Konkurs Biedronki od środka. Co zdradzili nam laureaci Piórko 2026?
Laureaci konkursu Piórko 2026 - Zuzanna Kledzik, Mariusz Kulma, Barbara Kosmowska i Andrzej Pisarek - opowiadają o kulisach tworzenia tegorocznych nagrodzonych książek dla dzieci. W rozmowie zdradzają, jak powstały ilustracje do tekstu Barbary Kosmowskiej oraz w jaki sposób ręcznie lepione plastelinowe figurki i modele AI pomogły powołać do życia historię smoka Żarka.

Piórko to ogólnopolski konkurs na książkę dla dzieci organizowany przez sieć Biedronka od 2015 r. Inicjatywa promuje czytelnictwo wśród najmłodszych i daje debiutującym oraz doświadczonym twórcom szansę na wydanie własnej publikacji w dużym nakładzie.
Rywalizacja dzieli się na dwa etapy: najpierw jury wybiera najlepszy tekst, a następnie ilustratorzy tworzą do niego oprawę graficzną, po czym gotowa książka trafia na półki tysięcy sklepów w całej Polsce. Tegoroczną książkę można już znaleźć w sprzedaży - pozostanie w niej co najmniej do 21 listopada.
W edycji 2026 konkurs po raz pierwszy rozdzielono na dwie równoległe ścieżki. Obok klasycznej kategorii, w której powstały ilustracje Zuzanny Kledzik do opowieści Barbary Kosmowskiej, uruchomiono moduł Piórko Innowacji.
Nowa formuła dopuszcza jawne wykorzystanie sztucznej inteligencji w procesie twórczym - pod warunkiem pełnej transparentności użytych narzędzi i promptów. Efektem tego eksperymentu jest dostępny przez kod QR e-book Mariusza Kulmy i Andrzeja Pisarka o smoku, który chciał zostać rycerzem.
Zuzanna Kledzik

Oliwier Nytko: Wróciła Pani do Piórka już jako doświadczona ilustratorka. Co oznaczało dla Pani ponowne wejście do konkursu i wygrana w tej edycji?
Myślę, że najlepiej określa to motto, które sobie sama stworzyłam po wygranej: „Marzenia się spełniają, te ilustratorskie również”. Jest to też walidacja moich dotychczasowych umiejętności ilustratorskich i cenna lekcja na przyszłość, aby NIGDY się nie poddawać!
Które elementy tekstu Barbary Kosmowskiej najbardziej zainspirowały Panią przy tworzeniu świata Lisa Leonarda?
Przepadłam, jeśli chodzi o książkę, gdy przeczytałam zdanie: „Czasami, gdy ktoś przetrze ci lornetkę, a nie musi, dostajesz bardzo ważną wiadomość. Całkowicie dobrą”. Jest to taka piękna, pełna ciepła bajka, przepełniona bardzo plastycznymi opisami. Ilustracje właściwie już przy pierwszym czytaniu rysowały się w mojej wyobraźni.
Jak budowała Pani wizualny charakter bohaterów, by byli wyraziści, ciepli i jednocześnie bliscy dziecięcej wyobraźni?
Cały czas, jak rysowałam i tworzyłam postaci, towarzyszyła mi w głowie jedna myśl: „Rysujesz dla siebie! Tak, żeby podobało się to przede wszystkim tobie”. Nie miałam ograniczeń, jeśli chodzi o wytyczne klienta czy wydawnictwa. Mogłam rysować tak, jak czuję i jak podsuwa mi wyobraźnia... i tak powstali nasi bohaterowie!
Ilustracje często decydują o tym, czy dziecko chce wracać do książki. Co Pani zdaniem sprawia, że obraz może zachęcać małego czytelnika do samodzielnego odkrywania historii?
Myślę, że są to przede wszystkim uroczy i bardzo pozytywni bohaterowie, przyjazna paleta kolorów, a także gdzieniegdzie przemycona dawka humoru!
Jakie znaczenie ma dla Pani fakt, że książka trafia do tysięcy sklepów w całej Polsce i może dotrzeć do rodzin, które nie zawsze mają łatwy dostęp do księgarni?
Dla mnie, jako dla ilustratorki, jest to przede wszystkim ogromne wyróżnienie. Zdaję sobie sprawę, że moja twórczość nie jest jakoś szeroko znana... a dzięki konkursowi moje prace i ta bajka zagoszczą w wielu polskich domach! To naprawdę wspaniała świadomość, że będę w jakiś sposób częścią domowej biblioteczki!
