Kukiriniarze hamują rozwój mojego miasta. Tego już za wiele
Nie wiadomo, czy kukiriniarz będzie młodzieżowym słowem roku, ale w Łodzi ma szansę zostać co najmniej osiedlowym słowem roku - wypowiadanym ze złością i poczuciem bezsilności.

Jak donosi "Dziennik Łódzki", mieszkańcom łódzkiego osiedla Zarzew nie podoba się budowa ciągów pieszo-rowerowych. Problemem wcale nie są rowerzyści. Jak zwraca uwagę przewodniczący Rady Osiedla, dawna "spokojna, spacerowa ulica" zamieni się w "przelotówkę" dla kurierów dostarczających jedzenie zamawiane za pośrednictwem aplikacji.
A pewnie nie tylko, bo można domyślać się, że z równiutkiego asfaltu ucieszą się też miłośnicy szybkiej i niebezpiecznej jazdy na elektrycznych hulajnogach - niesławni kukiriniarze
Jako pieszy i rowerzysta nie jestem fanem tzw. ciągów pieszo-rowerowych. Moim zdaniem to rozwiązanie, które nie zadowala ani jednych, ani drugich. Najlepiej by było, gdyby ruch rowerów był odseparowany i to kosztem samochodów, nie spacerowiczów. Jako pieszy nie czuję się najlepiej wiedząc, że ktoś może jechać za moimi plecami - nie muszą to być zawrotne prędkości, by doszło do niepotrzebnej i potencjalnie ryzykownej kraksy.
Jednocześnie jako kierujący rowerem nie chcę brać udziału w slalomie. Ktoś idzie raz lewą stroną, raz prawą i trzeba ludzi wymijać. Nie mam do nich pretensji, to przecież miejsce też dla nich. Przymuszono nas do wspólnej egzystencji, niełatwej, rodzącej naturalne konflikty. Spory to grzech pierworodny ciągów, w praktyce ani pieszych, ani rowerowych.
Miasta je lubią - domyślam się, że to nie tylko łódzki problem - bo mogą chwalić się liczbami. Kilometry infrastruktury dla rowerzystów się wydłużają, więc jest nowocześnie, ekologicznie, elegancko. Znikają też stare chodniki. W ich mniemaniu i wilk syty, i owca cała - tyle że drapieżnik dalej chodzi głodny, a owca cierpi na inne dolegliwości.
Mimo wszystko akceptuję ten zgniły kompromis, bo tzw. ciągi pieszo-rowerowe w Łodzi wchodzą w miejsce starych, zużytych, dziurawych chodników. Siłą rzeczy jeździ się też wygodniej. Można debatować, co lepsze - rowery za plecami czy chodnik-pułapka, który chybocze się, gdy na niego niefortunnie wleziesz. Pieszy nie saper, może mylić się więcej niż raz, o czym wielokrotnie przekonywały się moje przemoczone buty i skarpetki, kiedy raz po raz ukryta zawartość, kryjąca się pod płytą chodnikową, dolatywała do moich nóg. To ja już nie chcę być miejskim Indianą Jonesem.
Konflikt rowerzyści kontra piesi to tak naprawdę opowieści z cyklu "było, minęło". Debata na ten temat jest tak samo aktualna, jak zastanawianie się, czy we współczesnym biurze bardziej przyda się faks, czy może telefon stacjonarny. Nie chodzi o to, że doszło do porozumienia, lecz siłą pogodzono nas w inny sposób - pojawił się nowy wróg, jeszcze potężniejszy i groźniejszy. Wiadomo: trzeba łączyć siły, tworzyć nieplanowane sojusze, a więc i zapomnieć o dawnych krzywdach.
Dziś, kiedy rowerzysta mija mnie na chodniku, mam ochotę krzyknąć: "powodzenia, uważaj na siebie, drogi przyjacielu!". Tyle nas przecież łączy. Sam dziwię się, że ten sympatyczny uczestnik ruchu był dla mnie zagrożeniem, postacią, której nie chciałem widzieć. Powody mojej niechęci były głupie, jakże przesadzone! Ile dałbym aby wrócić do naszych dawnych uszczypliwości, kuksańców i dogadywań. Wiem, że i oni myślą tak o pieszych. Dziś uchyliliby nam nieba. Przepuścili nawet tam, gdzie nie trzeba. Kto wie, może zaproponowaliby wspólną przejażdżkę. Nie mamy kiedy ustalić szczegółów, bo musimy umykać przed bestiami poruszającymi się na elektrycznych pojazdach: rowerach i hulajnogach.
Kiedy więc na łódzkim osiedlu reagują ze strachem na nową infrastrukturę, rozumiem ich
Jak i oni, tak ja oczami wyobraźni widzę, co się stanie. Skoro na nierównych, niebezpiecznych chodnikach kierujący tymi potworami osiągali zawrotne prędkości, to co będzie teraz? Hulaj dusza, piekła nie ma.
