Voyager 1 w odległości jednego dnia świetlnego od Ziemi. "Absolutny rekord"
Voyager 1, sonda niosąca przesłanie kosmitom, znalazła się już prawie dzień świetlny o Ziemi. Tak daleko od domu żadne dzieło człowieka jeszcze nigdy nie było.
Voyager 1, sonda kosmiczna NASA, osiągnie lada dzień historyczny rekord. Już 18 listopada o godz. 11:18 czasu polskiego, sonda znajdzie się w odległości jednego dnia świetlnego od Ziemi. Oznacza to, że światło potrzebuje na przebycie tej drogi jeden dzień. W przeliczeniu na kilometry jest to około 25,902 mld km.
Voyager 1 potrzebował na przebycie tej drogi 49 lat. Jak obliczono, człowiekowi zajęłoby 612 tys. lat, aby pokonać tę odległość jeśli szedłby z prędkością 4,83 km/h. Sonda Voyager 1 porusza się teraz ze stałą prędkością 60 000 km/h. Osiągnęła ją w 1980 r. po asyście grawitacyjnej uzyskanej po przelocie obok Saturna.
W tym miejscu możecie sprawdzić na żywo gdzie aktualnie znajduje się sonda Voyager 1.
Więcej na Spider's Web:
Voyager 1 wciąż ma moc
Co niesamowite, sonda Voyager 1, póki ma wciąż wystarczająco dużo energii, by łączyć się z Ziemią. Voyager 1 jest zasilany przez trzy radioizotopowe generatory termoelektryczne. Są to baterie jądrowe, które generują energię poprzez przetwarzanie stałego ciepła z rozpadu plutonu-238.
Pamiętać jednak trzeba, że komunikacja z sondą jest wielkim wyzwaniem. Sygnał radiowy potrzebuje 24 godz.by dotrzeć do Voyagera 1 i kolejnych 24 godz. by wrócić. Inżynierowie muszą naprawdę mocno się natrudzić, by móc utrzymać działające systemy sondy.
Gdy Voyager 1 opuszczał Ziemię, jego radioizotopowe generatory termoelektryczne (RTG) dostarczały około 470 W energii. Po niemal pół wieku pracy w przestrzeni kosmicznej ich wydajność spadła do około 215 W. To naturalny skutek stopniowego rozpadu plutonu-238, który jest źródłem ciepła przekształcanego w energię elektryczną.
Generatory tracą średnio około 4 W mocy rocznie, dlatego NASA musi bardzo oszczędnie gospodarować dostępnymi zasobami. Z dziesięciu instrumentów naukowych, w które wyposażono sondę podczas startu, wyłączono już osiem, pozostawiając jedynie dwa działające urządzenia.
Niestety, możliwości dalszego ograniczania zużycia energii są coraz mniejsze. Według prognoz NASA w latach 30. XXI wieku Voyager 1 będzie musiał wyłączyć swój ostatni instrument naukowy. Jeszcze poważniejszy problem pojawi się w 2036 r., kiedy zapas energii może okazać się zbyt mały, by sonda mogła utrzymać łączność radiową z Ziemią.
Będzie to prawdopodobnie koniec trwającej od dekad misji, choć sam Voyager 1 będzie nadal przemierzał przestrzeń międzygwiezdną.
Długa droga Voyagera 1
Sonda Voyager 1 wystartowała 5 września 1977 r. z przylądka Canaveral na Florydzie, zaledwie kilkanaście dni po wystrzeleniu bliźniaczej sondy Voyager 2. Mimo późniejszego startu to właśnie Voyager 1 jako pierwszy dotarł do przestrzeni międzygwiezdnej.
Sonda ma około 3,7 m wysokości, a jej główna antena komunikacyjna ma 3,66 m średnicy. Masa urządzenia to około 825 kg. Do komunikacji z Ziemią wykorzystuje dużą antenę paraboliczną.
Przełomowym momentem misji było zbliżenie do Jowisza w marcu 1979 r. i Saturna w listopadzie 1980 r. Voyager 1 przesłał na Ziemię tysiące zdjęć, które pozwoliły naukowcom znacznie lepiej poznać oba gazowe olbrzymy, ich pierścienie i księżyce.
Jednym z największych odkryć było zaobserwowanie aktywnych wulkanów na Io, księżycu Jowisza. Po zakończeniu obserwacji Saturna sonda skierowała się w stronę przestrzeni międzygwiezdnej.
25 sierpnia 2012 r. przekroczyła heliopauzę, czyli granicę heliosfery, obszaru zdominowanego przez wiatr słoneczny i pole magnetyczne Słońca. Tym samym stała się pierwszym obiektem zbudowanym przez człowieka, który dotarł do przestrzeni międzygwiezdnej.
Złota Płyta - przesłanie dla kosmitów
Na pokładzie Voyagera 1 znajduje się również jeden z najbardziej niezwykłych elementów całej misji, czyli Złota Płyta (Golden Record). To pozłacany miedziany dysk o średnicy około 30 cm, przygotowany jako wiadomość dla potencjalnych pozaziemskich cywilizacji, które mogłyby kiedyś odnaleźć sondę.
Zapisano na nim 115 obrazów przedstawiających ludzi, zwierzęta, rośliny, krajobrazy i osiągnięcia naszej cywilizacji. Płyta zawiera także pozdrowienia w 55 językach, odgłosy Ziemi, między innymi szum fal, śpiew ptaków, odgłosy burzy i wielorybów, a także około 90 minut muzyki.
Wśród utworów znalazły się kompozycje Bacha, Beethovena i Mozarta, ale również muzyka Chucka Berry'ego. Nie zabrakło nagrań z pozdrowieniami od prezydenta USA Jimmy'ego Cartera i sekretarza generalnego ONZ Kurta Waldheima.
Na obudowie umieszczono instrukcje odczytania płyty oraz informacje pozwalające określić położenie Ziemi względem wybranych pulsarów. To swoista kapsuła czasu, która ma opowiedzieć o naszej planecie nawet wtedy, gdy ludzkości już nie będzie.
Dziennikarz Spider's Web. Specjalizuje się w tematyce militariów i obronności. Pisze również o nauce - głownie o kosmosie. Jest pasjonatem lotnictwa, broni pancernej i miłośnikiem symulatorów. Interesuje się historią konfliktów oraz Chin i Wietnamu w XX wieku. Dziennikarzem jest od 1998 roku. Pracował w Super Expressie, Gazecie Wyborczej, Purepc. Jest autorem trzech książek poświęconych wojnie w Wietnamie. Prywatnie interesuje się również fizyką, grami, kotami i kolarstwem górskim.