Barbara Kosmowska

Co skłoniło Panią - uznaną autorkę z bogatym dorobkiem - do udziału w Piórku i rywalizacji na równych zasadach z debiutantami?
Długo rozważałam start w tym konkursie. Do wzięcia w nim udziału przekonały mnie dwa argumenty. Pierwszy to świadomość, że kiedyś też byłam debiutantką i dwukrotnie rywalizowałam w konkursach z uznanymi pisarzami. Kiedy wygrywałam, satysfakcja była ogromna. A drugi z argumentów… No cóż… skoro zaproszono autorów doświadczonych, nie złamałam żadnego regulaminu. I tym razem chciałam się przekonać, czy wciąż wystarczająco dobrze piszę dla dzieci. Taki konkurs bywa surowym testem, a zdarza się, że przynosi szczególną satysfakcję. To była wielka radość, kiedy opinia jurorów rozwiała moje obawy. Dobrze jest wiedzieć, że wciąż dobrze wykonujemy naszą pracę.
Jak wyglądał Pani proces pracy nad „Lisem Leonardem i panną Wiemwszystko”? Skąd wzięli się bohaterowie i pomysł na historię o akceptacji własnej wartości?
Z akceptacją własnych wartości sama mam ogromny problem i pewnie dlatego to temat niejednej mojej opowieści. Nie piszę książek o sobie, ale odautorska wrażliwość, kompleksy, poczucie niepewności moi bohaterowie często ze mną dzielą.
Konkursowa bajka powstała inaczej niż inne moje utwory. Kiedyś napisałam historię o utalentowanym magicznym chłopcu. Była w niej jakaś moc, ale wydała mi się szalenie infantylna. Zamieniłam więc bohaterów na sympatyczne lisy i okazało się, że za sprawą zwierząt łatwiej, ciekawiej można opowiadać o naszych ludzkich problemach. Tekst powstał przed konkursem, ale przygotowanie go do wymagań regulaminu okazało się żmudnym i długotrwałym zajęciem.
Nowy limit 30-50 tys. znaków daje autorom więcej miejsca na rozwinięcie świata. Jak wpłynął na Pani sposób budowania tej opowieści?
Jako, że moja książka powstała nieco przed konkursem, miałam pewnie innego rodzaju kłopoty niż autorzy budujący dopiero fabułę i starannie liczący ilość znaków. Okazało się, że tekstu jest stanowczo za dużo. Musiałam więc rezygnować nie tylko z kilku scen, ale też z całych rozdziałów. Wykonałam tę pracę rzetelnie i mogę wszystkich zapewnić, że to czyszczenie i minimalizowanie tekstu przyniosło świetne rezultaty! Raczej nie przynudzam, pozbyłam się „ przegadanych” dialogów, uprościłam komunikację między opowieścią a czytelnikiem. Takie zabiegi zawsze ratują książkę!
Jak ocenia Pani otwarcie Piórka na profesjonalnych twórców? Czy taka zmiana może wzmocnić konkurs jako miejsce spotkania doświadczonych autorów i nowych talentów?
Jestem przekonana, że to w dalszym ciągu doskonałe miejsce, aby spełnić marzenia o pisaniu! Już jako uznana autorka nie znalazłam jednej ze swoich książek na liście nagród. Za to odkryłam na niej nowe w naszej branży nazwisko, które słusznie wymieniono wśród laureatów. Żaden profesjonalny autor nie wygra z utalentowanym, pomysłowym i pracowitym debiutantem, jeśli ten ostatni zachwyci swym dziełem. Jestem o tym głęboko przekonana. A konkurs tylko zyskuje, gdy stają do literackiego boju pisarze z dorobkiem i bez. Każdy z nas zaczynał przecież od swojego debiutu!
Fragment książki czyta Wiktor Zborowski w sklepach Biedronki. Jakie znaczenie ma dla Pani fakt, że historia może dotrzeć do dzieci i rodziców w codziennych sytuacjach?
