Astronomowie spojrzeli na obraz van Gogha i zamarli. "Gwiaździsta noc" to nie fantazja

Gwiaździsta Noc, obraz Vincenta van Gogha, który powstał w 1889 r., to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dzieł w historii malarstwa i sztuki w ogóle. Przez dziesiątki lat uznawano, że jest on owocem wyobraźni i wspomnień pejzażu, który artysta widział za oknem swojego zakratowanego pokoju w szpitalu psychiatrycznym we Francji.

Okazuje się jednak, że obraz jest wiernym zapisem tego co artysta faktycznie widział na niebie. Dowiedli tego właśnie naukowcy z Korei Południowej, którzy wykazali, że dzieło jest owocem obserwacji, a nie fantazją. Badaczom udało się zidentyfikować dokładną datę nocnego nieba, które przedstawił postimpresjonistyczny holenderski malarz.

Badania opublikowane w prestiżowym czasopiśmie Scientific Reports, wskazuje, że niebo na obrazie Vincenta van Gogha Gwiaździsta noc pokrywa się z niebem przed świtem nad Saint-Rémy około 22 lipca 1889 r.

Wczesnym rankiem tego dnia, ubywający sierp Księżyca, Wenus i Hiady, duża i jasna gromada gwiazd w gwiazdozbiorze Byka, znajdowały się blisko siebie. Dokładnie tak jak na słynnym obrazie. Badanie zostało przeprowadzone wspólnie przez SLLAB, południowokoreańską firmę zajmującą się badaniami kosmicznymi, oraz Szkołę Badań Kosmicznych Uniwersytetu Kyung Hee.

Więcej na Spider's Web:

Gwiaździsta noc Vincenta van Gogha to niezwykłe połączenie intensywnych kolorów, ekspresyjnych pociągnięć pędzla i fantazyjnego przedstawienia nocnego krajobrazu. Najbardziej przyciąga wzrok rozległe, wirujące niebo, na którym głęboki błękit i granat kontrastują z jasną żółcią gwiazd oraz Księżyca.

Największą część płótna zajmuje niebo pełne gwiazd, które zdaje się nieustannie wirować. Długie, zakrzywione pociągnięcia pędzla układają się w potężne spirale i falujące pasma.

Gwiazdy nie są zwykłymi jasnymi punktami, każda otoczona jest kręgami światła, podobnie jak duży, żółty sierp Księżyca w prawym górnym rogu.

Poniżej rozciągają się falujące, niebieskie wzgórza. Na ich tle widać niewielką wioskę z ciasno rozmieszczonymi domami, spadzistymi dachami i kościelną wieżą wznoszącą się ponad zabudowaniami. Żółte światła w oknach sugerują, że we wnętrzach domów panuje ciepła atmosfera, wyraźnie kontrastująca z chłodnym kolorem nocnego krajobrazu.

Badania nad astronomiczną dokładnością Gwiaździstej nocy rozpoczęły się od prac Alberta Boime'a z UCLA (1984) i Charlesa Whitneya z Harvardu (1986). Ponieważ jednak obaj doszli do sprzecznych wniosków, żaden z nich nie podważył dominującej symbolicznej interpretacji obrazu. W ciągu około 40 lat od tamtej pory żadne badanie nie traktowało nieba tego obrazu z perspektywy geometrii obserwacyjnej.

Pierwszy autor, Elijah Jeong-hyun Kim, dyrektor generalny SLLAB i doktorant w Szkole Badań Kosmicznych Uniwersytetu Kyung Hee, opisuje, co skłoniło go do zajęcia się tematem na nowo.

Datowanie obrazu tradycyjnie ustala się na podstawie listu, który van Gogh napisał do brata Theo około 18 czerwca 1889 r. Jednak ubywający w tym okresie garbaty księżyc nie może być smukłym sierpem na obrazie. Z kolei około 22 lipca Hiady wzeszły na wschodzie obok Wenus, a kształt księżyca był zbliżony do sierpa na płótnie.

Od dawna zakładano, że data ta przypada na jeden z ataków choroby van Gogha. Po analizie krzyżowej oryginalnych listów francuskich i holenderskich, ówczesnych zapisów pogodowych oraz uwag w listach na temat cykad, zespół sugeruje, że atak rozpoczął się pod koniec lipca.

W Arles zespół zweryfikował pole widzenia malarza w obrazie Gwiaździsta noc nad Rodanem (1888 r.) za pomocą zdjęć wykonanych na miejscu. W Saint-Rémy zlokalizowali miejsce, z którego Van Gogh namalował krajobraz pod obrazem Gwiaździsta noc i zrekonstruowali jego widok z tego miejsca.

Analiza kształtu przeprowadzona przez Prokrusta potwierdziła następnie związek między pięcioma centralnymi gwiazdami w Gwiaździstej nocy a Hiadami, a jeszcze bardziej zbliżony był rysunek piórem Van Gogha wykonany po namalowaniu obrazu.

Wyniki te sugerują, że niebo na obrazie powstało w wyniku rzeczywistej obserwacji, a nie czystej wyobraźni. Stosując tę ​​samą metodę, zespół sugeruje również, że gwiazdy w obrazie Taras kawiarni nocą (1888 r.) mogą być Trójkątem Letnim.

Co ciekawe, w 2024 r. Huang odkrył, że zawirowania w Gwiaździstej nocy są zgodne z prawem fizyki rządzącym dynamiką płynów, znanym jako teoria turbulencji Kołmogorowa i odzwierciedlając intuicyjne uchwycenie złożonych przepływów naturalnych.

Nowe badanie pokazuje więc, że w nawet najbardziej znanych dziełach sztuki wciąż tkwi tajemnica do rozwiązania, a oficjalna i obowiązująca interpretacja nie musi być ostateczna.