Potężna eksplozja w Układzie Słonecznym. Centaur się wściekł

Dwudziestego drugiego listopada Wiggins obserwował kometę 29P/Schwassmann-Wachmann, kiedy zauważył, że jej jądro znacząco pojaśniało. A mowa tutaj o naprawdę ciekawej komecie. Jądro 29P/Schwassmann-Wachmann ma średnicę około 60 kilometrów. To tak zwany centaur, jedna ze stu znanych komet, które powstały w Pasie Kuipera za orbitą Neptuna, a następnie wskutek interakcji grawitacyjnych z innymi obiektami zostały zepchnięte nieco bliżej Słońca, między orbitę Jowisza i Neptuna. Tutaj gdzie 29P obecnie się znajduje pełen obieg Słońca zajmuje komecie około 15 lat.

Warto także zauważyć, że 29P jest jedną z najbardziej aktywnych wulkanicznie komet w Układzie Słonecznym. I to właśnie jest najprawdopodobniej przyczyną rozbłysku. Astronomowie, którzy zaalarmowani przez Wigginsa przyjrzeli się komecie dokładniej uznali, że na jej powierzchni doszło do erupcji wulkanicznej, w wyniku której w przestrzeń kosmiczną wyrzucony został milion ton gazu, lodu i pyłu kometarnego. Pięć i siedem dni później po erupcji doszło jeszcze do dwóch innych, nieco mniejszych. Co jednak sprowokowało tak silną erupcję? Tego naukowcy jak na razie nie są w stanie ustalić.

Co do zasady obiekty tego typu składają się ze stałego lodowego jądra i lodowej skorupy. Promieniowanie słoneczne z czasem może doprowadzić do ogrzania jądra komety i do sublimacji lodu w gaz we wnętrzu komety. To naturalnie powoduje wzrost ciśnienia we wnętrzu komety. Kiedy dodatkowo skorupa stanie się wystarczająco cienka, gaz we wnętrzu komety doprowadza do pęknięcia skorupy i dochodzi do gwałtownej erupcji, tak jak to miało miejsce najprawdopodobniej także i w tym przypadku.

Materia wyrzucona w trakcie erupcji w ciągu kilka dni rozciągnęła się w ogon o długości 56 000 km.