Twórcom Call of Duty: Modern Warfare 4 wróciła odwaga. Czekałem latami - recenzja

Uśmiechnąłem się pod nosem, widząc delikatny polski wątek w finałowej misji. Wspomnienie naszego kraju, w kontekście jego podboju, było trafionym dopełnieniem kampanii. Modern Warfare 4 w końcu nazywa rzeczy po imieniu. Twórcy nie chowają się już za organizacjami terrorystycznymi i kartelami.

Nareszcie nie gonimy za kartelami narkotykowymi. Nie walczymy ze zwidami wywołanymi gazem bojowym. Nie odwiedzamy fikcyjnych państw. Zamiast tego bierzemy udział w pełnoskalowym konflikcie między Koreą Północną i Południową. Liczna piechota, pojazdy opancerzone, czołgi, ofiary wśród cywili oraz wojenny terror - jest tu wszystko.

Misje w skórze szeregowego Parka, walczącego z najeźdźcami z północy, przypominają starszemu graczowi najlepsze, co Modern Warfare miało do zaoferowania. Wybuchy, ruiny, uciekający cywile, bezmiar przemocy i potężna siła ognia - wszystko to umiejętnie złożone w filmową sekwencję, która trwa po pół godziny na misję, ale mija niczym pół minuty.

Nowe Call of Duty rozdziela koreańską wojnę misjami o mniejszej skali, gdzie jako renegat Price (zabił amerykańskiego generała w poprzedniej odsłonie) działamy na własną rękę. Większość takich etapów broni się zaskakująco niezła, zwłaszcza sekwencje pościgowe. Już dawno nie widziałem tak efektownej ucieczki jak ta w Nowym Jorku. Świetnie to wyreżyserowali.

Skala MW4 sprawia, że poprzednie odsłony wydają się o niczym. Typowe zapychacze. Dopiero teraz zabijamy hydrę, zamiast ucinać jej głowę. W końcu wiemy, kto pociąga na sznurki i chwała niech będzie scenarzystom, że to nie jakiś agent CIA, ultranacjonalista zerwany ze smyczy czy skorumpowany generał USA. Tego obawiałem się najbardziej.

W oryginalnej trylogii Modern Warfare Rosja napada na Europę i USA, co stanowiło solidny fundament narracji. Inwazja jednej Korei na drugą nie ma aż takiego ładunku, ale pociąga lawinę prawdopodobnych wydarzeń. Takich, które są istotne dla każdego człowieka na Ziemi, a nie tylko amerykańskich agencji wywiadowczych. Rosyjskie wojska się przemieszczają. Jankesi się wycofują. Bliski Wschód aż kipi. Jest mięso.

Po latach oczekiwania, w Activision pęka filozofia ogłaskiwania wszystkich urażonych. Z autorytarnymi krajami takimi jak Chiny czy Rosja na czele. Zauważyliście, jak ostatnie odsłony biły głównie w USA, skorumpowanych agentów i chciwych generałów? To nareszcie się zmienia. Znowu mamy silny sojusz Zachodu i jasno określonego wroga. Jest po co i za co walczyć.

Podczas grania jako siły zachodnie, celowe strzelanie do cywilów kończy się przerwaniem misji. Ale kiedy wcielamy się z żołnierza Północnej Korei, wszystko się zmienia. Gra nie wymusza, ale pozwala na… eliminację całej wioski, mieszkaniec po mieszkańcu! Potężny kontrast w porównaniu do misji w Nowym Jorku czy Paryżu jest zamierzony i od razu wyczuwalny.

Sekwencja w Korei Północnej, chociaż pozbawiona klasycznej wymiany ognia, jest dla mnie drugą najlepszą misją kampanii. Przepiękna wizualnie. Bogata pod względem drobnych wyborów moralnych. Ciekawa z punktu widzenia możliwości przespacerowania się po Korei Północnej. Zawsze marzyłem, aby odwiedzić ten kraj, a CoD stanowi tego pewną namiastkę.

Trup ściele się gęsto nie tylko w państwie Kima. Scenarzyści zaskakująco lekko i brutalnie rozstają się z popularnymi bohaterami, będącymi w serii od lat. Wystarczy kilka misji, a gracz zdaje sobie sprawę: cholera, tutaj każdy może dostać kulkę. Nie ma świętości. Takie podejście umiejętnie podkręca stawkę. Złapałem się na kibicowaniu, aby konkretny heros przeżył scenę przerywnikową. Takich emocji żaden CoD nie wzbudził we mnie od wielu, wielu lat.

