Polska zamienia się w gazowy super-hub. Na Bałtyku wyrasta prawdziwy gigant

Infrastruktura energetyczna rzadko rozpala wyobraźnię masowego odbiorcy, dopóki nie przełoży się bezpośrednio na zawartość jego portfela. W przypadku najnowszych doniesień z Zatoki Gdańskiej mamy jednak do czynienia z projektem, który faktycznie zmieni układ sił na europejskiej mapie energetycznej.

GAZ-SYSTEM zakończył własnie procedurę Open Season dla drugiego pływającego terminala FSRU. Wynik? Zainteresowanie biznesu przerosło pierwotne plany inżynierów, co wymusiło natychmiastową decyzję o rozbudowie projektu jeszcze przed rozpoczęciem jego fizycznej budowy.

Procedura Open Season to nic innego jak rynkowy test sprawdzający, ile firm faktycznie chce płacić za rezerwację mocy w nowym terminalu przez najbliższe lata. GAZ-SYSTEM zakładał początkowo ofertę na poziomie 39 slotów rocznie, co miało przełożyć się na regazyfikację około 4,5 mld m3 gazu rocznie. Rynek zareagował jednak znacznie mocniej, niż przewidywały tabelki w Excelu.

Cztery niezależne podmioty zgłosiły tak duże zapotrzebowanie, że operator musiał zmienić specyfikację techniczną jednostki. Ostatecznie zdecydowano o podniesieniu możliwości regazyfikacyjnych terminala FSRU 2 do 6,1 mld m3 rocznie. To oznacza, że zabezpieczono kontrakty na 47 slotów rocznie w latach 2030–2039 oraz 35 slotów w kolejnej dekadzie. Po powiększeniu projektu łączny poziom rezerwacji i tak wynosi imponujące 74 proc., a wolne moce zostaną zaoferowane w przyszłości.

Warto tu wyjaśnić techniczną stronę inwestycji. FSRU (Floating Storage and Regasification Unit) to wielki, wyspecjalizowany statek cumujący na stałe przy nabrzeżu. Jego zadaniem jest odbiór skroplonego gazu (LNG) ze statków transportowych, zmagazynowanie go w stanie płynnym, a następnie ogrzanie i zmiana z powrotem w formę gazową, która trafia bezpośrednio do krajowych rurociągów.

Polska dysponuje już lądowym terminalem w Świnoujściu oraz realizuje projekt FSRU 1 w Gdańsku. Uruchomienie FSRU 2 oznacza, że nad Bałtykiem będziemy mieć łącznie trzy niezależne bramy wejściowe dla globalnego rynku LNG.

Ich łączna moc regazyfikacyjna przekroczy 20 mld m3 paliwa rocznie. Kiedy dodamy do tego pozostałą infrastrukturę przesyłową, w tym gazociągi łączące nas z sąsiadami, całkowite zdolności importowe Polski od 2030 r. osiągną blisko 50 mld m3 rocznie. To znacznie więcej niż wynosi wewnętrzne zapotrzebowanie kraju.

Z perspektywy przeciętnego odbiorcy kluczowy jest fakt, że po raz pierwszy w historii dostęp do nowej infrastruktury LNG wywalczyło więcej niż jedno przedsiębiorstwo. Pojawienie się czterech różnych podmiotów na wejściu do systemu to bezpośrednie uderzenie w monopol, który przez lata dyktował warunki na polskim rynku.

Większa liczba graczy oznacza naturalną konkurencję cenową. Gdy dostawcy muszą walczyć o klienta, ceny surowca zaczynają zbliżać się do poziomów notowanych na najbardziej płynnych i dojrzałych giełdach Europy Zachodniej.

Dodatkowo pełne wykorzystanie tak dużej sieci pozwala na obniżenie jednostkowych kosztów przesyłu i regazyfikacji. Efekty tych procesów powinny być widoczne w rachunkach zarówno dla dużego przemysłu, jak i dla gospodarstw domowych.

Dzięki istniejącym już interkonektorom z Danią, Niemcami, Czechami, Słowacją oraz Litwą, nadwyżki importowanego LNG będą mogły być płynnie przesyłane do krajów sąsiednich, które nie mają bezpośredniego dostępu do morza lub szukają alternatywy dla dotychczasowych kierunków dostaw.

Taka konfiguracja infrastruktury stawia polskiego operatora w ścisłej czołówce europejskich liderów logistyki gazowej. Polska staje się państwem, które kontroluje jeden z najważniejszych punktów wejścia dla globalnego LNG w tej części kontynentu. Dla przemysłu oznacza to większą przewidywalność kosztów energii, a dla gospodarstw domowych większą odporność systemu na kryzysy surowcowe.