Po wielu latach zrywam z Galaxy. Ten telefon nie zostawił mi wyboru

Najłatwiej byłoby potraktować Vivo X500 Pro Max jak aparat fotograficzny, do którego ktoś z rozpędu dołączył Androida. Tymczasem wystarczy odłożyć fotografię na bok, żeby zobaczyć znacznie ciekawszą konstrukcję: ogromny ekran LTPO, akumulator 6750 mAh, najnowszy sztandarowy układ MediaTeka i OriginOS 7, którego ambicje wykraczają poza kolejne przemeblowanie ikon.

To również telefon, który nie potrzebuje taryfy ulgowej dla „ciekawej alternatywy”. Przy polskiej cenie zaczynającej się od 6999 zł alternatywność przestaje być argumentem, a zaczyna się obowiązek dowiezienia kompletnego produktu. I właśnie jako taki produkt X500 Pro Max wypada najbardziej przekonująco: nie dlatego, że w każdej rubryce wygrywa z konkurencją, lecz dlatego, że jego najmocniejsze strony dotyczą rzeczy naprawdę istotnych w codziennym używaniu.

Czytaj też:

Nazwa Pro Max nie pozostawia wiele miejsca na interpretację, ale liczby warto poznać przed zakupem. Telefon ma 163,32 mm wysokości i 76,82 mm szerokości; czarna wersja mierzy 7,95 mm grubości i waży według polskiej specyfikacji 224 g, natomiast szara ma 8,12 mm i 228 g. Czarny wariant otrzymał plecki z materiału wzmacnianego włóknem szklanym, a szary ze szkła.

Wybór czarnego modelu wydaje się więc szczególnie rozsądny dla kogoś, kto telefon przede wszystkim nosi, a dopiero później podziwia. Różnica masy jest niewielka, lecz wybieranie cięższego wariantu wyłącznie dlatego, że szkło uchodzi za bardziej prestiżowe, nie musi mieć praktycznego uzasadnienia. Materiał ma służyć użytkownikowi, nie odwrotnie.

Bryłę uzupełniają aluminiowa ramka, fazowane krawędzie i potężny, okrągły moduł na pleckach. Niezależnie od jego funkcji pozostaje on istotnym elementem wzornictwa: telefon nie próbuje wyglądać jak smukła, anonimowa płytka. To urządzenie ostentacyjnie techniczne, ale na szczęście bez obowiązkowego zestawu sportowych pasków, napisów o kosmicznej prędkości i innych ozdób, od których elektronika zaczyna przypominać opakowanie napoju energetycznego.

Trzeba tylko uczciwie przyjąć konsekwencje rozmiaru. Przy szerokości blisko 77 mm trudno polecać ten model osobie szukającej poręczności ponad wszystko. X500 Pro Max kupuje się dla przestrzeni roboczej i dużego ekranu, a nie po to, żeby później odkrywać, że kieszeń również ma swoją specyfikację techniczną.

Vivo deklaruje IP68 i IP69, a więc ochronę obejmującą zarówno zanurzenie w określonych warunkach, jak i działanie strumieni wody pod wysokim ciśnieniem. Dla IP68 producent podaje do 30 minut w słodkiej wodzie na głębokości do 1,5 m; jednocześnie zaznacza, że odporność może maleć z czasem, a uszkodzenia spowodowane wniknięciem cieczy nie są objęte gwarancją.

To cenna ochrona przed wypadkiem, ale nie zaproszenie do sprawdzania telefonu w zmywarce. W szczególności IP69 nie oznacza, że wszystko, co mokre i gorące, staje się dla urządzenia obojętne. Najrozsądniej traktować te oznaczenia jak poduszkę powietrzną: dobrze ją mieć, nie ma powodu urządzać pokazu jej możliwości.

W polskim pudełku znajdują się etui i fabrycznie nałożona folia ochronna. Przy tak drogim i dużym telefonie to dodatki bardziej użyteczne niż efektownie zaprojektowana koperta z instrukcją. Etui nie rozwiąże problemu gabarytów, ale przynajmniej nie wymaga rozpoczynania przygody od kolejnego zamówienia.

Wyświetlacz jest jednym z najmocniejszych argumentów za tym modelem. To 6,85-calowy AMOLED LTPO o rozdzielczości 3168 × 1440 pikseli, zagęszczeniu 507 ppi i adaptacyjnym odświeżaniu od 1 do 144 Hz; jest pełne pokrycie DCI-P3, czyli wyświetlanie 1,07 mld kolorów.

Sama kombinacja przekątnej i rozdzielczości pasuje do telefonu dla entuzjasty: nie chodzi wyłącznie o efektowne materiały demonstracyjne, ale także o drobny tekst, rozbudowane strony internetowe i dokumenty. Duży panel ma sens wtedy, kiedy daje przestrzeń, a wysoka rozdzielczość nie pozwala tej przestrzeni zamienić w widoczną siatkę pikseli.

Mi udało się zmierzyć jasność 2460 cd/m². Vivo podaje 4400 nitów jasności lokalnej, 2000 nitów jasności globalnej i minimalną jasność 1 nita. Najbardziej widowiskowa z tych wartości obowiązuje jednak w konkretnym scenariuszu: przy odtwarzaniu HDR, współczynniku OPR 20 proc. i oświetleniu otoczenia o natężeniu 100 tys. luksów. Vivo przewidziało również funkcje nocnej ochrony wzroku i dostosowywania obrazu do warunków oraz treści.

Odświeżanie 144 Hz jest dostępne tylko w obsługujących je aplikacjach i grach oraz przy określonym trybie przyciemniania. Nie oznacza więc, że cały system i każda zainstalowana aplikacja będą stale pracowały z takim odświeżaniem. Domyślna adaptacja potrafi ograniczać Chrome’a i część innych aplikacji do 90 Hz; wybranie ustawienia wysokiego odświeżania pozwalało wymusić w nich 120 Hz, nadal z dynamicznym dostosowywaniem częstotliwości.

Za wydajność odpowiada Dimensity 9600 Pro wykonany w procesie TSMC N2P, określanym jako 2 nm, z ośmiordzeniowym CPU w układzie 2+3+3. Producent zapowiadał względem poprzedniej generacji wzrost wydajności jednowątkowej o 17 proc., wielowątkowej o 15 proc. i szczytowej wydajności GPU o 27 proc. Trudno mieć jakiekolwiek zastrzeżenia, nie udało mi się żadnym zadaniem tego chipsetu „zatkać”. Uzyskałem 3201 punktów w teście jednego rdzenia i 10 363 punktów wielordzeniowo w Geekbenchu 6 oraz 7632 punkty w 3DMark Wild Life Extreme.