A teraz wyobraźmy sobie, że podobne inwestycje, tak potrzebne, witane będą zrozumiałym strachem i niechęcią. Wywołają protesty. Jeszcze parę lat temu mieszkańcy miast i odległych od centrum osiedli domagali się poprawy infrastruktury. Sami chcieli dróg dla rowerów, aby móc wygodnie dojeżdżać do pracy i szkoły. Wszyscy na tym korzystaliśmy. Dzięki temu było mniej ludzi w autach i pojazdach komunikacji miejskiej.
Dziś? Dziś można mieć zrozumiałe wątpliwości. Wiemy doskonale, kto i jak będzie z tej infrastruktury również korzystał. To lepiej nie, dziękujemy, niech będzie tak, jak było. Przemęczymy się. Tyle lat człowiek wytrzymał, to da radę.
Dochodzimy więc do absurdalnej sytuacji, kiedy kukiriniarze i kurierzy dowożący jedzenie, stają się nie tylko postrachem, ale też hamulcem rozwoju miast
Ani trochę nie dziwię się mieszkańcom, którzy kręcą nosem na zmiany. Tyle że to nie jest normalne, że bezkarna, nie aż tak liczna grupa ma aż taki wpływ na nasze życie.
Tymczasem już wcześniej słyszałem, że rozwiązaniem ma być ucieczka do parków. Tam, sugerują radni, będzie bezpiecznie, o ile tylko wprowadzi się zakaz poruszania się hulajnogami.
Jesteśmy więc na etapie wyznaczania stref bezpieczeństwa dla pieszych, jakby pogodzono się z tym, że z elektrycznymi pojazdami na chodnikach czy nawet drogach dla rowerów nie można nic zrobić. Trudno, większa część miasta będzie strefą ryzyka, ale przynajmniej odetchniemy - w teorii - wśród drzew. Lepsze to niż nic, prawda?
Jest jeszcze jeden sposób - zatrzymanie się w rozwoju. Żadnych dróg dla rowerów, żadnych remontów chodników. Tak plagi się nie powstrzyma, ale przynajmniej utrudni się jej ekspansję.
Z jednej strony pokazuje to skalę i siłę zjawiska, które ma ładną i zabawną nazwę - kukiriniarze stali się celem szydery i żartów. Nazwa zabawna, a więc i nieadekwatna, bo to coś więcej niż internetowy mem, modny trend. To realne zagrożenie dla mieszkańców. I nawet jeśli uznamy, że wypadków aż tak wielu nie ma (choć się zdarzają i to bardzo groźne), to przecież sam fakt, że trzeba umykać albo wściekać się, z jaką prędkością mijają nas użytkownicy tych pojazdów, jest nie do zaakceptowania. Ile razy piekliłem się słysząc, że ktoś na mnie trąbi na chodniku. Odwracam się, a tam albo kurier, albo użytkownik hulajnogi, często tej na wynajem. Prowadzę prywatną krucjatę, nie ustępuję, ale to walka z wiatrakami. Wielu po prostu się wciska. Na dodatek doskonale wiem, że jestem na straconej pozycji.
Wszyscy to wiedzą, ale co z tego?
Chodzi tu jednak o coś więcej niż tylko zjawisko - groźne, nazwane, dobrze znane. To też przykład tego, jak zmieniają się miasta i do kogo tak naprawdę należą. Do nielicznych, nie do mieszkańców. Do silniejszych - tych, którzy chcą czerpać zyski, jak największe, jak najszybsze.
Owszem, kukiriniarze to problem, ale tak samo duży, jak wspomniane dostawy jedzenia, zamawianego przez aplikację. Firmy zrobiły z naszych miast poletko do zarabiania pieniędzy. Twoje potrzeby się nie liczą, jeśli nie jesteś klientem. Pomiędzy użytkownikiem zamawiającym a firmą stojącą za aplikacją jakby nic nie istniało - liczy się, żeby usługa została zrealizowana jak najszybciej. Jakim kosztem? To już najmniej istotne.
I dlatego kurierzy jeżdżą w gorące czy mroźne dni, dlatego modyfikują swoje pojazdy, dlatego łamią przepisy. Można i ich obwiniać za tę nieodpowiedzialność, za podejmowane ryzyko, ale po prostu starają się grać w grę, w której nie oni ustalili zasady.
Do czego jednak doprowadzono - miasta przestały być dla wszystkich, a są dla tych, którzy czerpią zyski, albo tych, którzy chcą się dobrze bawić, nie przejmując się innymi.
Zdjęcie główne: Sergii Figurnyi / Shutterstock
W Spider’s Web od kwietnia 2021 zajmuje się tematami związanymi z ekologią, przyrodą, ochroną środowiska, architekturą, miastami przyszłości, transportem publicznym z pociągami na czele i, rzecz jasna, wpływem technologii na nasze zwykłe życie. Zaczynał od pisania o grach – przede wszystkim w serwisie gamezilla.pl, z przerwą na gram.pl. Następnie zajął się opisywaniem technologii, robiąc to w takich portalach jak next.gazeta.pl, a potem serwisach technologicznych grupy WP (tech.wp.pl, dobreprogramy.pl, gadżetomania.pl – będąc redaktorem prowadzącym – czy polygamia.pl). Prywatnie fan Morrisseya, morza, bloków z wielkiej płyty i dziwnych budynków, o których zdarza mu się zresztą pisać.