Kapitalna rozgrywka sieciowa z Modern Warfare (2019) pozostaje niedościgniona. W MW4 lokacje są mniejsze, do pomieszczeń zawsze prowadzą minimum dwie ścieżki, a pokonani wrogowie wyrastają przeciwnikom na plecach, o ile ci przystaną chociaż na chwilę. Jest ciasno i intensywnie. Wyłączasz mózg, włączasz blokadę skoku spustów na padzie.

Zdaję sobie sprawę, że wielu - być może nawet większość - fanów Call of Duty lubi takie intensywne, wysoce powtarzalne starcia na małych przestrzeniach. Sam wolę jednak multiplayer z 2019 roku, gdzie było miejsce dla każdego: nie tylko szarżujących królów rankingu, ale też camperów albo ludzi grających grupowo i zachowawczo.

Dlatego mój ulubiony tryb to póki co Linia Frontu. W niej gracze zawsze odradzają się w bazie, przez co starcie nabiera nieco bardziej usystematyzowanego, frontowego charakteru. Ryzyko wroga na plecach jest mniejsze, a manewry po skrzydłach mają ogromną wartość taktyczną. Aż się człowiekowi przypominają czasy pierwszych, drugowojennych Call of Duty.

Nieco spowolniony względem szalonego Black Ops 7, ale wciąż dynamiczny, szybki i z zaledwie kilkoma sekundami rozdzielającymi wymianę ognia. Dla mnie przyjemny na 30 minut dziennie, ale w większych dawkach bardziej frustruje niż daje przyjemność. Za to na plus, w porównaniu do poprzednich odsłon, jest więcej linii strzału, a mniej ostrych zakrętów. Gracze rzadziej wpadają na siebie, co uważam za dobry, świadomy zabieg.

Jestem natomiast rozczarowany projektem aren. To zbiory uliczek i kontenerów udających pomieszczenia, bez wyraźnego charakteru czy logiki. A przecież kapitalne Crown Raceway z MW2 dowodzi, że nawet małe i ciasne mapy mogą mieć sporo duszy. W MW4 wszystko jest generyczne do bólu, a potencjał takich miejscówek jak Nowy Jork kompletnie niewykorzystany. Najlepsze mapy - jak Lithium - są niezłe, ale nie znajdziemy w nich przebłysku geniuszu.

Ktoś może teraz napisać: przecież jest też tryb wojny naziemniej na 64 graczy. Ano jest. Tylko co najwyżej przeciętny. Nie ma tu przesuwanej linii frontu, jak w MW2019. Zamiast tego jest seria gonitw i przejmowanie pustych punktów. Starcia w stylu baza na bazę praktycznie nie występują. Pod tym względem naprawdę lepiej odpalić Battlefielda 6, który dorobił się w końcu kilku niezłych map.

Po absolutnie fatalnym Black Ops 7 nowe Call of Duty: Modern Warfare 4 to udane „przepraszam”. Twórcy grają bardzo bezpiecznie z trybem sieciowym, wracają do 6v6 w średnio-szybkim tempie i nie robią nic, co mogłoby wkurzyć fanów. Widać, że kiepska sprzedaż BO7 i trumf Battlefielda dał im się mocno we znaki. Wracają więc do tego, co dało Activision babzyliony dolarów.

Miejscem upustu kreatywności okazała się natomiast kampania. Nie tak udana jak w pierwszym Modern Warfare czy pierwszym Call of Duty, ale to zdecydowanie najlepszy single player kilku ostatnich lat. Jak nie kilkunastu. Wojna totalna w Korei cieszy oko, cieszy ucho i cieszy serce spragnione kinowych scen batalistycznych. Szkoda tylko, że wprowadzono do kampanii spowalniacze, w postaci zadania open world oraz płytek z pancerzem, ale i tak jest miodzio.

Największe zalety:

Największe wady:

Ocena recenzenta: 7+/10

Call of Duty: Modern Warfare 4 to pierwsza odsłona od wielu lat, w której kampania stanowi realną wartość. Multiplayer jest jednak tak beznamiętny, że musiałem sobie odpalić MW2019.