Broń już krąży nad Ziemią. Amerykanie właśnie się przyznali

Przez lata Stany Zjednoczone mówiły o wojnie w kosmosie, ćwiczyły przechwytywanie satelitów i budowały broń zdolną zakłócać ich łączność. Jednej granicy jednak oficjalnie nie przekraczały: nie przyznawały, że mają uzbrojenie rozmieszczone bezpośrednio na orbicie. Teraz to się zmieniło. Sekretarz sił powietrznych USA Troy Meink potwierdził, że Space Force ma już broń kontroli przestrzeni kosmicznej. Co dokładnie krąży nad naszymi głowami, pozostaje tajemnicą.

Meink wystąpił 14 września podczas konferencji Air, Space & Cyber w National Harbor. Wśród wielu informacji dotyczących amerykańskich sił powietrznych i kosmicznych znalazło się jedno zdanie, którego Pentagon wcześniej publicznie nie wypowiadał tak wprost.

Stany Zjednoczone mają już na orbicie broń kontroli przestrzeni kosmicznej, która może być użyta do ochrony amerykańskich sił przed działaniami przeciwnika. Nie była to jednak przypadkowa figura retoryczna. Później, pytany przez dziennikarzy, Meink zaznaczył, że użyte sformułowanie zostało bardzo dokładnie przemyślane. Odmówił jednak odpowiedzi na pytanie, co tak właściwie znajduje się na orbicie. Nie podał nazw systemów, ich liczby, orbit, możliwości ani momentu rozmieszczenia. Nie powiedział nawet, czy mówimy o broni kinetycznej.

Space Force potwierdziły później tylko samą zasadę. Amerykanie dysponują orbitalnymi systemami przeznaczonymi do walki o kontrolę nad przestrzenią kosmiczną.

Space control w doktrynie amerykańskich Sił Kosmicznych ma tak naprawdę bardzo szerokie znaczenie. Chodzi o działania, które pozwalają przejąć kontrolę nad przestrzenią kosmiczną oraz ograniczyć możliwości przeciwnika.

Można to robić kinetycznie, czyli fizycznie uszkadzając albo niszcząc obiekt. Można też działać niekinetycznie: zakłócić łączność satelity, oślepić jego sensory, wpłynąć na elektronikę albo w inny sposób sprawić, że przestanie być użyteczny.

Co więcej, sama Space Force otwarcie definiuje te możliwości jako zarówno defensywne, jak i ofensywne. W razie potrzeby mają nie tylko ochronić amerykańskiego satelitę, lecz także zakłócić, zdegradować albo nawet zniszczyć możliwości kosmiczne przeciwnika. To znacznie więcej niż zwykły satelita obronny.

Nie oznacza to jednak, że gdzieś nad Ziemią krąży obecnie amerykańska platforma z wyrzutnią pocisków. Pentagon celowo nie powiedział, do której z tych kategorii należą już rozmieszczone systemy.

Amerykanie tak naprawdę od bardzo dawna mają środki zdolne uderzać w systemy kosmiczne. Różnica polega jednak na tym, gdzie się znajdują. W lipcu opisywaliśmy na Spider’s Web system Meadowlands, czyli mobilną broń elektromagnetyczną Space Force. Ogromne anteny stoją na Ziemi, ale potrafią zakłócać łączność satelity przeciwnika i na pewien czas praktycznie wyłączyć go z walki.

USA potrafią też fizycznie zniszczyć obiekt znajdujący się poza atmosferą. W 2008 r. pocisk SM-3 trafił niesprawnego amerykańskiego satelitę USA-193. To nadal były jednak systemy atakujące kosmos z Ziemi.

Najnowsza deklaracja jest jednak zupełnie inna. Tym razem Pentagon przyznaje, że sama broń znajduje się już na orbicie. To właśnie dlatego wypowiedź Meinka jest uznawana za pierwsze publiczne potwierdzenie przez wysokiego rangą przedstawiciela USA, że Amerykanie faktycznie rozmieścili w kosmosie systemy uznawane przez wojsko za uzbrojenie.

Bardzo łatwo połączyć nowe informacje z innym gigantycznym projektem Donalda Trumpa. USA szykują w ramach Golden Dome prawdziwe kosmiczne przechwytywacze. Mają one czekać na orbicie i atakować pociski balistyczne oraz inne zagrożenia podczas lotu w kierunku Stanów Zjednoczonych. To bardzo dosłowna broń kosmiczna.

Nie należy jednak zakładać, że właśnie ją ujawnił Meink. Program Space-Based Interceptor nadal znajduje się w fazie rozwoju i demonstracji. Podczas tego samego wystąpienia sekretarz mówił osobno o postępach przy orbitalnych przechwytywaczach. Potwierdzona właśnie broń kontroli przestrzeni kosmiczne to zatem inna, utajniona zdolność, która już znalazła się na orbicie.

Czym może być? Możliwości jest naprawdę mnóstwo. Manewrującym satelitą zdolnym podejść do maszyny przeciwnika. Systemem walki elektronicznej. Urządzeniem zakłócającym lub oślepiającym sensory. W najbardziej agresywnym wariancie także fizycznym efektorem zdolnym uszkodzić inny statek kosmiczny. Na razie każde wskazanie konkretnej technologii byłoby jednak zgadywaniem.

Pentagon tłumaczy zmianę tonu działaniami dwóch przeciwników. Chiny rozwijają satelity zdolne do bardzo precyzyjnych manewrów w pobliżu innych obiektów. W 2025 r. Space Force ujawniły, że grupa 5 chińskich satelitów wykonywała skoordynowane manewry, które Amerykanie określili wręcz jako kosmiczne walki psów.

Rosja poszła zupełnie inną drogą. Na Spider’s Web opisywaliśmy już wcześniej rosyjskie satelity-matrioszki. Niektóre wypuszczały z siebie kolejne obiekty, wykonywały manewry w pobliżu amerykańskich satelitów, a w jednym przypadku mały obiekt został wystrzelony z dużą prędkością w sposób, który USA uznały za test broni antysatelitarnej.

Waszyngton od lat ostrzega również, że Moskwa pracuje nad znacznie groźniejszym systemem: nuklearną bronią antysatelitarną zdolną jednym wybuchem zniszczyć albo uszkodzić ogromną liczbę satelitów. Na tym tle Amerykanie coraz mniej udają, że kosmos pozostaje wyłącznie spokojnym zapleczem wojny.

Samo rozmieszczenie konwencjonalnej broni na orbicie nie oznacza jeszcze złamania prawa międzynarodowego. Traktat o przestrzeni kosmicznej z 1967 r. zabrania przede wszystkim umieszczania na orbicie broni jądrowej oraz innych rodzajów broni masowego rażenia. Nie zawiera natomiast generalnego zakazu rozmieszczania tam wszystkich rodzajów konwencjonalnego uzbrojenia. Dlatego satelita zdolny zakłócić, oślepić albo nawet fizycznie zaatakować inny satelitę nie jest automatycznie odpowiednikiem orbitalnej bomby atomowej.

Zobacz także:

Znacznie trudniejsze staje się jednak jak odróżnić broń od zwykłego satelity. Maszyna zdolna podlecieć do uszkodzonego satelity i go naprawić może równie dobrze podlecieć do satelity przeciwnika. Ramię robotyczne może służyć do serwisowania albo do uszkodzenia anteny. Laser może przesyłać dane, mierzyć odległość albo oślepiać sensor. Ta dwuznaczność jest jedną z najbardziej niebezpiecznych cech przyszłej wojny orbitalnej.

*Grafika wprowadzająca wygenerowana przez AI