Vivo chwali się komorą parową i obszarem chłodzenia powiększonym o 32 proc. względem X300 Pro. To dobra wiadomość, ale określenia o stabilnej wydajności trzeba czytać razem z wynikami długotrwałego obciążenia. W teście rezultat Wild Life Extreme spadał z 7632 do 3682 punktów, z czasem pojawia się silny throttling CPU i GPU. Cudów nie ma.

Polska specyfikacja przewiduje 12 GB RAM typu LPDDR5X Ultra i 256 lub 512 GB pamięci UFS 4.1, bez możliwości rozbudowy przestrzeni na pliki. To solidne wyposażenie, ale nie konfiguracja stworzona do wygrywania każdej dyskusji o liczbach. Przy tej cenie można oczekiwać 16 GB RAM, szczególnie jeśli telefon ma służyć długo. Z drugiej strony nie ma sensu udawać, że sama obecność 12 GB dyskwalifikuje urządzenie do wielozadaniowości. Ważniejsze jest zarządzanie pamięcią i zachowanie konkretnych aplikacji - a tego nie da się rozstrzygnąć wyłącznie przez porównanie dwóch pozycji w katalogu. Ostrożności wymaga również deklarowane rozszerzanie RAM. Vivo wymienia taką funkcję w specyfikacji, ale nie należy przedstawiać jej jako równoważnej większej ilości fizycznej pamięci operacyjnej. Na szczęście działa to bardzo sprawnie.

Telefon wyposażony jest w dwie równolegle połączone baterie po 3375 mAh, łącznie 25,65 Wh energii typowej. Pojemność znamionowa wynosi 6570 mAh, a energia znamionowa 24,97 Wh. Innymi słowy, to bardzo duży akumulator.

Producent deklaruje do 47 godzin odtwarzania wideo i 15,48 godziny spotkań w Teams. W przypadku pierwszego wyniku ujawnia przy tym laboratoryjne warunki obejmujące minimalną jasność i wyciszony dźwięk. Ja ładowałem telefon średnio co 22 godz. przy około czterech godzinach aktywności ekranu, kilkunastu zdjęciach dziennie, pełnej rozdzielczości ekranu, automatycznej jasności i automatycznych pozostałych ustawieniach.

Duża bateria jest dobra. Duża bateria, której towarzyszy sensowne wykorzystanie zasobów, jest jeszcze lepsza. To mniej widowiskowe od kolejnej demonstracji AI, ale znacznie trudniej uznać za funkcję stworzoną wyłącznie na premierową scenę.

Europejski X500 Pro Max obsługuje przewodowy FlashCharge 90 W i bezprzewodowy FlashCharge 40 W. Zasilacza nie ma jednak w pudełku, a maksymalna moc bezprzewodowa wymaga odpowiedniego zestawu akcesoriów; vivo zaznacza nawet brak kompatybilności z pierwszą generacją jego pionowej ładowarki 50 W. Pełne ładowanie ładowarką Vivo zajęło godzinę i siedem minut, a po półgodzinie akumulator osiągał 47 proc.

Wbudowany hybrydowy zestaw stereo jest poprawny, ale w porównaniu do innych telefonów brakuje głębi i basów. Telefon z tak dużym ekranem aż prosi się o równie ambitne nagłośnienie. Miłośnik oglądania i grania bez słuchawek powinien potraktować ten element jako coś do sprawdzenia przed zakupem, zamiast zakładać, że wysoka cena automatycznie oznacza najlepsze stereo.

Znacznie ciekawsza jest funkcja przekierowywania dźwięku w OriginOS 7: głośnik telefonu i urządzenie Bluetooth mogą jednocześnie odtwarzać różne strumienie. To przykład rozwiązania, które nie potrzebuje futurystycznej nazwy, żeby mieć sens. Możliwość rozdzielenia źródeł dźwięku jest bardziej praktyczna niż kolejny efekt udający wielką salę koncertową.

Czytnik odcisków palców jest ultradźwiękowy, reaguje w czasie krótszym od sekundy również przy mokrych lub zabrudzonych palcach. Telefon ma też liniowy silnik haptyczny osi X Ultra-Haptic i nadajnik podczerwieni. To wyposażenie z kategorii „ma działać, nie przeszkadzać”. Sprawne uwierzytelnianie i dobrze zestrojone wibracje wpływają na kontakt z telefonem częściej niż wiele funkcji zajmujących całe slajdy podczas prezentacji.

Jest również dodatkowy, konfigurowalny przycisk skrótu; oferuje możliwość przypisania działań do pojedynczego i podwójnego naciśnięcia. Takie rozwiązanie ma większą wartość, gdy służy przyzwyczajeniom użytkownika, zamiast prowadzić wyłącznie do usługi, którą producent akurat chce wypromować.

Podczerwień pozwala natomiast sterować zgodnymi telewizorami, klimatyzacją czy projektorem bez dodatkowego huba. Technologia daleka od nowości, ale właśnie dlatego sympatyczna: nie musi być nowa, żeby nadal być użyteczna.

X500 Pro Max debiutuje z OriginOS 7 bazującym na Androidzie 17. To ważne, bo oprogramowanie nie jest tutaj jedynie obowiązkowym pośrednikiem między ikoną a aplikacją. Vivo próbuje zbudować wyrazisty sposób korzystania z telefonu.

Na poziomie wyglądu otrzymujemy półprzezroczyste powierzchnie, regulowane rozmycie, animacje reagujące na gesty i dynamiczne motywy. Nietrudno zauważyć, że branża ponownie zakochała się w szkle - tym razem takim, którego nie da się stłuc, bo jest narysowane. Efektowność nie zawsze oznacza jednak czytelność. Zdarzają się sytuacje, w których tekst półprzezroczystego menu ostatnich aplikacji trudniej odczytać na tle programu.

W dokumentacji są też tapety reagujące na ruch oraz interaktywne zwierzątka. Można uznać je za zabawne albo całkowicie zbędne. Na szczęście znacznie ważniejsza część OriginOS zaczyna się tam, gdzie kończy wzornictwo.

