Na nowego iPada czekam jak nigdy dotąd. To przez tego MacBooka
Test nowego MacBooka Pro z ekranem PROLED XDR udowodnił mi, że macOS już dziś idealnie sprawdziłby się na tablecie. Johnie Ternusie, koniec żartów! To już najwyższa pora na iPada z systemem „dla dorosłych”.
Mariaż klasycznego systemu operacyjnego z ekranem obsługującym technologię multitouch w wykonaniu Apple’a wypadł świetnie. Przetestowany już przeze mnie MacBook Pro (2026) z matrycą PROLED XDR wyposażony w warstwę dotykową udowodnił, że macOS 27 już dziś jest gotów, by używać go na tablecie - zwłaszcza takim, do którego podpina się etui z klawiaturą i gładzikiem.
W przypadku macOS 27 kursor i klawisze to nadal podstawa interakcji, ale możliwość doraźnego pacnięcia w ikonkę i obsłużenia palcem Dynamicznej Wyspy zmienia zasady gry w ekosystemie Apple’a. Dotyk uznany został, słusznie zresztą, za dodatek, no ale i tak inżynierowie z Cupertino przystosowali swój rdzennie desktopowy system operacyjny do obsługi z jego użyciem już w pełni.
Na laptopie możemy teraz wykonywać te same gesty dotykając ekranu, co na gładziku, a treści wyświetlane w apkach i to nie tylko tych od Apple’a reagują na szczypnięcia i rozszerzanie paluchów. Możemy przybliżać i oddalać fotki, pochylać mapę lub obracać dookoła wybranej osi obiekty 3D, a kontrolki okien w rogu, gdy je tapniemy, najpierw się powiększają jak… w aktualnym iPadOS-ie.
Tylko czemu na dotykowego MacBooka Pro musieliśmy czekać aż tak długo?!
Możliwe, że wynika to z faktu, iż od lat jak mantrę powtarzane są słynne słowa Steve’a Jobsa. Ten lata temu stwierdził, iż dotykowe ekrany umieszczone w pionie są bez sensu, a dotykowa obsługa laptopa jedyne, co daje, to „fajne demo”. Mimo to blisko dwie dekady później, za kadencji już nie Tima Cooka, tylko Johna Ternusa, firma z Cupertino zdecydowała się złamać wieloletnie status quo.
Oczywiście to, co mówił wtedy Steve Jobs, pozostaje nadal w mocy, bo tak - w praktyce długotrwałe macanie paluchem ekranu w laptopie, tak po prostu, męczy łapę. Pod względem ergonomii oraz anatomii nic się przecież przez niecałe dwie dekady nie zmieniło, ale… i tak jestem zadowolony, iż macOS dotyk już obsługuje. Daje to Apple’owi furtkę do stworzenia produktu, na który czekam od lat.
Dzisiaj to iPada z macOS-em najbardziej chciałbym zobaczyć
Nowy laptop Apple’a jest świetny, ale przez niego mam przede wszystkim chrapkę na tablet, w którym zainstalowany zostałby wreszcie system operacyjny „dla dorosłych”. iPadOS na przestrzeni lat się rozwinął i nauczył nawet obsługi okien oraz dostał Stage Managera, ale to ciągle soft rodem z iPhone’a! Dopiero zainstalowanie na tablecie macOS-a pozwoliłoby mu w pełni zastąpić MacBooka.
Sam, mimo ograniczeń iPadOS-a, już od lat poza domem pracuję głównie na iPadzie wpiętym często w Magic Keyboard z gładzikiem. Przesiadając się na kolejne MacBooki w ramach testów instynktownie tapałem w ekrany, a dopiero w tym najnowszym coś się wtedy dzieje. Z mojej perspektywy „dotykowość” w klasycznym systemie operacyjnym już teraz jest czymś, co przychodzi mi naturalnie.
A pod maską zatarły się już absolutnie wszystkie granice
Już dawno doczekaliśmy się czasów, w których komputery i tablety z Cupertino pod kątem specyfikacji to w zasadzie te same urządzenia. Mój obecny iPad Pro (2025) z iPadOS-em ma procesor Apple M5 znany z komputerów Apple’a, który bez problemu radzi sobie przecież z desktopowym softem dla profesjonalistów, którego na tablecie nie uruchomimy. Skazani jesteśmy na wersje mobilne.
Jakby tego było mało, na początku roku testowałem budżetowego laptopa z Cupertino, a MacBook Neo z macOS bez problemu odpalał komputerowe środowisko z użyciem chipu… Apple A16! Skoro leciwy procesor rodem z iPhone’a uciągnął bez problemu macOS, to zmuszanie potężnego iPada Pro z chipem M5 do pracy pod kontrolą wyłącznie iPadOS-a w 2026 r. jest już absurdem.