Uważam, że zwłaszcza dzisiaj, książka ma nie tylko prawo, ale i obowiązek, pojawiać się w życiu naszych dzieci wszędzie i jak najczęściej! Dlaczego ulubiony sklep Polaków miałby być mniej atrakcyjnym miejscem na zdobycie pięknie wydanej bajki? W czasach, gdy znikają małe księgarnie, a skromne biblioteki w małych miejscowościach walczą o każdy nowy tytuł, misja „ Biedronki” wydaje się wspaniałym prezentem. Dla małych czytelników, ale też dla nas, autorów. Nie ma chyba lepszego sposobu, by ratować czytelnictwo i wyrównywać szanse wśród małych odbiorców literatury. Każdy zasługuje na własną, ważną książkę. A szczególnie zasługują dzieci. Dlatego jestem zachwycona konkursem oraz jego ogromnym zasięgiem.
Mariusz Kulma

Jak narodził się pomysł na „Smoka, który chciał zostać rycerzem”? Co chciał Pan opowiedzieć dzieciom o odwadze, marzeniach i pomaganiu innym?
Zaczęło się od przekory. Moją pierwszą książkę dla dzieci, „Wkrętośrubek - w poszukiwaniu szczęścia”, napisaną razem z Tomkiem Wiśniewskim, otwierałem słowami: „Za siedmioma górami... a nie, to nie ta bajka”. Tu poszedłem krok dalej i zabrałem smokowi wszystko, co smocze. Nie ma zamku, jest dziesięciopiętrowy blok. Nie ma jaskini ze złotem, jest kotłownia i kolekcja rzeczy, które inni wyrzucili. Zamiast ognia jest ciepłe powietrze, którym da się podgrzać herbatę co najwyżej z zimnej na letnią. I taki ktoś postanawia zostać rycerzem.
O marzeniach chciałem powiedzieć dzieciom tyle, że nie trzeba do marzenia pasować, żeby je mieć. Żarek ogłasza: „Zostanę rycerzem”, po czym potyka się o własny ogon i ląduje na stosie gazet. Ale wstaje. To jedno „ale” jest dla mnie ważniejsze niż wszystkie zbroje.
O odwadze mówi w książce pani Magda, bibliotekarka: „Odwaga to nie brak strachu. To robienie tego, co słuszne, mimo że się boisz”. Żarek naprawdę boi się ciemnego tunelu. Wchodzi do niego, bo po drugiej stronie utknęła kotka. Jak to się kończy, nie zdradzę, ale pada tam zdanie, na którym bardzo mi zależało: „Żarek nie był sam. I to zmieniło wszystko”.
A pomaganie? Robot z „Wkrętośrubka” szukał szczęścia po całym świecie i znalazł je wtedy, kiedy komuś pomógł. Żarek idzie tą samą drogą. Chciałem pokazać odwagę, która przydaje się komuś obok. Dlatego Żarek spotyka kotkę w potrzebie, rannego gołębia i chłopca, któremu dokuczają koledzy.
Jak wyglądała Pana praca nad tekstem z wykorzystaniem AI? W czym technologia była dla Pana wsparciem, a co pozostało w całości Pana autorską decyzją?
AI była dla mnie szybkim i cierpliwym pomocnikiem. Pracowałem głównie z modelem Claude, a język sprawdzałem dodatkowo w dwóch innych narzędziach. Model przygotowywał wersje rozdziałów według moich briefów, wyłapywał potknięcia i nie obrażał się, kiedy dziesiąty raz prosiłem o zmianę tej samej sceny. To realne wsparcie: szybciej widzę, czy pomysł działa na papierze.
Decyzje były w całości moje: pomysł, bohater, ton narratora, trzy próby, wybór ciekawostek. Olka, chłopca, z którym Żarek się zaprzyjaźnił, wprowadziłem wcześniej: czytelnik najpierw widzi go z daleka, jak czyta na ławce pod lipą, żeby późniejsza przyjaźń nie wzięła się znikąd. Pani Magda na widok smoka reagowała zbyt spokojnie, więc teraz zsuwają jej się okulary i musi przysiąść na pufie w kształcie hipopotama. Model proponował też gotowe zdania. Ja je przyjmowałem, zmieniałem albo odrzucałem.