Środowisko robocze OriginOS, określane również jako Origin Workbench, pozwala otwierać wiele okien i przełączać się pomiędzy zadaniami; system przewiduje także przeciąganie treści między zgodnymi aplikacjami. To szczególnie sensowny kierunek dla telefonu z ekranem 6,85 cala. Skoro użytkownik płaci gabarytami za dodatkową powierzchnię to powinien móc wykorzystać ją inaczej niż do oglądania jednej, odpowiednio większej aplikacji.

Wyobraźmy sobie porównywanie informacji ze strony internetowej z notatką i wiadomością od współpracownika. Nie potrzeba do tego komputerowego pulpitu pomniejszonego do rozmiarów dłoni. Potrzeba sprawnego przechodzenia między kilkoma kontekstami bez ciągłego odtwarzania poprzedniego stanu pracy. Właśnie dlatego Workbench jest ciekawszy od kolejnej animacji minimalizowania okna. Nie obiecuje, że telefon zastąpi komputer każdemu i zawsze. Próbuje natomiast ograniczyć małe irytacje, które składają się na codzienną pracę na telefonie.

Jednym z najciekawszych kierunków rozwoju OriginOS jest współpraca z urządzeniami innych marek. Działają bezpośrednia wymiana plików z iPhone’em przez Quick Share, funkcje biurowe łączące telefon z Makiem i iPadem oraz wyświetlanie stanu baterii AirPods na Wyspie Origin. To podejście zasługuje na pochwałę już na poziomie założeń.

Kupno telefonu nie powinno wymagać głosowania przeciwko własnemu laptopowi albo słuchawkom. Użytkownik może preferować Androida w kieszeni i nadal lubić komputer Apple’a - bez potrzeby składania technologicznej deklaracji lojalności. Producent przewiduje również współpracę z Apple Watchem, lecz z istotnym warunkiem: zegarek trzeba wcześniej sparować i aktywować za pomocą iPhone’a.

OriginOS 7 oferuje między innymi Snap Note, przekształcające materiały w edytowalne notatki, oraz narzędzia dyktafonu do transkrypcji, rozpoznawania mówców i opracowywania podsumowań. Koncepcyjnie najbardziej przekonują rozwiązania usuwające drobną pracę: porządkowanie notatek, wyciąganie dat ze zrzutów ekranu czy ułatwianie przenoszenia treści.

W pakiecie znajduje się również promocyjny dostęp do Google AI Pro z 5 TB przestrzeni na trzy miesiące, objęty osobnym regulaminem i terminem realizacji oferty. Miły bonus, ale właśnie bonus: nie powinien decydować o ocenie urządzenia, które ma służyć znacznie dłużej niż kwartał.

Są tu Wi-Fi 7, Bluetooth 6.0, USB 3.2, NFC i rozbudowany zestaw pasm komórkowych, obejmujący między innymi LTE B20 oraz 5G n28 i n78. Na poziomie deklarowanego wyposażenia to pełnoprawny sztandarowiec przeznaczony na lokalny rynek, a nie importowany eksperyment wymagający studiowania brakujących częstotliwości. Działa też ponadto inteligentne przełączanie sieci, mające usprawniać odzyskiwanie połączenia i przesyłanie danych w trudniejszych warunkach.

Vivo deklaruje laboratoryjnie weryfikowaną płynność działania w perspektywie sześciu lat. Samo zaznacza jednak, że nie oznacza to braku opóźnień w każdym momencie i każdych warunkach. Nie należy też utożsamiać tej deklaracji z okresem dostarczania nowych wersji Androida. X500 Pro Max ma otrzymać pięć dużych aktualizacji systemu oraz siedem lat poprawek bezpieczeństwa.

Równocześnie karta informacyjna europejskiego modelu wskazuje klasę naprawialności C i trwałość baterii wynoszącą 1200 cykli w przewidzianej procedurze.

Najciekawsze w aparacie Vivo X500 Pro Max nie jest to, że ma 200 megapikseli. Najciekawsze jest to, że producent potrafił zrobić z tej liczby coś bardziej użytecznego niż napis na pudełku: połączył dużą matrycę teleobiektywu z optyką odpowiadającą 85 mm, a następnie pozwolił rozbudować ten układ o telekonwertery zapewniające ekwiwalenty 200 i 400 mm.

To istotna różnica. Fotografowanie telefonem nie musi przecież polegać wyłącznie na obejmowaniu coraz szerszego fragmentu świata, a następnie wycinaniu z niego czegoś interesującego. Można zacząć od przeciwnej strony: znaleźć konkretny detal, odseparować człowieka od otoczenia, wyłowić twarz z tłumu. Długa ogniskowa nie jest wtedy konkurencją w kategorii „kto przeczyta numer autobusu z drugiego końca ulicy”. Jest narzędziem do komponowania zdjęcia.

Photographer Kit rozwija właśnie tę stronę fotografii. Oprócz telefonu dostajemy dwa telekonwertery i grip, czyli dodatki zmieniające zarówno dostępne kadry, jak i sposób obsługi aparatu. Nie oznacza to jednak, że każde akcesorium jest równie potrzebne, każdy tryb równie dopracowany, a fizyka wyprowadziła się z telefonu po zobaczeniu logo ZEISS.

Na szczęście ten zestaw nie potrzebuje takich obietnic, żeby robić wrażenie.

Galeria: 9 zdjęć

Galeria zdjęć

1/9

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

Podstawą systemu jest główny aparat z matrycą 50 MP w formacie 1/1,28 cala, obiektywem o jasności f/1,57 i ekwiwalentem ogniskowej 24 mm; towarzyszą mu optyczna stabilizacja o deklarowanym zakresie kompensacji 3 stopni oraz oznaczenie skuteczności CIPA 7.0. Brzmi to jak zestaw parametrów do odhaczenia, ale ważniejsze jest jego przeznaczenie: to aparat do większości codziennych sytuacji, także tych, w których nie ma ani czasu na zmianę ustawień, ani warunków do spokojnego podparcia telefonu.

Teleobiektyw jest znacznie ambitniejszy, niż sugerowałoby określenie „dodatkowy aparat”: ma 200 MP, matrycę 1/1,4 cala, obiektyw f/2,67 o ekwiwalencie 85 mm, stabilizację CIPA 7.0 i możliwość ostrzenia z odległości 15 cm w trybie makro. To właśnie wokół niego zbudowano najciekawsze możliwości całego zestawu.

Trzeci aparat oferuje 50 MP, matrycę 1/2,76 cala i ultraszerokokątny obiektyw 15 mm f/2,0. Ma również autofokus.

