Układ Słoneczny

Po wszystkich sondach kosmicznych, potężnych teleskopach naziemnych i orbitalnych można było się spodziewać, że wszystkie ważne księżyce Jowisza zostały już odkryte. Jak się okazało, byłoby to mylne przekonanie.

Kilka miesięcy temu nocne niebo nad brytyjskim hrabstwem Gloucestershire rozświetliła jasna smuga światła. Dzięki nagraniom z licznych kamer udało się ustalić, że za jej powstanie odpowiedzialna była niewielka kosmiczna skała, której część przetrwała lot przez atmosferę i uderzyła w ziemię.

Jeżeli choć trochę interesujecie się astronomią i tym, co się w niej dzieje, z pewnością słyszeliście w ostatnich latach o tajemniczej dziewiątej planecie, która miałaby się skrywać przed astronomami gdzieś w odległych, zewnętrznych rejonach Układu Słonecznego. Może się jednak okazać, że niczego takiego w ogóle nie ma. 

Układ Słoneczny właśnie urósł. Naukowcy z Uniwersytetu Północnej Arizony opublikowali dane opisujące orbitę najodleglejszego spośród dotąd odkrytych obiektu Układu Słonecznego.  

Uran to bardzo zaniedbana planeta, zarówno przez obserwatorów nieba, jak i przez inżynierów tworzących plany kolejnych misji kosmicznych. 20 stycznia lodowy olbrzym znajdzie się w pobliżu dwóch bardzo jasnych obiektów na niebie. Może warto go poszukać?

Już za kilka dni, 20 października sonda OSIRIS-REx, która od końca 2018 r. krąży wokół planetoidy Bennu zbliży się do niej, i pobierze z powierzchni od 60 do 2000 g materii, które w 2021 r. zostaną wysłane w kierunku Ziemi, gdzie wylądują 24 września 2023 r. Ostatnio jednak naukowcy odkryli na planetoidzie coś wyjątkowego.

Historię Układu Słonecznego przywołuje się co i rusz. Jakieś 4,5 mld lat temu z obłoku pyłu i gazu uformowało się Słońce, a niedługo później z resztek obłoku uformowały się planety, księżyce czy planetoidy. Najnowsza teoria mówi jednak coś innego.

Naukowcy opracowali wizualizację przedstawiającą kształt bąbla otaczającego nasz Układ Słoneczny. Do jej stworzenia posłużył model opracowany na podstawie danych zebranych przez liczne sondy kosmiczne wysyłane przez NASA.

Każde dziecko wie, że w samym środku Układu Słonecznego znajduje się Słońce, wokół którego krążą planety, planetoidy i komety. Astronomowie postanowili zatem sprawdzić, gdzie dokładnie znajduje się ten środek. I tu zaczęły się schody.

Po wielu dekadach badań, pomiarów i obliczeń, astronomowie ustalili, że Tytan stopniowo oddala się od Saturna. Jednak ku zdumieniu wszystkich, okazało się, że robi to ponad sto razy szybciej niż wcześniej przypuszczano.

A gdyby tak w kierunku zewnętrznych rejonów Układu Słonecznego wysłać całą eskadrę niewielkich sond kosmicznych? Czy wtedy udałoby się potwierdzić istnienie pierwotnej czarnej dziury, która odpowiada za osobliwe orbity niektórych obiektów Pasa Kuipera? Autorzy dwóch niezależnych artykułów naukowych sądzą, że tak.

Analizując dane z przeglądu Dark Energy Survey, naukowcy znaleźli ponad 300 obiektów trans-neptunowych (TNO) w odległych rejonach Układu Słonecznego, daleko za orbitą Neptuna. Ponad 100 z nich to obiekty dotąd nieznane.

Przedstawiciele NASA poinformowali o wyborze czterech zespołów naukowych, które otrzymają po 3 mln dol. na przygotowanie dokładnego projektu proponowanych przez siebie misji, które mogłyby być zrealizowane w ramach kolejnej tury Programu Discovery. Dwa z tych zespołów spoglądają w kierunku Wenus, jeden w kierunku Io, wulkanicznego księżyca Jowisza i jeden w kierunku Trytona, księżyca Neptuna.

Samo przekroczenie granicy Układu Słonecznego było nie lada wyczynem Voyagera 2. Okazuje się jednak, że ta mała sonda dokonała czegoś więcej - zdołała przesłać na Ziemię bardzo ciekawe dane pochodzące z granicy heliosfery.

Układ Słoneczny nadal skrywa przed nami kilka tajemnic. Naukowcy odkryli właśnie 20 dodatkowych księżyców orbitujących wokół Saturna i nie mają za bardzo pomysłu, jak je nazwać. Możemy im w tym pomóc.

Astronomom udało się dostrzec kolejny obiekt, który prawdopodobnie nie pochodzi z naszego Układu Słonecznego. Tym razem, wszyscy planują być o wiele lepiej przygotowani, niż w przypadku odkrycia Oumuamuy.

Planeta 9 to jedna z największych zagadek naszego Układu Słonecznego. W 2016 r. naukowcy z Pasadeny ogłosili, że znaleźli dowody na jej istnienie. W 2019 r. zespół z Uniwersytetu w Cambridge doszedł do zupełnie innego wniosku.

Organizacja Minor Planet Center, działająca w ramach Międzynarodowej Unii Astronomicznej, pochwaliła się swoim najnowszym odkryciem. Jest nim planeta karłowata 2018 VG18, która ukrywała się do tej pory na końcu naszego Układu Słonecznego. Nazwano ją naprędce Farout.

Dane pozyskane z sondy ExoMars jasno wskazują, że astronauci wybierający się w podróż na Marsa otrzymaliby nawet 60 proc. dawki promieniowania przewidzianej na cały okres ich kariery. I nie jest to jedyny problem związany z misjami załogowymi na Czerwoną Planetę.

Ci, którzy mają dobrą pamięć, zapewne kojarzą inauguracyjne wystąpienie Jima Bridenstine'a, zaraz po tym, jak został on nowym szefem agencji kosmicznej NASA. Bridenstine obiecał m.in. powrót misji załogowych na Księżyc. Wiemy już, jak NASA planuje to zrobić.