Sprawdzanie faktów zostawiłem sobie. AI potrafi mylić się bardzo pewnym tonem. We wstawce o gołębiach dostałem zgrabne zdanie o kryształkach magnetytu w mózgu. Brzmiało dobrze, ale sprawdziłem nowsze badania i w książce są kryptochromy, czyli cząsteczki w oczach ptaków, z uczciwym „jak podejrzewają naukowcy”. Poprawiłem też opis tego, dlaczego niebo jest niebieskie. Jako redaktor naczelny magazynu popularnonaukowego mam na tym punkcie zawodowe skrzywienie. Dziecku nie wolno podać nieprawdy tylko dlatego, że ładnie brzmi.
Łączy Pan wiedzę z zakresu psychologii i bajkoterapii z nowoczesnymi narzędziami. Jak te elementy pomogły Panu stworzyć historię lekką, ciepłą i zrozumiałą dla dzieci?
Z bajkoterapii wziąłem trzy proste narzędzia. Pierwsze to metafora: Żarek jest inny niż wszyscy, tak jak czasem czuje się dziecko, i nikt mu z tego powodu nie prawi kazań. Drugie to rozwiązanie bez czarów. Żarek nie dostaje magicznej mocy, radzi sobie tym, co ma. Trzecie to nazywanie emocji po imieniu. „Bałeś się?” - pyta Olek. „Bardzo”. „I poszedłeś mimo to?”. A kiedy Żarek traci swoje skarby, narrator nie pociesza go na siłę: „Serca tak mają - są wolniejsze od głowy, ale kiedy w końcu dotrze do nich prawda, trzymają ją mocniej”.
Z neurodydaktyki wiem, że ciekawość i śmiech pomagają zapamiętywać. Dlatego wiedza jest wpleciona w akcję, a żarty wracają jak refren. Narrator rzuca w nawiasie: „Nie ma to żadnego znaczenia dla dalszych wydarzeń... a właściwie - ma. Ogromne” i dziecko czeka do ostatniego rozdziału, żeby sprawdzić, o co chodziło. Wstawka o tym, jak działa strach w mózgu, pojawia się w najbardziej nerwowym momencie, tuż zanim Żarek wyjdzie zza rogu, i kończy się zdaniem: „Im więcej wiemy, tym mniej się boimy”.
Chciałem też rozśmieszyć dorosłego, który czyta na głos, i to w zaplanowanych miejscach. Dziecko widzi ten uśmiech i odpowiada swoim. Tak buduje się bliskość, a o nią w wieczornym czytaniu chodzi najbardziej.
Lekkość bierze się z szacunku. Pilnowałem, żeby nie było morału wygłaszanego wprost ani nadmiaru zdrobnień, bo dzieci szybko wyczuwają, kiedy ktoś mówi do nich z góry. Nowoczesne narzędzia pomagały mi porównywać warianty scen.
E-book jest dostępny przez kod QR w papierowej książce. Jak Pana zdaniem to połączenie druku i ekranu może wzbogacić wspólne czytanie?
Wspólne czytanie to dla mnie przede wszystkim dziecko, dorosły i historia między nimi. Nośnik jest sprawą drugorzędną, o ile ktoś siedzi obok.
Druk i ekran dają razem więcej okazji. Papier jest na wieczór, na kolana i pod kołdrę. E-book jest pod ręką, gdy książka została w domu: w poczekalni, w pociągu, u babci. Ekran ma też jedną przewagę, którą warto wykorzystać. Plastelinowe ilustracje Andrzeja Pisarka można powiększyć palcami i razem szukać szczegółów. Gdzie jest łyżeczka Żarka? Co stoi na półce w kotłowni? To już jest rozmowa, a nie przewijanie.
Tekst pisałem do czytania na głos. Narrator zwraca się do „Drogich Czytelników”, a na koniec zostawia im pytania. Mam nadzieję, że po ostatniej stronie dorosły nie odłoży od razu telefonu. Że zapyta: a ty jak myślisz? Kiedy ostatnio byłeś odważny? Jeśli kod QR doprowadzi do jednej takiej rozmowy więcej, to spełnił swoje zadanie.
Jakie możliwości daje twórcom ścieżka Piórka Innowacji - szczególnie tym, którzy chcą łączyć literaturę z technologią i nowymi formami opowieści?
Przede wszystkim daje jasne reguły. Nowych narzędzi wolno używać, ale trzeba uczciwie pokazać, jak: prompty, narzędzia, surowe wyniki. Dzięki temu AI budzi mniej podejrzeń i łatwiej rozmawiać o jakości tekstu. Uczę nauczycieli krytycznej pracy z AI, więc dla mnie ta przejrzystość jest sednem sprawy. AI ma poszerzać horyzont, a nie zastępować myślenie.