Galeria: 3 zdjęcia

Galeria zdjęć

1/3

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

Warto od razu uporządkować jedną rzecz: to trzy aparaty o stałych ogniskowych, a nie miniaturowy obiektyw zmiennoogniskowy płynnie przemieszczający się od 15 do 85 mm. Przesuwanie suwaka zoomu nie oznacza więc, że w każdej jego pozycji uzyskujemy osobną, czysto optyczną ogniskową. Ta uwaga wróci jeszcze przy telekonwerterach, bo w tym telefonie szczególnie łatwo pomylić imponujący zasięg z nieograniczonym zasięgiem.

Aparat główny wykorzystuje matrycę Sony LYTIA L910 z technologią LOFIC, której znaczenie wiąże się przede wszystkim z rejestrowaniem scen o dużej rozpiętości jasności. Mówiąc mniej katalogowo: problemem nie jest zrobienie poprawnego zdjęcia budynku w równym świetle. Problem zaczyna się wtedy, gdy budynek tonie w cieniu, a nad nim znajduje się jasne niebo.

To właśnie takie sytuacje odróżniają aparat zwyczajnie dobry od aparatu, któremu można powierzyć trudniejszy kadr. Fotografia powinna zachować przejścia w chmurach, ale nie kosztem zamienienia pierwszego planu w czarną plamę. Powinna też pokazać szczegóły w cieniu, nie robiąc z niego czegoś o jasności studyjnego tła.

Galeria: 9 zdjęć

Galeria zdjęć

1/9

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

W oprogramowaniu Vivo ważną rolę odgrywa możliwość wyboru charakteru obrazu, a nie tylko jego technicznych parametrów. Jeżeli scena miała głębokie cienie to nie trzeba ich wszystkich ratować. Jeżeli twarz była oświetlona z boku, druga połowa nie musi zostać cyfrowo doświetlona do poziomu pierwszej. Kontrast jest częścią zdjęcia, a nie usterką wymagającą automatycznej naprawy. X500 Pro Max był gotowy na wszystko - ze świetną automatyką i możliwością manualnej korekcji.

Największą zaletą takiego podejścia jest wybór. Telefon nie zmusza użytkownika do jednego, firmowego pomysłu na ładne zdjęcie. Dla odbiorcy, który chce czegoś więcej niż efektownej miniatury w galerii, to istotniejsza swoboda, niż mogłoby się wydawać.

Teleobiektyw ma matrycę 200 MP, ale nie wynika z tego, że najlepszym ustawieniem na każdą okazję jest zapis zdjęć w pełnej rozdzielczości. Liczba pikseli na matrycy, liczba pikseli w pliku i ilość rzeczywiście użytecznych szczegółów to trzy różne sprawy. Pełna rozdzielczość ma sens jako narzędzie do konkretnych zadań: statycznej sceny, dobrego światła, starannego kadrowania. Nie warto natomiast robić z niej obowiązku przy fotografowaniu ludzi, zwierząt czy wydarzeń. Lepiej mieć jedno ostre zdjęcie wykonane we właściwym momencie niż większy plik dokumentujący moment odrobinę spóźniony.

Ogniskowa odpowiadająca 85 mm daje zupełnie inne możliwości niż standardowe 24 mm aparatu głównego. Zamiast wciągać do zdjęcia wszystko, co znalazło się przed telefonem, pozwala wybrać fragment sceny: twarz, okno, detal fasady, układ świateł. To szczególnie przyjemny sposób fotografowania miasta. Nie trzeba za każdym razem pokazywać całego budynku, żeby powiedzieć o nim coś interesującego. Czasami lepiej działa rytm balkonów, odbicie w szybie albo mała postać na tle dużej konstrukcji. Teleobiektyw sprzyja takiemu patrzeniu, bo ogranicza bałagan jeszcze przed naciśnięciem spustu.

Galeria: 9 zdjęć

Galeria zdjęć

1/9

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

Tym bardziej mogę potwierdzić wysoką użyteczność natywnego 85 mm oraz dalszego kadrowania do okolic 135 mm. Nie należy jednak rozumieć tego jako obietnicy, że jakość pozostaje niezmienna przy dowolnym powiększeniu. W pewnym momencie zapas się kończy, a oprogramowanie zaczyna coraz wyraźniej interpretować obraz zamiast tylko go porządkować.

Najważniejsze jest co innego: teleobiektyw nie wygląda tu na funkcję dopisaną po to, żeby telefon miał komplet aparatów. Jego matryca 1/1,4 cala jest formatem niewiele ustępującym głównemu sensorowi 1/1,28 cala. Widać więc, że długą ogniskową potraktowano jako równorzędne narzędzie, a nie awaryjny przycisk „przybliż”.

Dobre zdjęcie portretowe nie składa się wyłącznie z ostrego oka i rozmytego tła. Równie ważne są przejścia tonalne na skórze, zachowanie drobnych faktur oraz to, czy aparat nie próbuje poprawić człowieka bardziej, niż człowiek sobie życzy. W tym miejscu entuzjazm warto połączyć z odrobiną kontroli nad ustawieniami: zwróciłem uwagę na wygładzanie subtelnych szczegółów twarzy w portretach. To nie przekreśla aparatu, ale przypomina, że „przyjemny portret” i „wierny portret” nie zawsze znaczą dla producenta to samo.

Najrozsądniej traktować upiększanie jako efekt specjalny, a nie domyślny element fotografii. Skóra ma fakturę. Twarz nie jest błędem renderowania. Jeżeli aparat oferuje dobry obiektyw i dużą matrycę, szkoda przykrywać ich pracę cyfrowym podkładem. Dlatego większość próbek fotograficznych w tym tekście ma rzeczone upiększanie wyłączone. W większości przypadków nie miało sensu, „natywne” zdjęcia X500 Pro Max były zbyt dobre.

Warto też odróżniać rozmycie wynikające z optyki od rozmycia obliczanego w trybie portretowym. W drugim przypadku oprogramowanie musi rozpoznać granice fotografowanego obiektu; w pierwszym nie musi zgadywać, które włosy należą do głowy, a które cienkie elementy w tle powinny pozostać ostre. To właśnie naturalna separacja planów stanowi jedną z zalet fotografowania z telekonwerterami,

Galeria: 9 zdjęć

Galeria zdjęć

1/9

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

Minimalna odległość ostrzenia teleobiektywu w trybie makro wynosi 15 cm. To parametr dotyczący wbudowanego aparatu, którego nie należy automatycznie przenosić na układ z założonym telekonwerterem.

