100 lotów rocznie nauczyło mnie jednej rzeczy. Takich słuchawek nigdy nie biorę do samolotu

Każdy rejs oznacza ten sam zestaw atrakcji: jednostajny huk silników, szum klimatyzacji w kabinie i płaczące dzieci kilka rzędów dalej. Poziom rozgoryczenia u pasażerów rośnie zazwyczaj w dokładnie odwrotnej kolejności - z hałasem turbin można żyć, z krzykiem przy uchu znacznie trudniej.

Naturalnym odruchem przed wejściem na pokład jest sięgnięcie po słuchawki z aktywną redukcją hałasu. Czy jednak zawsze musisz mieć je na głowie? Odpowiedź brzmi: tak, nie i to zależy od trasy. Przerobiłem w powietrzu trzy różne scenariusze i rzadko zabieram ze sobą cały zestaw naraz.

Pierwsza opcja to duże słuchawki wokółuszne z ANC, zarówno te budżetowe, jak i z wyższej półki. Tłumią dźwięki z otoczenia bardzo skutecznie.

Głęboki, wibrujący w fotelu łoskot silników po włączeniu redukcji zamienia się w jednostajny szum, przypominający jazdę kabrioletem po ekspresówce. Dźwięk ma odpowiednią przestrzeń, nic nie wciska się bezpośrednio do ucha, więc głowa szybko odpoczywa.

Drugim problemem dużych modeli jest ich gabaryt. Kiedy lecisz wyłącznie z małym plecakiem pod fotel, sztywne etui zajmuje pół komory. Nigdy nie wiadomo, gdzie je upchać, ani nie zablokować sobie dostępu do jedzenia czy ważnych leków.

Dlatego najczęściej wybieram drugą opcję, czyli małe słuchawki dokanałowe z ANC. Wyciszają kabinę całkiem sprawnie, choć przepuszczają nieco więcej niskich tonów niż duże muszle.

Otwarta konstrukcja wokół małżowiny rozwiązuje problem temperatury - uszy pozostają suche nawet wtedy, gdy samolot stoi pół godziny na płycie lotniska bez pełnej klimatyzacji.

Silikonowe wkładki wpychane w głąb ucha mają jednak własny limit czasowy. Po dwóch, maksymalnie trzech godzinach ciągłego noszenia kanały słuchowe zaczynają mnie boleć od mechanicznego ucisku. Zmiana rozmiaru gumek ani przesiadka na inną markę nic tu nie dają. 

Na europejskich trasach ten zestaw sprawdza się świetnie, ale podczas wielogodzinnego lotu do USA nie daję rady wysiedzieć w pchełkach od startu do lądowania.

Ogromną zaletą małych słuchawek pozostaje ich rozmiar. Pudełeczko ładujące mieści się w małej kieszonce dżinsów i nie wypycha plecaka. Zabierasz je ze sobą w każdą podróż automatycznie, nawet jeśli nie planujesz włączać muzyki w trakcie lotu.

Jest jeszcze trzecia droga: lot zupełnie bez słuchawek na uszach, z małym etui schowanym w kieszeni wyłącznie jako koło ratunkowe. Tak, robię to regularnie - wybacz, Albert. Czasami nie mam ochoty wciskać niczego do głowy ani odpalać kolejnej playlisty.

Na krótkich odcinkach, gdzie cały rejs w rozkładzie trwa godzinę i piętnaście minut, samolot wisi na wysokości przelotowej przez jakieś pięćdziesiąt minut. 

Zamiast walczyć z hałasem, wolę wsłuchać się w jednostajny szum turbin. Po kilkunastu minutach mózg przyzwyczaja się do tego tła, dźwięk przestaje męczyć i można przesiedzieć cały lot bez żadnej elektroniki na głowie. Da się tak podróżować i bywa to zaskakująco wygodne.

Z modeli dokanałowych najlepiej sprawdzają się u mnie AirPods Pro (moja dwójka nadal daje radę), a jako tańszą opcję wokółuszną wożę teraz Baseusy XH1 ANC. 

Jeśli szukasz wyższej jakości dźwięku i miękkich padów na długie trasy, wybierz dowolny wyższy model Bose'a ze względu na niską wagę i wygodę pałąka, albo cięższe, metalowe AirPods Max, gdy zależy ci na błyskawicznym przełączaniu dźwięku między urządzeniami od Apple'a. 

Tak wiem: Maxy grają jak nic w porównaniu do Sony czy Bowers & Wilkins, ale ta magia marki przenika. Na twoją głowę.