Po drugie, ta ścieżka otwiera drzwi ludziom, którzy mają coś do opowiedzenia, a nie zajmują się pisaniem na pełen etat. To nauczyciele, terapeuci, popularyzatorzy nauki. Sam jestem takim przypadkiem. Ostatecznie i tak czytelnik zdecyduje, ile taka książka jest warta.
Po trzecie, pozwala eksperymentować. Mogłem szybko sprawdzić kilka pomysłów i zobaczyć, który naprawdę niesie historię. Do konkursu zgłosiłem trzy różne opowieści i jury wybrało Żarka. A drugi etap pokazał, że AI można połączyć z ręcznym lepieniem bohaterów: Andrzej Pisarek zaczął od plasteliny. Marzą mi się kolejne formy: chciałbym kiedyś zobaczyć Żarka w ruchu albo usłyszeć jego „APSIK!” w wersji do słuchania. W szufladzie czekają też kolejne bajki, które powoli szykuję do wydania, więc Żarek nie zostanie na półce sam.
Dla mnie innowacja ma dać człowiekowi lepsze dłuto. Rzeźbić i tak musi sam.
Andrzej Pisarek

Dlaczego zdecydował się Pan rozpocząć pracę od plastelinowych figurek i ręcznych szkiców, zanim sięgnął Pan po narzędzia AI?
Od początku chciałem, żeby ilustracje nawiązywały stylistyką do animacji poklatkowej. Własnoręczne przygotowanie bohaterów i szkicowanie scen pozwoliło mi nadać całości kierunek, zanim przeniosłem ten pomysł do świata AI.
Jak wyglądał proces przenoszenia plastelinowych bohaterów do cyfrowej ilustracji? Co było najważniejsze, żeby zachować ich charakter i ciepło?
Sfotografowane figurki przenosiłem do świata cyfrowego za pomocą środowiska ComfyUI i modelu Flux 2, tworząc na ich podstawie arkusze projektowe postaci. Był to dla mnie bardzo ciekawy proces, również od strony technicznej. Samodzielnie projektowałem w ComfyUI własne workflow, łącząc poszczególne nody i budując zautomatyzowane procesy. Świat generowania obrazów jest niezwykle rozbudowany i daje ogromne możliwości, nie musi ograniczać się tylko do wpisywania promptów. Co ciekawe, tworzenie ilustracji zbiegło się u mnie z nauką tego środowiska, więc oba procesy rozwijały się równolegle.
Jak utrzymał Pan spójny wygląd postaci i atmosferę świata na kolejnych ilustracjach?
To był zdecydowanie najtrudniejszy element całego procesu. Musiałem nauczyć się trenowania własnych modeli LoRA, co zajęło mi sporo czasu. Mimo to wielokrotnie wracałem do poszczególnych ilustracji i wprowadzałem poprawki, bo wciąż dostrzegałem niespójności. Było w tym też pewne paradoksalne wyzwanie: im bardziej dopracowywałem spójność, tym bardziej model generował poprawny, wygładzony świat, który coraz mocniej oddalał się od mojej pierwotnej wizji. Zależało mi przecież na zachowaniu uroku lepienia z plasteliny.
AI traktuje Pan jako narzędzie podobne do szkicownika czy programu graficznego. Jakie nowe możliwości daje taka praca ilustratorowi książek dla dzieci?
Podczas poznawania tego tematu trafiłem na Discordzie do bardzo dużej społeczności ludzi eksperymentujących z różnymi narzędziami AI i prezentujących swoje prace. To, co tam powstaje, często wykracza poza granice mojej wyobraźni. Efekty bywają tak widowiskowe i różnorodne, że trudno mi sobie nawet wyobrazić, jak można byłoby osiągnąć coś podobnego tradycyjnymi metodami. Mam też wrażenie, że w tym świecie warsztat twórcy schodzi na drugi plan. Coraz mniej ograniczają nas umiejętności techniczne czy znajomość konkretnych narzędzi, a coraz większe znaczenie ma sama wyobraźnia i pomysł.
Jakie znaczenie ma dla Pana fakt, że Pana ilustracje trafią do dzieci razem z historią Mariusza Kulmy w formie e-booka?