Najciekawsze w takim rozwiązaniu jest połączenie bliskiego ostrzenia z wąskim kadrem. Pozwala skupić uwagę na niewielkim fragmencie przedmiotu bez konieczności obejmowania całego otoczenia ultraszerokim obiektywem. Detal zegarka, faktura materiału, fragment rośliny czy drobny element elektroniki stają się osobnym tematem zdjęcia, a nie dodatkiem do większego kadru.

To również bardziej sensowne wykorzystanie sprzętu niż dokładanie osobnego aparatu makro o symbolicznej rozdzielczości. Tutaj za zbliżenie odpowiada ten sam rozbudowany moduł, który służy do fotografowania portretów i odległych detali.

Trzeba tylko pamiętać, że efektowna bliskość nie oznacza automatycznie dużej głębi ostrości. Przy drobnych obiektach warto świadomie wybierać miejsce ustawienia ostrości, zamiast oczekiwać, że aparat pokaże równie wyraźnie wszystko od pierwszego planu po tło. Telemakro jest narzędziem twórczym, nie trybem skanowania przedmiotów.

Ultraszerokokątny aparat 15 mm ma matrycę 1/2,76 cala, a więc zdecydowanie mniejszą od sensorów aparatu głównego i teleobiektywu. W tak ambitnym systemie fotograficznym to najbardziej widoczna nierównowaga sprzętowa.

Nie oznacza ona, że szeroki kąt nadaje się tylko do zdjęć w południe. Oceniam pozytywnie również jego możliwości przy słabszym świetle. Oznacza natomiast, że nie należy zakładać identycznego zapasu jakości przy wszystkich ogniskowych tylko dlatego, że każdemu aparatowi towarzyszy logo ZEISS.

To obiektyw potrzebny we wnętrzach, w architekturze i wszędzie tam, gdzie fizycznie nie da się odejść dalej. Dobrze jednak korzystać z niego świadomie. Ultraszeroki kąt potrafi pomieścić dużo, ale pomieszczenie dużej liczby rzeczy nie jest jeszcze kompozycją.

Galeria: 8 zdjęć

Galeria zdjęć

1/8

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

W kontekście całego zestawu widać wyraźnie priorytety Vivo: aparat główny ma radzić sobie z trudnym światłem, a teleobiektyw ma otwierać możliwości rzadziej spotykane w telefonach. Szeroki kąt uzupełnia ten system, zamiast być jego najbardziej bezkompromisowym elementem. To rozsądny kompromis, choć przy tej klasie produktu wolno oczekiwać, że będzie się go zauważało możliwie rzadko.

Fotografia nocna jest dziedziną, w której szczególnie łatwo pomylić imponujący rezultat z uniwersalną skutecznością. Ostre zdjęcie nieruchomego budynku nie dowodzi jeszcze, że równie dobrze uda się sfotografować biegnącego psa albo muzyka poruszającego się po ciemnej scenie. Stabilizacja pomaga ograniczyć skutki poruszenia aparatem. Nie zatrzymuje jednak fotografowanej osoby. Deklaracja CIPA 7.0 pozostaje parametrem skuteczności stabilizacji w określonych warunkach pomiarowych, a nie gwarancją ostrego zdjęcia dowolnej nocnej sceny.

Dlatego przy nocnych portretach i wydarzeniach warto bardziej interesować się czasem ekspozycji niż samą jasnością podglądu. Rozjaśniony obraz może wyglądać obiecująco, a mimo to nie dawać wystarczająco krótkiego czasu do zatrzymania ruchu. Vivo ma ambitne narzędzia do pracy po zmroku, ale noc nadal pozostaje nocą, że swoimi ograniczeniami.

Dwa dołączone dodatki optyczne nie są samodzielnymi aparatami. Współpracują z teleobiektywem telefonu, rozszerzając jego optyczny zasięg do ekwiwalentu 200 albo 400 mm. Nie wymieniamy więc matrycy ani całego modułu fotograficznego; zmieniamy sposób, w jaki obraz trafia do istniejącego aparatu.

Mniejszy Gen 2 wydłuża bazowe 85 mm około 2,35 raza, a większy Gen 2 Ultra około 4,7 raza. Te współczynniki odnoszą się do teleobiektywu, nie do aparatu głównego. Pomieszanie punktów odniesienia potrafi zrobić ze specyfikacji niezły konkurs mnożenia.

Galeria: 9 zdjęć

Galeria zdjęć

1/9

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

Najważniejsza korzyść jest jednak prosta: obiekt zostaje powiększony optycznie, zanim zacznie się dalsze kadrowanie cyfrowe. To zasadniczo inna sytuacja niż wybranie bardzo dużego przybliżenia samym suwakiem. Telefon otrzymuje mocniejszy punkt wyjścia, zamiast coraz intensywniej pracować na małym wycinku pierwotnego obrazu.

Nie znaczy to, że wszystkie kolejne wartości zoomu stają się optyczne. Każdy z telekonwerterów zapewnia własne, stałe powiększenie; dalsze przybliżanie korzysta już z kadrowania i przetwarzania obrazu. Warto zachować tę granicę w pamięci, nawet jeśli aplikacja bardzo wygodnie pozwala ją przekroczyć.

Telekonwerter Gen 2 zapewnia ekwiwalent 200 mm, waży 153 g i ma 96 mm długości. Słowo „mniejszy” jest więc określeniem względnym: to nadal osobny przedmiot do zabrania, a nie dyskretny pierścień, o którym zapomina się po założeniu.

Właśnie ten wariant ma jednak najwięcej sensu jako codzienne rozszerzenie aparatu. Daje wyraźnie węższy kadr niż wbudowane 85 mm, ale nie zamyka użytkownika od razu w tak ciasnym polu widzenia jak 400 mm. Łatwiej znaleźć temat, utrzymać go w kadrze i pokazać choć trochę otoczenia.

To dobry kierunek dla fotografii zwierząt, detali architektury i portretów wykonywanych z większego dystansu. Nie trzeba od razu szukać obiektu na drugim brzegu rzeki. Czasami najciekawsza korzyść polega na tym, że zwyczajny motyw można pokazać bez rozpraszającego tła.

