Układ Słoneczny

Przygotujcie lornetki i teleskopy, miłośnicy astronomii. Już 3 czerwca czeka nas niezwykłe widowisko na niebie. Sześć planet - Merkury, Mars, Jowisz, Saturn, Uran i Neptun - ułoży się w idealnej linii, tworząc kosmiczny balet, który będzie można podziwiać krótko przed wschodem słońca.

Układ słoneczny skrywa wciąż wiele tajemnic. Jedną z nich jest hipotetyczna dziewiąta planeta, krążąca daleko za orbitą Neptuna. Nowe badania, wykorzystujące obserwacje lodowych obiektów przelatujących obok Neptuna, dostarczają silnych dowodów na istnienie tajemniczej Planety X.

Około 4,5 mld lat temu w nasza planetę uderzyła inna planeta. Była wielkości mniej więcej Marsa a jej uderzenie w świeżo uformowaną Ziemię doprowadziło do wyrzucenia w przestrzeń kosmiczną całej chmury odłamków, z których uformował się nasz Księżyc. Do tej pory twierdzono, że obiekt, który zderzył się z Ziemią nie pozostawił po sobie śladów, które można by odnaleźć po miliardach lat od zderzenia.

Kawałek starożytnego skalistego meteorytu, który spadł na Ziemię jest niezwykle cennym okazem. Może pozwolić naukowcom na lepsze zrozumienie tego, jak wyglądała ogromna chmura pyłowej materii, z której powstał nasz Układ Słoneczny.

Nowe spojrzenie na znane od dawna dane pozwoliły astronomom odkryć jak zbudowane jest jądro Księżyca. Dzięki temu nasze zrozumienie tego jak wyglądał wczesny Układ Słoneczny może się znacznie polepszyć.

Błękitna planeta - tak mówi się o Ziemi. Mars to czerwony glob. Saturn posiada majestatyczne pierścienie, które sprawiają, że to najniezwyklejsza z wyglądu planeta w Układzie Słonecznym. Jowisz oprócz tego, że jest największą z planet w naszym systemie, słynie z wyglądu, który przypomina mieszające się strumienie farb, z wielką czerwoną plamą przykuwającą uwagę. Oprócz planet również ich księżyce potrafią zaskoczyć swoim wyglądem i właściwościami. Jednym z takich ciał niebieskich jest Enceladus.

„Jestem obecnie 18 godz. 26 min 01 sek. czasu podróży świetlnej od Ziemi”. Takie komunikaty można odczytać raz na jakiś czas na twitterowym profilu sondy Voyager 2. To oznacza, że sonda wystrzelona w kosmos w 1977 jest od nas tak daleko, że gdybyśmy poruszali się z prędkością światła, potrzebowalibyśmy aż 18 godzin, by dotrzeć z Ziemi do miejsca, gdzie obecnie się znajduje. O tym jak duża jest to odległość, świadczy fakt, że by okrążyć Ziemię, światło potrzebuje jedynie 0,13 sekundy. By dotrzeć do nas ze Słońca, potrzebuje 8 minut. Wyobraźcie sobie teraz, jak wielka odległość dzieli nas od naszych kosmicznych wysłanników, jeśli światło potrzebowałoby aż 18 godzin, by do nich dotrzeć!

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak wytrzymałbyś w warunkach, gdzie temperatura skacze o 100 stopni Celsjusza w ciągu jednej doby? Tak właśnie wygląda pogoda na Marsie, gdzie temperatura zależy od pory roku, dnia i położenia geograficznego.

To była jedna z największych naukowych i astronomicznych sensacji 2017 roku. Liczący 400 metrów obiekt o podłużnym kształcie przemierzał Układ Słoneczny. To pierwszy według naszej wiedzy gość w naszym układzie planetarnym pochodzący z dalekiego kosmosu, który w dodatku poruszał według trudnej do wytłumaczenia trajektorii.

W 1800 roku astronomowie prowadzący obserwacje za pomocą największego w Europie teleskopu w obserwatorium Lilienthal zawiązali nieformalną grupę, której głównym zadaniem miało być poszukiwanie brakującej - jak się wtedy zdawało - planety Układu Słonecznego. Miałaby ona znajdować się w przestrzeni między orbitą Marsa i Jowisza.

Nie daj sobie wmówić, że nie polecisz w kosmos. Już jesteś w kosmosie i, co więcej, prujesz przez niego z ogromną prędkością. Owszem, siedząc na Ziemi trudno w to uwierzyć, wszak pęd kosmicznego wiatru nie rozwiewa nam włosów i nie czujemy jak wchodzimy w zakręty. To jednak tylko szczegół. Co więcej, przed nami zmiana otoczenia.

Naukowcy z Kanady przekonani są, że możemy dostać się do najbliższej gwiazdy w ciągu zaledwie 200 lat. Musimy tylko w tym celu skopiować metodę lotu od albatrosów i szybowników.

Bąbel lokalny - tak naukowcu nazywają bańkę o średnicy 1000 lat świetlnych, w której się znajduje się nasz Układ Słoneczny. Bąbel jest pusty w środku.

Dzisiaj, w poniedziałek, 4 lipca o godzinie 9:00 Ziemia znalazła się w najbardziej oddalonym od Słońca punkcie swojej orbity, czyli w tzw. aphelium. Choć na półkuli północnej cieszymy się teraz latem i wysokimi temperaturami, dzisiaj jesteśmy najdalej od Słońca w całym roku.

Wiedzieliście wcześniej, że kiedyś nadejdzie koniec Układu Słonecznego? Ta myśl brzmi przerażająco, ale zagłada, niestety, czeka zarówno Ziemię, jak i cały Układ Słoneczny. W jaki sposób do tego dojdzie? I kluczowe pytanie: kiedy nastąpi koniec Układu Słonecznego?

Niemal czterdzieści lat temu kosmiczny teleskop podczerwony IRAS mógł przypadkiem sfotografować dziewiątą planetę Układu Słonecznego. Teraz spróbują to sprawdzić astronomowie.

Cały Układ Słoneczny położony jest w gigantycznej strukturze magnetycznej mającej długość nawet tysiąca lat świetlnych. To, co wydawało się wieloma obiektami, tworzy jedną większą całość. Naukowcy jeszcze nie wiedzą, jak powstają i jak utrzymują się takie magnetyczne struktury.

Aktualnie stan posiadania Układu Słonecznego wskazuje na obecność w okolicach Słońca ośmiu planet. Badacze jednak wciąż przypuszczają, że to nie wszystko. Coś jeszcze w naszym układzie planetarnym powinno być. Najnowsza teoria jest nawet bardziej intrygująca od dotychczasowej, hipotetycznej Planety 9.

Siedzisz wygodnie na fotelu, czytając teraz tę stronę, zastanawiasz się, czy nie powinieneś się trochę ruszyć z miejsca. Spokojnie, i tak przemierzasz przestrzeń kosmiczną z wprost obłędną prędkością.

Trochę większa niż Ziemia, trochę mniejsza niż Uran. Takich planet we wszechświecie jest mnóstwo. Pytanie, dlaczego ani jednej nie ma w Układzie Słonecznym?