Mam do tej formy pewien dystans. Uważam, że e-book najlepiej prezentuje się na ekranie tabletu, ale nie jestem przekonany, czy samo przeniesienie tradycyjnej książki na ekran jest wystarczające, by taka forma sprawdziła się w przypadku najmłodszych czytelników. Ciekawym kierunkiem mogłaby być natomiast próba animowania bohaterów. Wtedy ilustracje mogłyby zyskać dodatkową głębię i stać się czymś znacznie bardziej atrakcyjnym niż ich drukowany odpowiednik. Mimo wszystko wspólne czytanie i obcowanie z papierową książką mają swój wyjątkowy charakter.
Tegoroczne wydanie łączy drukowaną książkę z e-bookiem oraz klasyczne rzemiosło z nowymi narzędziami twórczymi. Jakie możliwości otwiera taki model przed przyszłością literatury dziecięcej - i co chcieliby Państwo, aby dzieci wyniosły z tych historii?
Zuzanna Kledzik: Myślę, że to dobry kompromis na przyszłość, który pozwala pogodzić nowe technologie z dotychczasowymi. Połączenie drukowanej książki i e-booka to doskonała opcja, aby zadowolić obie strony - tych, którzy wolą szelest papieru, i tych, którzy preferują wyświetlacze czytników czy tabletów.
Barbara Kosmowska: Nie potrafię jeszcze ocenić mariażu literatury powstającej klasycznie i tej pisanej z pomocą nowych narzędzi. Chciałabym, aby to było dobre małżeństwo. Czy tak się stanie? Trudno dziś na ten temat wyrokować. Mam tylko nadzieję, że nasze dotychczasowe narzędzia używane w twórczej pracy, takie jak empatia, miłość, uważność, pozostaną domeną człowieka. I ta ludzka twarz literatury, okolona pięknym językiem, zawsze będzie stanowiła wartość samą w sobie. Bez pomocy cyfrowych fabryk i bezdusznych, bo sztucznych krasomówców…
Mariusz Kulma: W tegorocznym wydaniu cyfrowy warsztat spotkał się z ręcznie ulepioną plasteliną i myślę, że to dobry obraz przyszłości. Technologia może być obecna w książce dla dzieci od pierwszego szkicu do kodu QR, o ile na każdym etapie widać rękę człowieka. Druk i e-book to więcej okazji do czytania: kto ma papierową książkę, dostaje przez kod jeszcze jedną historię. Rzemiosło i nowe narzędzia to z kolei szansa dla nowych autorów.
A co chciałbym, żeby dzieci wyniosły z tej historii? Że można być małym, kichać, zamiast ziać ogniem, potykać się o własny ogon i mimo to zrobić coś ważnego dla innych. Kiedy Olek pyta Żarka, dlaczego wszedł do ciemnego tunelu, skoro tak bardzo się bał, smok nie wygłasza przemowy o odwadze. Odpowiada: „Kicia potrzebowała pomocy”. Jeśli po lekturze zostanie w dziecku to jedno zdanie, będę szczęśliwy.
Andrzej Pisarek: Trudno mi wypowiadać się o przyszłości literatury dziecięcej, bo patrzę na ten projekt przede wszystkim z perspektywy ilustratora. Myślę jednak, że niezależnie od formy, w jakiej książka trafia do czytelnika, najważniejsze jest to, żeby pobudzała dziecięcą wyobraźnię. A jeśli moje ilustracje mogą w tym choć trochę pomóc, to jest to dla mnie wystarczająca satysfakcja.
Rozdzielczość miniaturki została podwyższona w Gemini.
Dziennikarz Spider's Web, redaktor działu technologie i nauka oraz twórca krótkich treści wideo na platformach TikTok, Reels oraz YouTube Shorts. W 2016 roku rozpoczął swoją karierę na growym portalu How2Play.pl. W 2020 roku dołączył do zespołu tworzącego i rozwijającego jeden z największych serwisów dla Generacji Z w Polsce - Vibez.pl, gdzie był częścią zespołu redakcyjnego. Tam zajmował się pisaniem newsów, produkcją krótkich filmów oraz przeprowadzaniem interwencji dziennikarskich. Z wykształcenia związany z ekonomią, ale interesuje się niemal wszystkim - od najnowszych filmów z uniwersum Marvela (#toteżkino), poprzez dramy ze świata influencerów, aż po jakikolwiek temat, który ma w sobie odrobinę technologii.