Mając do dyspozycji oba telekonwertery to właśnie 200 mm okazał się bardziej wszechstronny wybór na miejskie fotografowanie. W zestawach fotograficznych największy element bywa najbardziej widowiskowy przy rozpakowywaniu, ale niekoniecznie najczęściej wychodzi z torby.

Gen 2 Ultra zapewnia ekwiwalent 400 mm, waży 248 g i ma 116 mm długości. Sam telekonwerter jest więc już poważnym dodatkiem do telefonu, zanim dołożymy grip, etui i pozostałe elementy mocowania. W zamian dostajemy narzędzie do wybierania naprawdę niewielkich fragmentów otoczenia. Detal wysoko na budynku, zwierzę znajdujące się poza zasięgiem podejścia, twarz na oddalonej scenie - tutaj 400 mm ma wyraźne uzasadnienie. Nie chodzi o poprawienie tego samego zdjęcia. Chodzi o zrobienie zdjęcia, którego przy krótszej ogniskowej po prostu nie dałoby się podobnie skomponować.

Galeria: 9 zdjęć

Galeria zdjęć

1/9

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

Ciekawym zastosowaniem okazuje się również portret: widać wówczas wyraźną separację fotografowanej osoby od otoczenia przy takim ekwiwalencie ogniskowej. Tyle że na taki portret potrzeba miejsca. To nie jest najbardziej praktyczny wybór do niewielkiego mieszkania czy spontanicznej fotografii przy restauracyjnym stoliku.

Dochodzi trudniejsze prowadzenie kadru: fotografowanie z ręki jest możliwe, ale większy telekonwerter wymaga staranniejszego podparcia. To nie wada dyskwalifikująca akcesorium. To cena wąskiego kąta widzenia, której nie da się anulować samym dopiskiem „Ultra”.

Vivo Imaging Grip Kit dodaje fizyczny spust, sterowanie zoomem i własny akumulator. Jest również możliwość wciśnięcia spustu do połowy w celu ustawienia ostrości oraz korzystania z dodatkowych przycisków skrótów. To ważniejsze zmiany, niż sugeruje wygląd uchwytu. Grip nie zwiększa rozdzielczości matrycy i nie poprawia sam z siebie jakości obiektywu. Może natomiast sprawić, że łatwiej wykorzystać to, co aparat już potrafi: stabilniej go trzymać, pewniej uruchomić migawkę, zmienić przybliżenie bez zasłaniania podglądu palcem.

Z telekonwerterem naturalny staje się chwyt przypominający obsługę klasycznego aparatu: prawa dłoń trzyma grip, lewa podpiera optykę. I właśnie w tym miejscu zestaw przestaje być telefonem z doczepionym gadżetem, a zaczyna działać jak przemyślany komplet fotograficzny.

Dodatkowy akumulator jest przydatnym uzupełnieniem, lecz największą zaletą gripa pozostaje obsługa. Co więcej, można korzystać z niego także bez telekonwertera, przy fotografowaniu wbudowanymi aparatami.

Zestaw wymaga odpowiedniego etui, adapterów i mocowania optyki; po rozbudowie przestaje być czymś, co bez zastanowienia trafia do zwykłej kieszeni. To jego najbardziej oczywisty koszt użytkowy, niezależny od ceny zakupu.

Trzeba też uwzględnić samą zmianę rytmu fotografowania. Telefon wyciąga się natychmiast. Zestaw z dodatkową optyką trzeba przygotować, czasami przełożyć akcesorium, schować dekielek, sprawdzić odpowiednie ustawienie w aplikacji. To nie musi być uciążliwe, ale nie warto udawać, że nic się nie zmienia.

Dlatego Photographer Kit najlepiej rozumieć jako możliwość rozbudowy aparatu na konkretną okazję, a nie obowiązkowy sposób noszenia telefonu przez cały dzień. Na zwykły spacer wystarczy sam telefon. Na spacer fotograficzny można zabrać grip i 200 mm. Większy telekonwerter najlepiej dobierać wtedy, kiedy wiadomo, po co będzie potrzebny.

Galeria: 6 zdjęć

Galeria zdjęć

1/6

Zdjęcie wykonane za pomocą Vivo X500 Pro Max

To ważne również przy koncertach. Przed zabraniem takiego kompletu warto sprawdzić regulamin wydarzenia: argument „to przecież tylko telefon” może wyglądać mniej przekonująco po zamontowaniu wystającej optyki.

Rozbudowanie aparatu ma również mniej przyjemną stronę: funkcji, profili i osobnych trybów jest dużo, a ich rozmieszczenie nie zawsze sprzyja szybkiej pracy. To typowy problem ambitnego oprogramowania fotograficznego. Każdy nowy pomysł z osobna wydaje się dobry, ale po kilku generacjach użytkownik dostaje nie aparat, lecz wystawę możliwości aparatu. A podczas fotografowania ważniejszy od liczby dostępnych drzwi jest czas potrzebny do znalezienia właściwych.

Style Film 160, Film 200 i Film 400 mają tworzyć określony charakter obrazu, a dokumentacja zaznacza, że Film 160 domyślnie korzysta z lampy błyskowej. Warto więc traktować je jak świadome wybory estetyczne, nie niewinne nazwy wariantów tego samego zdjęcia. Najbardziej sensowne podejście polega na wybraniu kilku ustawień i ich poznaniu. Spokojny profil do codziennych zdjęć, ulubiony styl do fotografii bardziej interpretacyjnej, osobna konfiguracja do ruchu.

Aparat jest narzędziem; nie trzeba podczas każdej sesji zwiedzać całego jego menu. Tym niemniej liczba dostępnych opcji przytłacza, nawet w najbardziej prostym trybie. Efekty są tego warte, ale to nie prostota iPhone’a czy Galaxy.

X500 Pro Max oferuje nagrywanie 4K przy 240 kl./s, profil logarytmiczny, tryb Cinematic Portrait oraz filmowe profile kolorystyczne. To nie jest już zestaw funkcji, który można zbyć stwierdzeniem, że producent skupił się na zdjęciach, a filmowanie dołożył przy okazji.[

W codziennym zastosowaniu większe znaczenie od rekordowego klatkażu mają jednak stabilizacja, przewidywalność ekspozycji i utrzymanie ostrości. Można wybaczyć telefonowi brak egzotycznego trybu. Trudniej wybaczyć sytuację, w której zwykłe nagranie ze spaceru wymaga później ratowania w montażu.