Moja wymarzona podróżnicza hybryda jest na wyciągnięcie ręki
I to dosłownie! Po wpięciu w etui Magic Keyboard z klawiaturą i gładzikiem tablety Apple’a już teraz zamieniają się w smukłą namiastkę laptopa, idealną do doraźnej pracy w pociągu czy w samolocie. Ze względu na sprytny zawias korzysta się wtedy z dotyku wygodniej niż w laptopie - ekran jest bliżej palucha. No ale w podróży jest super, a potem w hotelu zderzam się ze szklanym sufitem iPadOS-a.
Fakt, że nie mam dostępu do wszystkich apek, jakich bym sobie życzył, mnie wkurza, bo skoro macOS natywnie obsługuje dotyk, to jego obecność na iPadzie rozwiązałaby wszystkie moje problemy. No i nic nie stoi przecież pod kątem technicznym ani programowym dziś już na przeszkodzie, aby na tym samym sprzęcie zainstalować… dwa systemy operacyjne i przełączać się między nimi w locie.
iPadOS i macOS mogłyby bez problemu współdzielić dane użytkownika
Ba, oba mogłyby korzystać z tych samych aplikacji dostępnych dziś i tak na obu tych systemach operacyjnych - od lat te z iPadów można było instalować na Makach, jeśli tylko deweloper na to pozwolił. Apple naprawdę mógłby wreszcie dać nam albo hybrydę tych systemów, albo opcję odpalania ich w trybie Dual Boot, albo przynajmniej opcję podmianki jednego na drugi.
Nie mówiąc o tym, że w zasadzie to nawet nowy składany iPhone Duo z portem USB-C obsługującym wyjście wideo mógłby dziś odpalać pełnego macOS-a po dołączeniu klawiatury i myszy albo gładzika! Telefon chowany do kieszeni zastępujący w podróży tablet, w hotelu MacBooka, a w domu stacjonarnego Maka - to byłoby naprawdę coś. Obawiam się jednak, że to już marzenia ściętej głowy.
Excel w Cupertino z pewnością krzyczy na czerwono „nie!”
Szef inżynierii oprogramowania Apple, Craig Federighi, od lat straszy nas metaforą łyżko-widelca (spork), twierdząc, że łączenie iPada, czyli świetnej łyżki (spoon) z macOS-em, czyli świetnym widelcem (fork) da efekt beznadziejny. Sęk w tym, że dodając dotykowy ekran do MacBooka, firma sama stworzyła dokładnie takiego „sporka-potworka” po stronie komputerów i wyszło to super!
Chociaż technologicznie rzecz biorąc ostatni puzzel trafił już na swoje miejsce, obawiam się, iż teraz brutalna rzeczywistość biznesowa weryfikuje oczekiwania użytkowników. Jak nie wiadomo, o co chodzi, to wiadomo, że o kasę, co nie? MacBooka z dotykowym ekranem nie zabierzemy na kanapę, by wygodnie czytać na jego ekranie komiksy, więc tutaj Apple jest kryty. W drugą stronę byłoby gorzej.
Gdyby tylko iPad Pro dostał opcję macOS-a, to wielu posiadaczy iPadów, którym iPadOS nie wystarcza, nie miałoby już powodu, by wydawać pieniądze na Maki. Do tego iPadOS to zamknięty, pilnie strzeżony ogród, w którym Apple pobiera prowizje od sprzedaży każdej apki i subskrypcji w App Storze, podczas gdy otwarty macOS pozwala instalować dowolne aplikacje (i pisać sobie własne).
Nadzieję na to, że coś tutaj się zmieni, daje mi jednak John Ternus. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, czyli Tima „Księgowego” Cooka, nowy CEO firmy z Cupertino jest produktowcem oraz inżynierem z krwi i kości. Jeśli ktoś miałby poruszyć niebo nad Apple Parkiem i ziemię pod nim, to właśnie on.
Dziennikarz działu technologie, w Grupie Spider’s Web od 2012 r. Ekspert w tematyce Apple'a, który w swoich tekstach skupia się również na telekomunikacji i grach wideo. Jest też felietonistą działu Spider's Web Rozrywka, gdzie prowadzi cykl #Nerdcorner poświęcony komiksom, superbohaterom, Gwiezdnym wojnom i wszystkiemu innemu, co geekowe. Jako nastolatek pisał do czasopisma Bike Action i administrował jego forum, a w latach 2011-2016 współpracował z IDG Poland przy magazynie PC World. Odwiedza najważniejsze branżowe targi na całym świecie, wizytuje plany zdjęciowe i pojawia się jako ekspert w telewizji oraz w radiu. W wolnym czasie jeździ na rowerze i łapie Pokemony, a w sieci używa nicka pgkrzywy.