tym także książek, sprawiła, że kwestie piractwa stały się bardzo powszechnym i poważnym problemem. Mogłoby się jednak wydawać, że kupując książki na legalnych, uznanych platformach uzyskujemy stuprocentową gwarancję autentyczności pochodzenia utworu. Okazuje się jednak, że w przypadku Google Books nie jest to wcale takie oczywiste.

Mógłbym żyć bez bieżącej wody. Czerpałbym co wieczór ze studni. W ostateczności, przeżyłbym nawet bez Internetu. Najwyżej nie dowiedziałbym się o Taylor Swift. Ale nie potrafiłbym żyć bez książek. Pozbawiony literatury czułbym katusze, jak Tim Cook, gdyby został prezesem Samsunga.

Wiecie kim jest Erika Mitchell? Część czytelniczek (a pewnie i czytelników) odgadła, że to prawdziwe nazwisko autorki bestsellera "50 twarzy Greya", wydanego pod pseudonimem E.L.James.