Bardzo pozytywnie oceniam stabilizację podczas chodzenia oraz śledzenie ostrości w opublikowanych próbach. Nie należy jednak przenosić możliwości jednego aparatu na wszystkie pozostałe. Ultraszeroki kąt kończy się na 4K60, natomiast 4K240 jest dostępne z aparatu głównego. Przy tak rozbudowanym systemie to ograniczenie warto znać przed rozpoczęciem nagrywania, a nie odkrywać je w chwili zmiany kadru.

Zapis 240 klatek na sekundę pozwala uzyskać ośmiokrotne zwolnienie przy odtwarzaniu materiału w 30 kl./s - taki sposób wykorzystania trybu opisuje również producent. To już tempo, w którym zwyczajne zdarzenie może zmienić się w osobną scenę: rozprysk wody, ruch włosów, krótki moment sportowej akcji.Największą zaletą jest tu połączenie wysokiego klatkażu z rozdzielczością 4K. Zwolnione tempo nie musi od razu oznaczać zejścia do materiału, który wygląda wyraźnie gorzej od reszty filmu

Nie jest to jednak tryb do włączania na stałe. Warto używać go wtedy, gdy w kadrze rzeczywiście dzieje się coś, co zasługuje na rozciągnięcie w czasie. Ośmiokrotnie wolniejszy spacer po pustym chodniku nadal pozostaje spacerem po pustym chodniku, tylko wymaga więcej cierpliwości od widza.

Producent deklaruje zakres dynamiczny 17 EV, ale zastrzega, że wartość ta dotyczy aparatu głównego pracującego w logarytmicznym profilu kolorystycznym. Nie jest to zatem uniwersalna ocena wszystkich zdjęć i filmów, wszystkich ogniskowych ani wszystkich trybów.  

To przypis, którego nie wolno zgubić w recenzji. Bez niego łatwo zamienić konkretną deklarację techniczną w ogólne zapewnienie, że telefon rejestruje „17 EV” zawsze i wszędzie. Tymczasem czym innym jest potencjał określonego sposobu zapisu, a czym innym wynik porównywalnego pomiaru całego toru obrazowania.

Profil Log jest przeznaczony przede wszystkim dla osób, które chcą później samodzielnie kształtować wygląd materiału. Dokumentacja podkreśla właśnie swobodę gradacji kolorystycznej, a pochwalić należy też zapis 10-bitowy i obsługę LUT-ów. Dla twórcy montującego filmy to wartościowa możliwość. Dla osoby, która chce nagrać rodzinny wyjazd i od razu wysłać film, niekoniecznie najlepszy punkt wyjścia. Log nie jest filtrem „profesjonalna jakość”. Jest sposobem przygotowania materiału do dalszej pracy - i właśnie wtedy pokazuje sens.

Cinematic Portrait pozwala nagrywać portretowe wideo w 4K, a style filmowe udostępniają również panoramiczne proporcje 2,39:1. To przydatne narzędzia, jeżeli służą określonemu pomysłowi na ujęcie. Szeroki kadr potrafi dobrze uporządkować relację człowieka z otoczeniem. Gotowy profil barwny może nadać spójność krótkiej sekwencji bez późniejszego siedzenia przy suwakach. Nie ma w tym nic niepoważnego: nie każdy film musi zaczynać życie jako materiał do wielogodzinnej korekcji.

Trzeba tylko zachować właściwe proporcje między narzędziem a rezultatem. Panoramiczne proporcje nie zmieniają obiektywu w anamorficzny, a ziarno i wybrany profil nie rozwiązują problemu przypadkowej kompozycji. Telefon może ułatwić uzyskanie określonego wyglądu; nie może wymyślić za autora, po co powstało ujęcie.

Najbardziej użyteczna jest więc możliwość wyboru między szybkim, gotowym efektem a materiałem przeznaczonym do dalszej obróbki. X500 Pro Max oferuje oba podejścia. Nie zmusza każdego do pracy jak kolorysta, ale też nie zamyka bardziej wymagającego użytkownika w zestawie gotowych filtrów.

Tryb sceniczny 3.0 obejmuje nagrywanie 4K60, śledzenie wykonawcy, automatyczne kadrowanie oraz możliwość pokazania szerokiej sceny i zbliżenia w podwójnym widoku. To zestaw funkcji odpowiadający rzeczywistym trudnościom koncertowego nagrywania, a nie tylko kolejna nazwa na ekranie wyboru trybu.

W takim zastosowaniu łatwo jednak pomylić dwie rzeczy: utrzymanie ostrości na osobie i utrzymanie jej we właściwym miejscu kadru. Muzyk może być ostry, ale właśnie wychodzić poza obraz. Może też pozostawać na środku, podczas gdy ostrość uparcie trzyma się mikrofonu. Rozdzielenie śledzenia i automatycznej kompozycji ma więc sens.

Równie ważne jest zachowanie umiaru w przybliżeniu. Bardzo ciasny kadr na twarz wygląda efektownie, ale utrudnia podążanie za gwałtownym ruchem. W zależności od miejsca i zachowania wykonawcy lepszym narzędziem może okazać się wbudowane 85 mm albo telekonwerter 200 mm, niekoniecznie największy element zestawu.

Telefon korzysta z czterech mikrofonów i oferuje kierunkowe przetwarzanie dźwięku oraz zoom audio. To użyteczne funkcje, ale bez osobnych prób w bardzo głośnym otoczeniu nie należy obiecywać odporności na przesterowanie ani jakości zastępującej dedykowany rejestrator. W materiale koncertowym dźwięk nadal ma prawo być równie ważny jak obraz.

X500 Pro Max zachwycił mnie na tyle, że używałem go ostatnio również i do pracy. Konkretniej, do nagrywania Rolek na social media. I to nie tylko dla was, ale również i dla partnerów komercyjnych. Tłumacząc po ludzku: nagrywałem X500 Pro Max materiały wideo, które nie tylko miały wysokie kryterium jakości domyślnie (bo dla Spider’s Web), ale jeszcze które zostały opłacone przez partnera reklamowego, oczekującego wysokiej jakości.

Operatorem i montażystą jestem nadal miernym, ale zwróćcie proszę uwagę na samą jakość materiału wideo. Szczególnie w przypadku Rolki nagrywanej dla Asusa, gdzie nagrywany jestem pod słońce. Galaxy S25 Ultra przy próbach nagrania nie radził sobie ze sceną sprawiając, że ja jako prezenter byłem zbyt ciemny. X500 Pro Max mimo filmowania pod światło wyciągnął pięknie co trzeba.

