Moskwa po cichu wynosi broń jądrową na orbitę? Kłamstwa Kremla zostaną zdemaskowane

Wizja wojny nuklearnej to strach przed międzykontynentalnymi pociskami balistycznymi i niszczeniem miast na Ziemi. Tymczasem najgroźniejszy scenariusz współczesnego konfliktu może rozegrać się setki kilometrów nad naszymi głowami. Amerykański wywiad już w 2024 r. ostrzegał, że Rosja pracuje nad bronią jądrową zdolną do działania w kosmosie.

Największym problemem nie było jednak samo zagrożenie, ale fakt, że do tej pory nikt nie potrafił dowieść, co naprawdę znajduje się na pokładach podejrzanych satelitów. Przełom przynosi publikacja w prestiżowym czasopiśmie Nature, w której profesor Areg Danagoulian z MIT przedstawia genialne w swojej prostocie rozwiązanie.

Kilka tygodni przed pełnoskalową inwazją na Ukrainę w 2022 r., Rosja umieściła na niskiej orbicie okołoziemskiej satelitę Cosmos 2553. Oficjalnie Kreml twierdzi, że urządzenie służy do prowadzenia cywilnych badań i monitoringu. Eksperci z Pentagonu są jednak przekonani, że satelita stanowi platformę testową dla komponentów przyszłej kosmicznej broni jądrowej.

Uwagę badaczy przykuła przede wszystkim nietypowa trajektoria lotu Cosmos 2553. Satelita krąży w rejonie o wyjątkowo niesprzyjających warunkach, charakteryzującym się naturalnie wysokim poziomem promieniowania radiacyjnego.

Umieszczanie tam standardowego sprzętu szpiegowskiego lub telekomunikacyjnego nie ma logicznego sensu, ponieważ grozi to szybkim uszkodzeniem elektroniki. Istnieje jednak jeden powód, dla którego ta konkretna przestrzeń jest idealna, to najlepsze miejsce do uwięzienia elektronów po ewentualnej eksplozji termojądrowej, co zwielokrotniłoby siłę rażenia broni antysatelitarnej.

Skutki detonacji ładunku jądrowego na wysokości od 160 do 2000 km nad Ziemią byłyby katastrofalne dla współczesnej cywilizacji. Nie mówimy tu o fali uderzeniowej, która niszczy fizyczne obiekty, ale o potężnym impulsie elektromagnetycznym oraz uwolnieniu bilionów wysokoenergetycznych elektronów. Cząstki te zostają natychmiast uwięzione w polu magnetycznym Ziemi, tworząc wokół planety zabójczy pas radiacyjny.

Historia zna już taki przypadek. W 1962 r. Amerykanie przeprowadzili test Starfish Prime, detonując w kosmosie głowicę o mocy 1,4 megatony. Efekt uboczny zaskoczył samych wojskowych – nowo powstały pas promieniowania błyskawicznie uszkodził i wyłączył jedną trzecią wszystkich istniejących wówczas satelitów.

Dzisiaj, w erze uzależnienia od sieci Starlink, systemów GPS, nawigacji lotniczej i globalnych systemów bankowych, podobny krok ze strony Rosji oznaczałyby natychmiastowy paraliż światowej gospodarki i komunikacji.

Już w 1967 r. państwa świata podpisały Traktat o przestrzeni kosmicznej. Dokument zabrania rozmieszczania broni jądrowej oraz innych rodzajów broni masowego rażenia na orbicie wokół Ziemi. Do porozumienia przystąpiło 118 państw, w tym Stany Zjednoczone, Rosja i Chiny.

Problem polega jednak na tym, że traktat nie przewiduje skutecznego systemu weryfikacji. Obecnie nie istnieje technologia pozwalająca jednoznacznie potwierdzić, czy dany satelita przewozi materiały jądrowe. Państwa mogą deklarować pokojowy charakter swoich misji, ale pozostali uczestnicy nie mają możliwości niezależnego sprawdzenia tych zapewnień.

Badacze z MIT opisali koncepcję niewielkiego satelity-inspektora, który mógłby zbliżyć się do podejrzanego obiektu i przeprowadzić jego zdalne badanie. Postanowili wykorzystać do tego naturalne zjawisko fizyczne zwane spalacją, czyli kruszeniem jądrowym.

W przestrzeni kosmicznej występuje ogromne zagęszczenie naturalnych, rozpędzonych protonów. Kiedy taki szybki proton uderza w ciężki element radioaktywny, na przykład uran lub pluton znajdujący się wewnątrz głowicy bojowej, dochodzi do reakcji, w wyniku której z jednego atomu zostaje wybitych nawet do 40 neutronów.

Satelity pozbawione ładunku jądrowego, zbudowane z aluminium czy tytanu, nie generują tak masowej emisji neutronów. Wyzwaniem było jednak stworzenie detektora, który odróżni te specyficzne neutrony od wszechobecnego szumu tła i promieniowania kosmicznego.

Projekt naukowca zakłada budowę sensora o gabarytach dużej encyklopedii, zainstalowanego na pokładzie tak zwanego satelity inspekcyjnego. Urządzenie składa się z paneli wyposażonych w piksele scyntylacyjne, które reagują błyskiem światła na kontakt z promieniowaniem.

Całość umieszczono pomiędzy detektorami z syntetycznego kryształu diamentu, co pozwala filtrować niechciane cząstki i precyzyjnie określić kierunek, z którego nadlatują neutrony.

Z wyliczeń opublikowanych w Nature wynika, że proponowany system charakteryzuje się niezwykłą skutecznością. Jeśli satelita inspekcyjny zbliży się do podejrzanego obiektu na odległość czterech kilometrów, potwierdzenie obecności materiałów rozszczepialnych z dokładnością do 99 proc. zajmie mu około tygodnia.

Jeśli jednak skrócimy ten dystans do tysiąca metrów, czas detekcji kurczy się do zaledwie jednej godziny. W praktyce oznacza to, że wystarczy jeden bliski przelot nadzorcy obok rosyjskiego satelity, aby zyskać niezbite dowody na złamanie międzynarodowego prawa.

Wdrożenie tej technologii stworzy realną presję na państwa próbujące militaryzować orbitę. Jak podkreśla sam twórca projektu, celem publikacji jest wyciągnięcie technologii detekcji z tajnych laboratoriów wojskowych do domeny publicznej, aby decydenci mogli zacząć traktować ją jako oficjalne narzędzie kontroli zbrojeń.

Wywiad i doniesienia szpiegowskie zawsze można sfałszować lub nazwać propagandą przeciwnika. Praw fizyki i precyzyjnych odczytów ze spallacji jądrowej oszukać się nie da.