Przedni aparat ma 50 MP, obiektyw f/2,0 i autofokus. Sama obecność ustawiania ostrości jest ważna dla osób nagrywających siebie z różnych odległości, zamiast zawsze trzymać telefon w tej samej pozycji. Nie należy jednak oczekiwać identycznej jakości jak z głównych aparatów. Przygotujcie się na wyraźniejszą utratę szczegółów i mocniejsze odszumianie przedniego aparatu przy słabszym świetle.

To rozsądne dopełnienie systemu, a nie jego najważniejszy argument. W telefonie tak mocno nastawionym na fotografowanie otoczenia aparat do selfie nie został potraktowany po macoszemu, lecz również nie przejmuje roli najbardziej ambitnego modułu.

Dla twórców krótkich form bardziej interesująca może być możliwość jednoczesnego rejestrowania przedniej i tylnej perspektywy w 4K, z zapisem oddzielnych plików. To daje konkretną swobodę w montażu relacji czy komentarza do pokazywanej sceny, zamiast zamykać autora w jednym, gotowym układzie obrazu.

Przy dużych przybliżeniach trzeba zachować szczególną ostrożność w ocenianiu szczegółowości. Zdarzają się artefakty przetwarzania przy mocniejszym zoomie i coraz bardziej sztuczny wygląd drobnych faktur przy ekstremalnym powiększeniu. Zdjęcie może wyglądać przekonująco na ekranie telefonu, ale przestaje być równie wiarygodnym zapisem drobnych elementów sceny. Wyraźny kontur nie zawsze oznacza wiernie zachowany kontur. Ładna faktura nie zawsze oznacza fakturę, którą rzeczywiście udało się zarejestrować.

Dlatego największą zaletą telekonwerterów nie jest możliwość dojścia do najbardziej absurdalnej wartości na suwaku. Jest nią przesunięcie granicy, do której można uzyskać interesujący kadr z mocniejszym udziałem optyki. Resztę warto traktować jako dodatkową możliwość, nie dowód nieskończonej rozdzielczości. Dotyczy to szczególnie fotografowania napisów, odległych twarzy czy detali, którym później chcielibyśmy przypisywać znaczenie dokumentacyjne. Efektowny obraz i materiał dowodowy to różne kategorie. Dobry aparat nie zwalnia z rozróżniania jednej od drugiej.

Wszystkie funkcje AI można wyłączyć, choć trzeba przyznać, że uzależniają. Niestety, spolszczenie interfejsu sprawia, że niektórych rzeczy trzeba się domyślić. Jak wyłączyć AI w trybie zwykłym aparatu w wersji dla laika? W ustawieniach włączyć… „naturalne oświetlenie” (w języku angielskim jeszcze bardziej myląco: „RAW Lightning”). Aparat w X500 Pro Max jest wspaniały. Interfejs aplikacji wymaga dalszej pracy,

Aparat główny koncentruje się na trudnym świetle, teleobiektyw otrzymał dużą matrycę, a dodatkowa optyka rzeczywiście rozszerza dostępne ogniskowe zamiast jedynie zmieniać wygląd telefonu. Grip z kolei odpowiada na bardzo przyziemny problem: jak wygodnie obsłużyć aparat, który przestał już być płaskim prostokątem trzymanym za krawędzie.

Najbardziej przekonujący jest właśnie ten brak pojedynczej sztuczki, od której zależałby cały sens produktu. Można nie potrzebować 400 mm. Można nie nagrywać w Logu. Można nigdy nie sięgnąć po 4K240. Nadal pozostaje rozbudowany aparat z interesującą optyką i możliwością dopasowania sposobu pracy do własnych potrzeb.

Photographer Kit nie zasługuje na zachwyt dlatego, że po złożeniu wygląda profesjonalnie. Zasługuje na niego dlatego, że daje realne powody, by inaczej spojrzeć na znajome otoczenie. Zamiast po raz kolejny fotografować wszystko naraz, można zacząć wybierać. Zamiast sprawdzać, jak daleko sięga suwak, można zdecydować, po co potrzebna jest długa ogniskowa.

To znacznie ciekawsza obietnica niż zastąpienie każdego aparatu na świecie. Dobry sprzęt fotograficzny nie musi przecież udowadniać, że potrafi wszystko. Wystarczy, że daje bardzo dobre powody, żeby wyjść z nim zrobić zdjęcia.

A do tego sam telefon jest rewelacyjny. Długo pracuje na akumulatorze, działa super płynnie, jest przyjemny w obsłudze i ma fantastyczny wyświetlacz. Origin OS to nie Android z One UI, a aplikacja Aparatu wymaga gruntownej przebudowy. Brakuje mi wielu rzeczy z Galaxy, do których się przyzwyczaiłem. Z tym co oferuje X500 Pro Max w kwestii wygody, praktyczności, zdjęć i wideo dyskutować się jednak tak po prostu nie da. Galaxy S25 Ultra idzie do szuflady. X500 Pro Max zostaje ze mną jako mój nowy główny telefon.

Oficjalny polski sklep podaje 6999 zł za konfigurację 12/256 GB i 7999 zł za 12/512 GB. Dopłata tysiąca złotych za większy magazyn danych jest wysoka, szczególnie że ilość RAM pozostaje taka sama. To poziom, na którym sympatia do marki nie powinna mieć żadnego znaczenia. Kupujący ma prawo oczekiwać dopracowanego urządzenia, a nie dopowiadać sobie, że pewne braki „można zrozumieć”.

A mimo to trudno nie czuć dużego entuzjazmu wobec tej konstrukcji. Najbardziej wartościowe jest w niej nie pojedyncze widowiskowe hasło, lecz konsekwencja: duży ekran dostał ambitną wielozadaniowość, duża bateria - systemowe zarządzanie energią, a rozbudowane oprogramowanie próbuje współpracować również ze sprzętem innych producentów. To zestaw pomysłów skierowanych do człowieka używającego telefonu, nie tylko oglądającego jego premierę.

X500 Pro Max nie daje powodów, żeby bezkrytycznie lubić Vivo. Daje natomiast bardzo dobre powody, żeby polubić sam telefon. I to jest znacznie przyjemniejszy rodzaj zachwytu. A co do mobilnej fotografii i wideo to na dziś, tak po prostu, poprzeczka do pobicia. Top of the top. Brawo.